Otwórz menu główne

Arkadiusz (cesarz bizantyński)

cesarz rzymski

Arkadiusz, Flavius Arcadius (ur. 377/378, zm. 1 maja 408) – cesarz wschodniorzymski w latach 395–408, syn cesarza Teodozjusza I Wielkiego i Aelii Flacilli, brat cesarza zachodniorzymskiego Honoriusza oraz Galli Placidii. Mąż Aelii Eudoksji, z którą miał córkę Pulcherię. Jego synem był również Teodozjusz II.

Arkadiusz
Flavius Arcadius
Imperator Caesar Flavius Arcadius Augustus
Ilustracja
Cesarz bizantyński
Okres od 17 stycznia 395
do 1 maja 408
Poprzednik Teodozjusz I Wielki
Następca Teodozjusz II
Dane biograficzne
Dynastia teodozjańska
Data urodzenia 377
Data i miejsce śmierci 1 maja 408
Konstantynopol
Ojciec Teodozjusz I Wielki
Matka Aelia Flacylla
Rodzeństwo Flawiusz Honoriusz, Elia Galla Placydia
Małżeństwo Aelia Eudoksja
Dzieci Pulcheria, Teodozjusz II
Moneta
moneta

ŻyciorysEdytuj

19 stycznia 383 podniesiony przez ojca do rangi augusta, czyli współpanującego. Od 395 panował nad wschodnią częścią imperium rzymskiego, gdy jego brat rządził częścią zachodnią. Z polecenia Teodozjusza opiekunem młodego cesarza, był Stylicho.

Był nieudolnym władcą. Znajdował się pod wpływem żony oraz swoich ministrów – najpierw Flawiusza Rufina (do 395 roku), potem Eutropiusza (do 399) i Antemiusza (od 404). Podczas jego panowania miały miejsce wyniszczające cesarstwo rzymskie najazdy Hunów (395) i Wizygotów (395–397, 404–408). W 399 roku na skutek buntu Gildona cesarstwo wschodniorzymskie utraciło wpływy w prowincji Afryce. Wobec powtarzających się najazdów gockich, z inspiracji Eudoksji i patriarchy konstantynopolitańskiego Jana Chryzostoma w 400 dokonano rzezi Germanów, licznych w cesarskich oddziałach przybocznych. W 404 Eudoksja doprowadziła z kolei do wygnania patriarchy i rychło po tym zmarła. Arkadiusz był tylko biernym świadkiem tych wydarzeń, a po śmierci żony całkowicie usunął się w zacisze pałacowe.

BibliografiaEdytuj