Andrzej Olgierdowic

Andrzej OlgierdowicAndrzej Połocki zwany Garbaty (lit. Andrius Algirdaitis lub Vingaudas, ur. 1325 – zm. 12 lub 16[1] sierpnia 1399) książę połocki i pskowski, syn wielkiego księcia litewskiego Olgierda Giedyminowica, brat księcia Fiodora, księcia Konstatyna, księcia Dymitra Starszego Olgierdowica, księcia Włodzimierz Olgierdowic oraz księżniczki Agrypiny. Przyrodni brat króla polski, Władysława Jagiełły, księcia Skirgiełło, księcia Korygiełło, księcia Świdrygiełło, księcia Wigunta Olgierdowicza, księżnej mazowieckiej - Aleksandry Olgierdównej, księcia Korybuta Dymitra Olgierdowicza, księżniczki Marii i Heleny Olgierdównej oraz ma wiele innego przyrodniego rodzeństwa.

Andrzej Olgierdowic
Andrius Algirdaitis lub Vingaudas
Garbaty
Ilustracja
Rysunek Andrzeja Olgierdowica
Data i miejsce urodzenia 1325 r.
Wilno, Wielkie Księstwo Liewskie (prawdopodobnie}
Data i miejsce śmierci 12, 16 sierpnia 1399 r.
Bitwa nad Worsklą
Narodowość litewska
Rodzice Olgierd Giedyminowic
Maria z Witebska lub Anna

Po śmierci ojca w 1377 roku sprzymierzył się z Krzyżakami i księciem śmolańskim, Świętosławem sprzeciwko nowemu wielkiego księciu.

ŻyciorysEdytuj

Za życia ojcaEdytuj

Za życia Olgierda Andrzej został mianowany księciem połockim. Osadzony został także na tronie Pskowa, którego jednak nie utrzymał.

Po śmierci OlgierdaEdytuj

Po śmierci ojca i przejęciu władzy nad Litwą przez Jagiełłę, Andrzej zbiegł do Pskowa i ponownie objął w nim władzę, uznając zwierzchność wielkiego księcia moskiewskiego Dymitra Dońskiego. W umowie między nimi Andrzej określany jest jako Wielki Książę, co biorąc pod uwagę, że książęta pskowscy ani połoccy takiego tytułu nigdy nie używali, oznacza prawdopodobnie uznanie przez Moskwę praw Andrzeja do władzy nad Wielkim Księstwem Litewskim. Być może dowodził prawym skrzydłem (tzw. pułkiem prawej ręki) wojsk ruskich w bitwie nad Wożą. Z pewnością zaś uczestniczył w moskiewskim najeździe na Litwę w roku 1379. W następnym roku podczas bitwy na Kulikowym Polu dowodził prawym skrzydłem wojsk ruskich i według niektórych historyków (m.in. Wasilij Tatiszczew) w znacznym stopniu przyczynił się do zwycięstwa wojsk moskiewskich. W 1381 roku został kniaziem Połocka, po buncie tego miasta i przegnaniu Skirgiełły. W roku 1387 został wzięty do niewoli przez Jagiełłę i uwięziony w Chęcinach[2].

Zginął w bitwie nad Worsklą 12 lub 16[1] sierpnia 1399 roku.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b A. Supruniuk, Wojewoda płocki Abraham Socha. Przyczynek do genealogii Nałęczów mazowieckich, [w:] A. Supruniuk, Szkice o rycerstwie mazowieckim XIV/XV wieku, Toruń 2008, ​ISBN 978-83-89376-69-5​, s. 7-8.
  2. Paweł Jasienica: Myśli o dawnej Polsce. Warszawa: Czytelnik, 1990, s. 229. ISBN 83-07-01957-5.

BibliografiaEdytuj