Burzyk szary

Burzyk szary[4] (Ardenna grisea) – gatunek dużego ptaka wędrownego z rodziny burzykowatych (Procellariidae), gnieżdżący się na wysepkach półkuli południowej, głównie w pobliżu Nowej Zelandii, Falklandów i Ziemi Ognistej. Zimę (na półkuli północnej panuje wówczas lato) spędza na północnym Atlantyku i Pacyfiku. Do Polski zalatuje sporadycznie – do 2017 odnotowano 14 stwierdzeń, kolejne 4 w roku 2018[5]. Nie wyróżnia się podgatunków[6].

Burzyk szary
Ardenna grisea[1]
(Gmelin, 1789)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd rurkonose
Rodzina burzykowate
Rodzaj Ardenna
Gatunek burzyk szary
Synonimy
  • Procellaria grisea Gmelin, 1789[2]
  • Puffinus griseus (Gmelin, 1789)[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     zimowiska

     lęgowiska

Burzyk szary sfotografowany u wybrzeży Nowej Zelandii
Cechy gatunku
Wierzch ciała brązowoczarny, spód nieco bledszy. Na dolnej powierzchni skrzydeł słabo widoczne, białawe plamy. Dziób i nogi ciemne.
Wymiary średnie
  • Długość ciała ok. 42–46 cm
  • Rozpiętość skrzydeł ok. 100–110 cm
  • Masa ok. 800 g
Biotop
Gnieździ się na morskich wybrzeżach, poza sezonem lęgowym przebywa na pełnym morzu.
Gniazdo
Nora o długości do 1 m wygrzebana w ziemi przez obydwoje rodziców, rzadziej w szczelinie skalnej. Na dnie nory lub szczeliny gniazdo wysłane trawą i mchem. Tworzy kolonie.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w listopadzie-grudniu jedno jajo.
Wysiadywanie
Jajo wysiadywane jest przez okres 7–8 tygodni przez obydwoje rodziców. Pisklęta usamodzielniają się po 14 tygodniach.
Pożywienie
Głównie drobne ryby.
Status i ochrona
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje burzyka szarego za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Liczebność populacji szacuje się na 4,4 miliona par lęgowych[3]. Wpływ na spadek liczebności tego gatunku ma rybołówstwo (np. zaplątywanie się w rybackie sieci), masowy odłów i zabijanie piskląt i młodocianych osobników przez Maorysów w Nowej Zelandii (uregulowane prawnie, dozwolone od 1 kwietnia do 31 maja na kilkudziesięciu wysepkach wokół Wyspy Stewart[7]), być może także zmiany klimatu[3]. W Polsce burzyk szary podlega ścisłej ochronie gatunkowej[8].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Puffinus griseus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-23]
  2. Sooty Shearwater (Puffinus griseus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-04)].
  3. a b c Ardenna grisea, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2019-09-02] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Procellariidae Leach, 1820 - burzykowate - Petrels & shearwaters (wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-21].
  5. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 35. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2018. „Ornis Polonica”. 60, s. 125–160, 2019. 
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Kagu, sunbittern, tropicbirds, loons, penguins, petrels (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-06-21].
  7. Tītī − muttonbirding (ang.). W: Te Ara – The Encyclopedia of New Zealand [on-line]. [dostęp 2020-06-21].
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzneEdytuj