Otwórz menu główne

Bảo Tính (zm. 1034) – wietnamski mistrz thiền[1] ze szkoły vô ngôn thông.

Bảo Tính
Data i miejsce śmierci 1034
dwór cesarski
Szkoła vô ngôn thông
Linia przekazu
Dharmy zen
Vô Ngôn Thông
Nauczyciel Định Hương
Zakon thiền

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z Chu Minh. Jego rodzinnym imieniem było Nghiêm. Jeszcze dzieciństwie przyjaźnił się Minhem Tâmem i razem zostali mnichami. Był uczniem i zarazem służącym mistrza Địnha Hươnga, razem z Viênem Chiếu i Minhem Tâmem.

Po osiągnięciu oświecenia i otrzymaniu przekazu Dharmy wędrował razem z Minhem Tâmem nauczając. Razem stali się wiodącymi postaciami społeczności buddyjskiej. Obaj zbierali także rozproszone pieśni i wiersze Viêna Chiếu i wydali je[2].

Obaj poświęcili się śpiewaniu Sutry Lotosu, co kontynuowali przez piętnaście lat. Żyli i nauczali w świątyni Cảm Ứng na górze Bà Sơn w prefekturze Thiên Phúc.

Czwartego miesiąca siódmego roku okresu Thiên Thành, czyli w 1034 r., zostali zaproszeni na dwór cesarski, gdzie zorganizowano wielkie zgromadzenie w celu objaśniania sutr. Podczas tego spotkania weszli w samadhi świecącego ognia[3] i spłonęli. Resztki ich kości zostały przetworzone w siedem rodzajów klejnotów. Z rozkazu cesarza zostały one umieszczone w klasztorze Trường Thánh. Cesarz nakazał także zmianę nazwy świątyni na Nguyên Thông Tự Tháp[4].

Linia przekazu DharmyEdytuj

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

BibliografiaEdytuj

  • Cuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. University of Hawai'i Press, Honolulu. 1997. Str. 481. ​ISBN 0-8248-1948-9

PrzypisyEdytuj

  1. Czy rzeczywiście można uważać go za mistrza thiền jest problematyczne
  2. Dzieło to nie dotrwało do naszych czasów
  3. Termin sanskrycki - tejeprabhāsamādhi, chiń. huaguang sanmei. W tekście szkoły Mūlasarvāstivādinów wspomina się o wejściu Buddy w ten stan i wyemitowaniu ognia i wody z różnych części ciała
  4. Cuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. Ss. 125, 126