Artemisia Gentileschi

Artemisia Gentileschi, właśc. Artémisia Lomi Gentileschi (ur. 8 lipca 1593 w Rzymie, zm. w Neapolu po 31 stycznia 1654[1]) – włoska malarka reprezentująca wczesny barok[2].

Artemisia Gentileschi
Ilustracja
Autoportret jako alegoria malarstwa
Data i miejsce urodzenia

8 lipca 1593
Rzym

Data i miejsce śmierci

po 31 stycznia 1654
Neapol

Narodowość

włoska

Dziedzina sztuki

malarstwo

Epoka

barok

podpis
Judyta zabijająca Holofernesa

ŻyciorysEdytuj

Córka malarza fresków Orazia Gentileschiego, wywodzącego się ze szkoły Caravaggia. Była jedną z pierwszych kobiet, które podejmowały w swoim malarstwie tematykę religijną i historyczną, uznawaną za niedostępną dla kobiet. Malowała w pracowni ojca, wykazując znacznie większy talent niż jej bracia. Jednym z jej pierwszych obrazów był Zuzanna i starcy. Namalowała go mając 17 lat, około 1610[3].

Pobierała lekcje malarstwa u Agostino Tassiego, który współpracował z jej ojcem. Została przez niego kilkukrotnie zgwałcona. Gdy jego obietnice ślubu okazały się kłamstwem, został zaskarżony przez jej ojca do sądu. Przedmiotem oskarżenia była defloracja córki[3]. Podczas procesu była poddana torturom, co miało w wyobrażeniu sądu uwiarygodnić jej zeznania. Tassi, który zamierzał, jak dowiedziono podczas procesu, zabić swoją żonę i ukraść część obrazów ojca Artemisii, został ostatecznie skazany na grzywnę i osiem miesięcy więzienia. To przeżycie wywarło wpływ na malarstwo Gentileschi, np. Judytę zabijającą Holofernesa namalowała niedługo po tym wydarzeniu[4].

Po procesie wyszła za mąż za Pierantonio Stiattesiego i wyjechała do Florencji[3]. Urodziła tam piątkę dzieci (czworo zmarło)[4], jednocześnie dużo malowała (między innymi dla Medyceuszy). Jako pierwsza kobieta została przyjęta do florenckiej Accademia del Disegno. W roku 1620 z powodu długów wyjechała do Rzymu[3], rozstając się z mężem[4]. Była uznaną artystką i utrzymywała się ze sztuki wszędzie tam, gdzie mieszkała, a były to: Florencja, Wenecja, Rzym, Londyn i Neapol[3].

W 1638 Gentileschi dołączyła do ojca, który został zatrudniony jako malarz na dworze króla Karola I w Anglii. W kolekcji władcy znalazł się jej Autoportret jako alegoria malarstwa[5]. Ostatnie lata życia spędziła w Neapolu[4].

Dzieła artystkiEdytuj

BiografieEdytuj

FilmyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Michele Nicolaci: APPENDIX I. Biographical conspectus of Artemisia Lomi Gentileschi. W: Artemisia Gentileschi. The Story of a Passion. Roberto Contini, Francesco Solinas (red.). 24 ORE Cultura, listopad 2011, s. 258–269. ISBN 978-88-7179-668-0. (ang.).
  2. Jesse M. Locker: Artemisia Gentileschi: The Language of Painting. Yale, 2015. ISBN 0-300-18511-1.
  3. a b c d e Anita Kłos: Artemisia Anny Banti. Od historii sztuki do sztuki pisarstwa. W: Literatura a malarstwo. Joanna Godlewicz-Adamiec, Piotr Kociumbas, Tomasz Szybisty (red.). Kraków – Warszawa: iMEDIUS, 2017, s. 245–260, seria: Literatura – konteksty. ISBN 978-83-944308-6-3. ISSN 2543-9480. (pol.).
  4. a b c d Anna Arno, Artemisia Gentileschi. Nawet jej pobożne obrazy tryskają kobiecą zmysłowością: pokutująca Maria Magdalena wygląda jak kobieta w ekstazie, Wysokie Obcasy, 14 stycznia 2021 [dostęp 2021-01-15].
  5. Artemisia Gentileschi (Rome 1593-Naples 1652) – Self-Portrait as the Allegory of Painting (La Pittura). Royal Collection Trust. [dostęp 2017-12-30]. (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj