Alfred Chłapowski

polski ziemianin, polityk, minister, ambasador

Alfred Stefan Franciszek Chłapowski z Bonikowa h. Dryja (ur. 5 października 1874 w Bonikowie[1], zm. 19 lutego 1940 w Kościanie) – polski ziemianin, polityk, minister, dyplomata II Rzeczypospolitej, ekonomista.

Alfred Chłapowski
Ilustracja
Alfred Chłapowski
Data i miejsce urodzenia

5 października 1874
Bonikowo

Data i miejsce śmierci

19 lutego 1940
Kościan

Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Okres

od 5 listopada 1922
do 2 kwietnia 1924

Przynależność polityczna

Klub Chrześcijańsko-Narodowy (ChNSR)

Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres

od 27 października 1923
do 14 grudnia 1923

Przynależność polityczna

Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze

Poprzednik

Jerzy Gościcki

Następca

Józef Raczyński

Ambasador RP we Francji
Okres

od 27 listopada 1924
do 20 czerwca 1936
(uprzednio od 22 sierpnia 1924 w randze posła)

Poprzednik

Maurycy Zamoyski

Następca

Juliusz Łukasiewicz

Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako) Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Grobu Świętego Komandor z Gwiazdą Orderu Grobu Świętego Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Komandor Orderu Zasługi Rolniczej (Francja)
Zaproszenie na uroczystość z okazji wizyty ambasadora Alfreda Chłapowskiego w Pont-à-Mousson, 1931 (zbiory Archiwum Państwowego w Poznaniu)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stefana i Marii hr. Ponińskiej h. Łodzia (1842–1899)[1][2]. W 1893 zdał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1899 został doktorem nauk ekonomicznych (studiował wcześniej ekonomię, prawo, historię i filozofię na uniwersytetach w Berlinie, Paryżu, Halle i Monachium)[1]. W 1897 był współzałożycielem „Gazety Polskiej” w Kościanie.

Od 1904 do 1908 był posłem do Reichstagu, członkiem Koła Polskiego. Był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w 1918 roku[3]. W 1922 został wybrany na posła na Sejm.

Od 27 października 1923 do 14 grudnia 1923 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Wincentego Witosa. Rekonstrukcja rządu i wybór konserwatywnego Chłapowskiego na funkcję ministra rolnictwa został przyjęty z ulgą przez środowiska ziemiańskie. Dzięki temu widmo niekorzystnej dla ziemian reformy rolnej zostało odsunięte w czasie.

Działacz wielkopolskiego Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego. Pełnił również funkcję prezesa Związku Producentów Rolnych, był członkiem Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Był prezesem Banku Cukrownictwa w Poznaniu[1] (1921–1924).

Jeden z najbogatszych ziemian wielkopolskich.

22 marca 1924 został polskim posłem we Francji, a od 27 listopada 1924 do 20 czerwca 1936, po podniesieniu rangi przedstawicielstw dyplomatycznych był ambasadorem RP we Francji.

Po agresji Niemiec na Polskę został aresztowany przez Niemców i 19 lutego 1940 zamordowany w więzieniu w Kościanie.

RodzinaEdytuj

3 października 1907 ożenił się z Heleną hr. Mielżyńską h. Nowina (1887–1959), z którą miał córki: Marię Teresę (1910–1980), Krystynę (1911–1995) oraz synów: Jana Anzelma (1914–1923) i Alfreda (1917–1988)[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 97.
  2. a b Alfred Stefan Franciszek Chłapowski z Chłapowa h. Dryja, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-05-14].
  3. Dziennik Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu w grudniu 1918, Poznań 1918, s. 108.
  4. M.P. z 1926 r. nr 99, poz. 291 „za wybitne zasługi, położone na polu dyplomatycznem”.
  5. M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 433 „za zasługi około podniesienia rolnictwa polskiego”.
  6. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 97. [dostęp 2021-05-14].
  7. Antoni Czubiński, Bogusław Polak: Słownik biograficzny powstańców wielkopolskich 1918–1919. Wydawnictwo Poznańskie, 2002, s. 51.
  8. Tadeusz Wojciech Lange: Zakon Maltański w Drugiej Rzeczypospolitej 1919–1939. Wydawnictwo Poznańskie, 2000, s. 255.
  9. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 97.
  10. Władysław hr. Tarnowski Baliwem. „Biuletyn Związku Polskich Kawalerów Maltańskich”. 7, s. 5, 2002-11-01. [dostęp 2020-07-25]. 
  11. Wiadomości polityczne. Odznaczenia francuskie. „Kurjer Polski”. Nr 45, s. 4, 15 lutego 1924. Warszawa. [dostęp 2021-05-14]. 

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj