Otwórz menu główne

Andrzej Adam Szarski (ur. 28 sierpnia 1899 w Wiedniu, zm. 20 października 1972 w Tustin) – polski oficer, prawnik i bankowiec.

Andrzej Szarski
Andrzej Adam Szarski
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1899
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 20 października 1972
Tustin
Zawód, zajęcie prawnik, bankowiec
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Marcina, ekonomisty i senatora II Rzeczypospolitej i Olgi z domu Budwińskiej. Uczył się w szkołach średnich w Wiedniu i Lwowie, zdał maturę w Krakowie.

Podczas I wojny światowej w latach 1917–1918 służył w c. i k. armii na froncie włoskim. U kresu wojny w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa, najpierw służąc na odcinku szkoła kadecka, na odcinku Wulka, później w baterii IV artylerii[1][2][3]. W Wojsku Polskim służył do 1921. Był żołnierzem 3 baterii 5 Pułku Artylerii Polowej[1]. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5]. W 1923 byl oficerem rezerwowym 5 Pułku Artylerii Polowej we Lwowie[6][7]. W 1934 był oficerem rezerwowym 26 Pułku Artylerii Lekkiej w Skierniewicach[8].

W okresie międzywojennym ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i uzyskał tytuł doktora praw. Był dyrektorem Powszechnego Banku Związkowego w Warszawie i sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie. Był również członkiem-korespondentem Izby Przemysłowo-Handlowej, członkiem Rady Naukowej Instytutu Organizacji i Kierowania i członkiem zarządu Izby Handlowej Polsko-Belgijskiej.

W okresie II wojny światowej walczył w randze majora w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Służył również jako oficer wywiadu w brytyjskim wywiadzie. Do końca życia był majorem rezerwy[1].

Po wojnie zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. Zmarł po długiej chorobie 20 lub 28 października 1972 w Tustin[1].

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Szarski ożenił się z Zofią Pająk (1896-1973), a następnie, 23 czerwca 1935 roku, ożenił się z Ireną Horn (1901-1972). Miał córkę Zofię[9].

Był bratem Kazimierza, zoologa, profesora i rektora Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego stryj Henryk, był dziadem Henryka, Jacka i Jana.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 23, s. 104, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Józef Grabowski: Listopadowe boje o szkołę kadecką. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 153. ISBN 83-85218-56-4.
  3. Zdzisław Latawiec: Bateria IV Artylerii. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 229. ISBN 83-85218-56-4.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 855.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 647.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 779.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 138, 638.
  9. Szarski – genealogia. [dostęp 2012-01-07].

BibliografiaEdytuj