Burnley F.C.

angielski klub piłki nożnej

Burnley Football Club (wym. [ˈbɜrnli]) – angielski klub piłkarski z Burnley w hrabstwie Lancashire występujący w Premier League. Mistrz Anglii z 1921 i 1960 roku. 25 maja 2009 zespół pokonał w finale play off Sheffield United 1:0 po trafieniu Wade’a Elliotta i po 33 latach powrócił na jeden sezon do najwyższej klasy rozgrywek[1].

Burnley F.C.
ilustracja
Pełna nazwa Burnley Football Club
Przydomek The Clarets
Barwy bordowo-niebieskie
Data założenia 1882
Liga Premier League
Państwo  Wielka Brytania
Stadion Turf Moor
Burnley
Prezes Barry Kilby
Trener Sean Dyche
Asystent trenera Ian Woan
Steve Stone
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Głównym rywalem Burnley jest Blackburn Rovers[2]. Mecze pomiędzy tymi drużynami nazywane są derbami wschodniego Lancashire (ang. East Lancashire Derby).

HistoriaEdytuj

 
Piłkarze Burnley F.C. w 1890 roku.

Początkowo był to klub rugby. W 1882 roku przeszedł na piłkę nożną oraz zmienił nazwę z Burnley Rovers na Burnley Football Club. Wkrótce po tym skorzystał z zaproszenia miejscowej drużyny krykieta i rozpoczął grę na Turf Moor. Na stadionie tym Burnley występuje do dziś. W 1888 roku Burnley było jednym z założycieli Football League. W sezonie 1897/1898 klub wygrał rozgrywki Second Division[3].

W 1914 roku zespół pokonał 1:0 Liverpool w finale Pucharu Anglii i zdobył to trofeum. Po zakończeniu I wojny światowej, w sezonie 1920/1921 Burnley zanotowało serię 30 meczów bez porażki[4] i zostało mistrzem Anglii. Rok wcześniej klub zajął drugie miejsce w tabeli[3].

W roku 1947 Burnley ponownie dotarło do finału Pucharu Anglii, w którym przegrało z Charltonem Athletic. W sezonie 1959/1960 Burnley zostało po raz drugi mistrzem kraju, zaś dwa lata później dotarli do finału krajowego pucharu, przegranego z Tottenhamem Hotspur. W latach 60. klub dwukrotnie startował w Pucharze Miast Targowych[3].

W sezonie 1975/1976 Burnley spadło do drugiej ligi, Second Division, zaś cztery lata później występowali już o klasę rozgrywkową niżej. Pod koniec lat 80. zespół przez siedem sezonów występował na czwartym szczeblu rozgrywkowym. Od sezonu 1992/1993 grali na zmianę w drugiej i trzeciej lidze. W sezonie 2008/2009 klub doszedł do finału Pucharu Ligi oraz zajął szóste miejsce w Championship, ostatnie dające grę w barażach. Klub dotarł do finałów play-offów, w których pokonał Sheffield United i awansował do Premier League[3]. 25 kwietnia po przegranej u siebie 0:4 z Liverpoolem Burnley spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii[5].

SukcesyEdytuj

Obecny składEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Burnley F.C..
Stan na 31 sierpnia 2021[6]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Nick Pope
2 OB   Matthew Lowton
3 OB   Charlie Taylor
4 PO   Jack Cork
5 OB   James Tarkowski
6 OB   Ben Mee (kapitan)
7 PO   Jóhann Berg Guðmundsson
8 PO   Josh Brownhill
9 NA   Chris Wood
10 NA   Ashley Barnes
11 PO   Dwight McNeil
13 BR   Wayne Hennessey
Nr Poz. Piłkarz
14 OB   Connor Roberts
16 PO   Dale Stephens
17 NA   Aaron Lennon
18 PO   Ashley Westwood
19 NA   Jay Rodriguez
22 OB   Nathan Collins
23 OB   Erik Pieters
25 BR   Will Norris
26 OB   Phillip Bardsley
27 NA   Matěj Vydra
28 OB   Kevin Long
NA   Maxwel Cornet

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
BR   Lukas Jensen (w Carlisle United do 30 czerwca 2022)
Nr Poz. Piłkarz
BR   Bailey Peacock-Farrell (w Sheffield Wednesday do 30 czerwca 2022)

TrenerzyEdytuj

Kadencja Trener
1893-1896 Arthur Sutcliffe
1896-1899 Harry Bradshaw
1899-1903 Ernest Magnall
1903-1910 Spen Whittaker
1910-1911 R. Wadge
1911-1925 John Haworth
1925-1932 Albert Pickles
1932-1935 Tom Bromilow
1935-1939 Alf Boland
1945-1948 Cliff Britton
1948-1954 Frank Hill
1954-1957 Alan Brown
1957-1958 Billy Dougall
1958-1970 Harry Potts
1970-1976 Jimmy Adamson
1976-1977 Joe Brown
1977-1979 Harry Potts
1979-1983 Brian Miller
1983-1984 John Bond
1984-1985 John Benson
1985 Martin Buchan
1985-1986 Tommy Cavanagh
1986-1989 Brian Miller
1989-1991 Frank Casper
1991-1996 Jimmy Mullen
1996-1997 Adrian Heath
1997–1998 Chris Waddle
1998–2004 Stan Ternent
2004–2007 Steve Cotterill
2007–2010 Owen Coyle
2010 Brian Laws
2011 Stewart Gray
2011–2012 Eddie Howe
2012– Sean Dyche

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1960/61 Puchar Europy 1R   Stade Reims 2–0 3–2 5–2
1/4   Hamburger SV 3–1 1–4 4–5
1966/67 Puchar Miast Targowych 1R   VfB Stuttgart 2–0 1–1 3–1
2R   Lausanne Sports 5–0 1–3 6–3
3R   SSC Napoli 3–0 0–0 3–0
1/4   Eintracht Frankfurt 1–1 1–2 2–3
2018/19 Liga Europy 2Q   Aberdeen 3–1 1–1 4–2, Dogr.
3Q   İstanbul Başakşehir 1–0 0–0 1–0, Dogr.
PO   Olympiakos SFP 1–1 1–3 2–4

PrzypisyEdytuj

  1. 33 lata czekali na awans (pol.). 25.05.2009. [dostęp 2009-05-30].
  2. The Blackburn-Burnley rivalry bodes well for the Premier League (ang.). Guardian, 27 maja 2009. [dostęp 25 czerwca 2011].
  3. a b c d Przedstawiamy beniaminka Premier League: Burnley FC. Tylko Piłka, 2009-06-08. [dostęp 2009-12-26].
  4. Rekord ten został poprawiony w sezonie 2003/2004 przez Arsenal.
  5. Nabil Hassan: Burnley 0 - 4 Liverpool (ang.). BBC Sport, 2010-04-25. [dostęp 2010-04-25].
  6. [1] (ang.) [Dostęp: 8 stycznia 2021].

BibliografiaEdytuj