Otwórz menu główne

António Manuel de Carvalho Ferreira Vitorino (ur. 12 stycznia 1957 w Lizbonie[1]) – portugalski polityk i prawnik, parlamentarzysta krajowy, eurodeputowany IV kadencji, minister, członek Komisji Europejskiej w latach 1999–2004.

António Vitorino
Ilustracja
Antonio Vitorino (w środku) podczas wizyty na Azorach
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1957
Lizbona
Komisarz UE ds. sprawiedliwości i spraw wewnętrznych
Okres od 1999
do 2004
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Anita Gradin
Następca Franco Frattini
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Świętego Rajmunda z Penyafort (Hiszpania)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył w 1981 studia prawnicze na Uniwersytecie Lizbońskim. W 1986 uzyskał magisterium z nauk politycznych i prawnych. Od 1982 praktykował jako adwokat, jak również pracował na macierzystej uczelni, w późniejszych latach wykładał także na innych uniwersytetach[2].

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Partii Socjalistycznej. W 1980 po raz pierwszy wybrany na posła do Zgromadzenia Republiki. Mandat deputowanego uzyskiwał również w 1983, 1985, 1986, 1995 i 2005[3]. W latach 1994–1995 był posłem do Parlamentu Europejskiego IX kadencji[1].

Od 1983 do 1985 był sekretarzem stanu ds. parlamentarnych. W latach 1986–1987 pełnił funkcje sekretarza stanu w administracji rządowej w Makau. Po powrocie do Portugalii od 1989 do 1994 zajmował stanowisko sędziego sądu konstytucyjnego[2]. W 1995 wszedł w skład pierwszego rządu Antónia Guterresa jako minister obrony narodowej i wicepremier[2]. W 1997 zrezygnował z tych funkcji w związku z zarzutami dotyczącymi unikania płacenia podatków[4], które nie zostały potwierdzone. Od 1998 do 1999 był wiceprezesem zarządu Portugal Telecom International. W 1999 powrócił do aktywności publicznej – został portugalskim członkiem Komisji Europejskiej kierowanej przez Romano Prodiego, odpowiadając za sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne[2].

Po 2005 powrócił do praktyki adwokackiej, powoływany w skład kierowniczych organów przedsiębiorstw m.in. sektora bankowego[2].

Należał do Komitetu Działania na rzecz Europejskiej Demokracji[5]. W 2011 został prezesem instytutu Notre Europe, który założył Jacques Delors[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-11-28].
  2. a b c d e António Vitorino (ang.). ec.europa.eu. [dostęp 2015-11-28].
  3. Profil na stronie Zgromadzenia Republiki (port.). [dostęp 2015-11-28].
  4. Portuguese Prime Minister Accepts Aide's Resignation (ang.). „The Washington Post”, 23 listopada 1997. [dostęp 2015-11-28].
  5. The Way forward for the European Union (fr.). eui.eu. [dostęp 2015-11-28].
  6. António Vitorino (fr.). institutdelors.eu. [dostęp 2015-11-28].