Otwórz menu główne

Alojzy Novarese

włoski ksiądz, błogosławiony

Alojzy Novarese, wł. Luigi Novarese (ur. 29 lipca 1914 w osadzie Cascina Serniola niedaleko Casale Monferrato, zm. 20 lipca 1984 w Rocca Priora) – błogosławiony Kościoła katolickiego, włoski prezbiter katolicki, adwokat Roty Rzymskiej (1945), pracownik Urzędu do spraw Świętych w Sekretariacie Stanu Kurii Rzymskiej (1945-1965), Szambelan Nadzwyczajny Papieski (1952) i Domowy Prałat Papieski Jego Świątobliwości Piusa XII (1957), założyciel katolickich stowarzyszeń: "Kapłańskiej Ligi Maryjnej" (1943), "Ochotników Cierpienia" (1947), "Cichych Pracowników Krzyża" (1950) oraz "Braci i Sióstr Chorych" (1952).

Błogosławiony
Alojzy Novarese

Luigi Novarese
prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1914
Cascina Serniola
Data i miejsce śmierci 20 lipca 1984
Rocca Priora
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 11 maja 2013
Rzym
przez kard.Tarcisio Bertone w imieniu papieża Franciszka
Wspomnienie 20 lipca

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie chłopskiej, jako ostatnie z dziewięciorga dzieci Carla Giusta Novarese i Teresy Sassone. Dziewięć miesięcy po jego urodzeniu zmarł ojciec rodziny, pozostawiając trzydziestoletniej żonie ciężar wychowania i utrzymania gromadki dzieci i jako jedyny spadek – trochę uprawnej ziemi. Od dziecka wzrastał w pobożności maryjnej. Jego drogę wewnętrznego wzrostu w wierze chrześcijańskiej charakteryzowało stałe odniesienie do obecności i działania Matki Bożej. Na młodego Luigiego wpłynęły również postaci trzech wielkich świętych: św. Jana Bosko, św. Józefa Cottolengo i św. Ludwika Marii Grignion de Montfort.

Główną jednak rzeczywistością, jaka ukształtowała jego życie wiary i późniejsze wybory, była rzeczywistość cierpienia. W wiek 9 lat, wskutek nieszczęśliwego wypadku, zachorował na gruźlicę kości. Pomimo takiego stanu, udało mu się jednak ukończyć szkołę podstawową, gimnazjum i liceum. Choroba była przyczyną jegi długich pobytów w szpitalach, w poszukiwaniu skutecznego wyleczenia. Zmaganie się z chorobą nie tylko pozwoliło mu doświadczyć trudu osoby chorej i zrozumieć osobiście, z jakimi problemami musi ona zmagać się, ale stało się swoistym przygotowaniem (formacją), zmuszającym do nieustannego szukania drogi nadającej sens i wartość ludzkiemu cierpieniu.

Dnia 17 maja 1931 roku został cudownie uzdrowiony za wstawiennictwem Matki Bożej Wspomożycielki i św. Jana Bosko. Po trzech nowennach, do której włączyła się młodzież z Oratorium Księzy Salezjanów w Valdocco (Turyn), zamknęło się samorzutnie siedem otwartych wrzodów, ustąpił proces gruźliczy, a noga, która nie była już w stanie utrzymać ciężaru ciała, wzmocniła się i odzyskała swą normalność. Dzięki temu Luigi Novarese mógł kontynuować naukę i zapragnął poświęcić się służbie medycznej, poprzez którą niósłby pomoc i ulgę chorym. Śmierć matki w 1935 roku przyczyniła się jednak do podjęcia ostatecznego wyboru, jakim okazało się kapłaństwo. W powołaniu tym odkrył drogę niesienia radykalnego i ostatecznego wsparcia chorym.

Swoją kapłańską formację przeszedł w seminarium duchownym w Casale, gdzie 27 października 1935 roku przyjął obłóczyny. Dnia 17 grudnia 1938 roku, w Bazylice Św. Jana na Lateranie w Rzymie otrzymał święcenia kapłańskie. W 1939 roku, niemalże z początkiem II wojny światowej, otrzymał dyplom na Wydziale Świętej Teologii. W 1942 roku ukończył prawo kanoniczne na Akademii Gregoriańskiej, broniąc pracy na temat: "Wolność Kościoła u Cavoura i w Paktach Laterańskich". W 1945 roku zdobył dyplom Adwokata Roty Rzymskiej przy najwyższym trybunale papieskim Sacra Romana Rota. W latach 1942-1970 pełnił posługę w Sekretariacie Stanu Kurii Rzymskiej, w tym od 1 maja 1945 roku jako urzędnik do Spraw Świętych w Sekretariacie Stanu Kurii Rzymskiej. Przez 20 lat współpracował tam z Giovanim Battista Montinim – przyszłym papieżem Pawłem VI. Dnia 12 marca 1952 roku uzyskał tytuł Nadzwyczajnego Szambelana, a 17 października 1957 roku godność Domowego Prałata Papieskiego Jego Świątobliwości Piusa XII.

Dopiero w 1964 roku zaczynają się spełniać jego pragnienia wyniesione z czasu choroby. Wtedy to papież Jan XXIII powierza mu funkcję przewodniczącego Biura Duszpasterstwa Chorych przy Komisji Episkopatu Włoch, którą będzie pełnił do 1977 roku.

W maju 1943 z jego inicjatywy powstała "Maryjna Liga Kapłanów", niosąca pomoc kapłanom – chorym i zdrowym – w szerzeniu prawdziwego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. Jej inicjatywą stała się coroczna pielgrzymka kapłanów do Lourdes, połączona z rekolekcjami. Następnie, dnia 17 maja 1947 roku założył "Centrum Ochotników Cierpienia", które zostało uznane przez papieża Jana XXIII w Breve apostolskim "Valdae probandae" z dnia 24 listopada 1960 roku, jako stowarzyszenie zrzeszające chorych, którzy świadomi swoich obowiązków wynikających z chrztu, chcą aktywnie współuczestniczyć w życiu Kościoła, ofiarując własne cierpienie jako zadośćuczynienie za grzechy świata i jako narzędzie nawrócenia, prowadząc też działalność duszpasterską, apostolską względem innych braci i sióstr cierpiących. Z kolei w 1950 roku zaczęło ukazywać się czasopismo "Kotwica nadziei", która stała się bardzo skutecznym łącznikiem prałata Novarese z powiększającą się cały czas rzeszą potrzebujących wsparcia duchowego chorych. Z kolei 1 listopada 1950 roku powołał do życia stowarzyszenie "Cichych Pracowników Krzyża". Ostatnia rodzina, którą zrodziło serce ks. prałata Novarese w dniu 15 sierpnia 1952 roku w Lourdes byli "Bracia i Siostry Chorych". Powstała z zamysłem, aby stworzyć osobom zdrowym, otwartym na cierpienie drugiego człowieka, możliwość wspierania ludzi chorych.

Dnia 23 maja 1960 roku rozpoczął działalność pierwszy włoski ośrodek duszpasterstwa chorych – Dom Niepokalanego Serca Maryi w Re (Novara). Po nim zaczęły powstawać kolejne domy: w Rzymie, Ariano Irpino, Rocca Priora, Montichiari, Moncrivello, Arco, Meldoli, w Calambrone koło Pizy, w Serniola di Casale, jak również poza granicami Włoch: w Polsce (Głogów), Izraelu (Jerozolima), Portugalii (Fatima), Kamerunie (Mouda) i Kolumbii (Buenaventura) - w których dzięki posłudze Cichych Pracowników Krzyża tysiące wiernych znalazły gościnę oraz zaczęły odkrywać prawdziwy sens i wartość ludzkiego cierpienia i choroby.

Zmarł dnia 20 lipca 1984 roku w Domu "Matki Bożej Ozdoby Karmelu" (Regina Decor Carmeli) w Rocca Priora. Jego osoba i dzieło cieszyły się szczególnym szacunkiem i życzliwością papieży. Na wieść o śmierci prałata Novarese papież Jan Paweł II wydał okrzyk: "Śmierć księdza prałata Novarese to strata nie tylko dla Stowarzyszenia, ale dla całego Kościoła Powszechnego". Jego najbliższa współpracownica, współzałożycielka Cichych Pracowników Krzyża, s. Elwira Miriam Psorulla o jego śmierci napisała: "Jestem pewna, że Matka Boska przyszła, aby zabrać ze sobą swego ulubionego syna. Sama przyszła, osobiście! W przeciwnym razie niewytłumaczalny zostałby świetlany uśmiech, jaki drogi Ojciec miał na ustach tuż na chwilę, zanim uszło z niego życie. Uśmiech, który mu pozostał i potem, rozświetlając jego twarz: taki uśmiech mogła mieć tylko dusza zespolona z Bogiem!".

Proces beatyfikacyjnyEdytuj

Dnia 21 listopada 1985 roku stowarzyszenie Cichych Pracowników Krzyża skierowało do kard. Ugo Poletti, ówczesnego wikariusza papieskiego dla Diecezji Rzymskiej, prośbę o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego ks. Luigi Novarese. W dniu 26 kwietnia 1991 roku w Rocca Priora (Rzym) rozpoczął się etap diecezjalny procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego ks. prałata Luigi Novarese, który zakończył się 17 grudnia 2003 roku. Komisja historyczna zgromadziła w tym czasie materiał zajmujący ponad 1560 stron. W czasie procesu przesłuchano 93 świadków, w tym 7 kardynałów, 4 biskupów, 10 księży, 41 Cichych Pracowników Krzyża i członków "Centrum Ochotników Cierpienia" oraz 32 osoby świeckie. Wszystkie akta procesu zajmują 9 woluminów (1911 stron), ale cała dokumentacja jest o wiele szersza. Składa się z 50 woluminów. Wśród nich są pisma Sługi Bożego: medytacje, rozważania, modlitwy, listy, instrukcje, artykuły, korespondencja rodzinna, apostolska oraz dotycząca stowarzyszenia.

27 marca 2010 Benedykt XVI wydał dekret o heroiczności cnót sługi Bożego Luigi Novarese[1]. Ostatnim etapem procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego Luigi Novarese, było zatwierdzenie cudu za Jego wstawiennictwem, którego Benedykt XVI dokonał 19 grudnia 2011 roku[2]. W ten sposób zakończył się proces beatyfikacyjny. Ogłoszenie sługi Bożego Ks. prałata Luigi Novarese błogosławionym Kościoła (obrzęd beatyfikacji) nastąpiło 11 maja 2013 w rzymskiej Bazylice św. Pawła za Murami[3].

BibliografiaEdytuj

  1. Statut Cichych Pracowników Krzyża.
  2. Felice Moscone, Siewcy nadziei (Głogów 2003).
  3. "Kotwica", Nr 21 (I kwartał) 2004.
  4. "Kotwica", Nr 32 (II kwartał) 2007.
  5. Strona internetowa Cichych Pracowników Krzyża w Polsce.
  6. "Kotwica", Nr 3 (49) maj/czerwiec 2010.
  7. Promulgazione di Decreti della Congregazione delle Cause Dei Santi, w: "BOLLETTINO Sala Stampa della Santa Sede", 27.03.2010.

PrzypisyEdytuj