Otwórz menu główne

Marcin August Szarski (ur. jako Marcin Feintuc 10 kwietnia 1868 w Krakowie, zm. 16 grudnia 1941 w Tel Awiwie) – polski prawnik z tytułem doktora, ekonomista, bankowiec, działacz gospodarczy, publicysta, polityk, senator II Rzeczypospolitej I, II i III kadencji w latach 1922-1935.

Marcin Szarski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1868
Kraków
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 1941
Tel Awiw
Senator III kadencji (II RP)
Okres od 16 stycznia 1930
do 10 lipca 1935
Przynależność polityczna Centrolew
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wywodził się z rodziny bogatych kupców żydowskich. Protoplastą rodu był Marcin Feintuch, właściciel firmy spedycyjnej, którego synowie Leon (od 1882 nosił nazwisko Zawiejski, ojciec Jana Zawiejskiego) i Stanisław (od 1894 nosił nazwisko Szarski, ojciec Marcina) również zajmowali się działalnością handlową. W 1846 rodzina Feintuchów ochrzciła się w ewangelickim kościele św. Marcina w Krakowie. Później dokonali konwersji na katolicyzm[1]. Syn Stanisława (1826-1898, kupca, radnego Krakowa) i Józefy z domu Rosenzweig (1832-1898). Jego rodzeństwem byli: Stefania (zm. 1921), Roman, Henryk (1855-1921, prawnik, kupiec, wiceprezydent Krakowa), Joanna (ur. 1858), Zofia (1868-1940).

Absolwent gimnazjum św. Anny w Krakowie. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując tytuł naukowy doktora praw. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej pełnił funkcję urzędnika w instytucjach skarbowych (1891-1910). Pracował w C. K. Prokuratorii Skarbu i przez osiem lat w C. K. Ministerstwie Skarbu. W 1910 został dyrektorem (1910-1926) a następnie prezesem (1926-1933) Banku Przemysłowego we Lwowie. Sprawował stanowiska prezesa Rady Banku Polskiego we Lwowie, Związku Banków w Polsce, Giełdy Pieniężnej i Towarowej we Lwowie, Polsko-Francuskiej Izby Handlowej, Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie[2][3].

Uzyskał mandat senatora Senatu RP I kadencji (1922-1927) (z ramienia Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej), II kadencji (1928-1930) (z ramienia BBWR), III kadencji (1930-1935) (z ramienia Centrolewu). 12 lipca 1927 został wybrany członkiem komisji rozjemczej Giełdy Pieniężnej we Lwowie[4].

Był członkiem Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów w 1920[5]. Od 1928 był konsulem honorowym Belgii na obszar województw lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego[6][7]. Pod koniec 1933 został był przewodniczącym komitetu organizacyjnego Polsko-Jugosłowiańskiej Izby Handlowej[8].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę oraz nastaniu okupacji sowieckiej posiadając paszport dyplomatyczny wyjechał wraz z żoną do Palestyny. Zmarł 16 grudnia 1941 w Tel Awiwie, gdzie przebywał z zamiarem przedostania się do Stanów Zjednoczonych. Został pochowany tamże na cmentarzu katolickim.

Jego żoną została Olga Emilia z domu Budwińska (ur. 1875-1955). Ich synami byli Andrzej (1899-1972, prawnik i bankowiec) i Kazimierz (1904-1960, zoolog, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego).

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Henryk Szarski: Jak rodzina Feintuchów przeszła na chrześcijaństwo. Wspomnienia. szarski.info. [dostęp 2017-01-26].
  2. Otwarcie XVIII. Targów Wschodnich. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 200 z 4 września 1938. 
  3. Kooptacja 4 radców do Izby Przem.-Handlowej we Lwowie. „Wiadomości Gospodarcze Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie”, s. 86, Nr 7 z 5 kwietnia 1937. Izba Przemysłowo-Handlowa we Lwowie. 
  4. Komunikat Biura Giełdy Pieniężnej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 158 z 14 lipca 1927. 
  5. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1920, z. 1, s. 20.
  6. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 280.
  7. Komunikaty. „Dziennik Urzędowy Województwa Lwowskiego”. Nr 3, s. 2, 15 lipca 1928. 
  8. Przed utworzeniem we Lwowie Polsko-Jugosłowiańskiej Izby Handlowej. „Codzienna Gazeta Handlowa”. Nr 295, s. 3, 29 grudnia 1933. 
  9. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  10. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 258 z 13 listopada 1937. 
  11. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 191.

BibliografiaEdytuj