Antoni Michał Potocki

wojewoda bełski

Antoni Michał Potocki (ur. w styczniu 1702, zm. 11 kwietnia 1766 roku) – generał-lejtnant wojsk koronnych w 1754 roku[1], wojewoda bełski w latach 1732-1763, podstoli wielki litewski, starosta rabsztyński w 1727 roku[2].

Antoni Michał Potocki
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy herbu Pilawa
Data śmierci 11 kwietnia 1766
Ojciec Aleksander Jan Potocki
Matka Teresa Tarło
Żona

Ludwika Maria Sapieha

Dzieci

z Ludwiką Marią Sapiehą:
Jan Prosper Potocki

Odznaczenia
Order Orła Białego Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)

Syn Aleksandra Jana i Teresy Tarło, brat Józefa kasztelana lwowskiego, wnuk Pawła. W 1730 roku poślubił Ludwikę Marię Sapiehę, córkę Aleksandra Pawła Sapiehy.

Został podstolim litewskim w 1728 roku, później był wojewodą bełskim w latach (1732-1763) oraz marszałkiem królowej (1747-1754). Od 1754 roku pełnił funkcję generała-lejtnanta wielkiego koronnego. Był też starostą: Grabowa i Krzemieńca[potrzebny przypis].

Był posłem na sejm 1729 roku z ziemi sochaczewskiej[3]. Poseł na sejm 1730 roku z powiatu orszańskiego[4].

W 1733 roku podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego[5]. Za Augusta III działacz stronnictwa "republikantów", stronnik Francji i Prus, brał udział w głównych konspiracjach przeciw dworowi saskiemu. Niezmiernie czynny i ruchliwy, dyplomata obeznany dokładnie z sprawami europejskimi, należał do najbardziej światłych umysłów swojej epoki. W 1744 wydał pismo Do Panów obojga stanów, w którym nakreślił śmiały program reform, obejmujący m.in. dopuszczenie mieszczan do udziału w sejmie i rządzie. Jednak z walorami tymi łączył nie mniejsze wady charakteru: wichrzyciel i intrygant, wysługiwał się notorycznie obcym dworom, obciążył swe sumienie zerwaniem kilku sejmów, zwłaszcza najważniejszego sejmu grodzieńskiego 1744, który posiadał najlepsze szansę przeprowadzenia reform skarbowo-wojskowych.

Za zasługi został odznaczony Orderem Orła Białego w 1745 roku. W sierpniu 1730 odznaczony rosyjskimi Orderami św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania[6] oraz św. Aleksandra Newskiego[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Ciesielski: Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763. W: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura – urzędy – prawo – finanse. Zabrze, 2011, s. 464.
  2. w tym roku wraz z N. uzyskał dożywocie na starostwo rabsztyńskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795. Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 90.
  3. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. III, Poznań 1856, s. 300.
  4. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 16.
  5. Jerzy Dunin-Borkowski i Mieczysław Dunin-Wąsowicz, Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. Lwów 1910, s. 175.
  6. Николай Николаевич Бантыш-Каменский, (Дружинин П.А.): Списки кавалерам российских императорских орденов: Св. Андрея первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с их учреждения до установления в 1797 г. орденского капитула. Moskwa 2005, s. 73. (ros.)
  7. Н.Н. Бантыш-Каменский: Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула. 2005, s. 123. (ros.)

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj