Capnoides sempervirens

(Przekierowano z Capnoides)

Capnoides sempervirensgatunek z monotypowego rodzaju Capnoides P. Miller, Gard. Dict. Abr. ed. 4. 28 Jan 1754[3] z rodziny makowatych (Papaveraceae). Występuje w Ameryce Północnej w pasie od Alaski po północno-wschodnią część Stanów Zjednoczonych i dalej na południu w Appalachach[4]. Gdy gatunek był klasyfikowany do rodzaju kokorycz jako Corydalis sempervirens nosił polską nazwę kokorycz zimozielona[5].

Capnoides sempervirens
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina makowate
Rodzaj Capnoides
Nazwa systematyczna
Capnoides sempervirens (L.) Borkh.
Arch. Bot. (Leipzig) 1(2): 44 1797[2]
Synonimy
  • Corydalis sempervirens (L.) Pers.,
  • Capnoides glauca Moench,
  • Corydalis glauca Pursh,
  • Fumaria glauca Curtis,
  • Neckeria glauca Millsp.,
  • Neckeria sempervirens Neck[2].
Pokrój

MorfologiaEdytuj

Roślina dwuletnia ze spichrzowymi korzeniami. Pojedyncza, sina łodyga wznosi się na wysokość od 5 do 80 cm. Liście silnie 3-4-krotnie podzielone, końcowe łatki liści są podłużnie eliptyczne. Kwiaty wyrastają na szczycie pędu w wiechowatych kwiatostanach, w których z każdego węzła wyrasta od 1 do 8 kwiatów. U nasady szypułek znajdują się wąskoeliptyczne przysadki o długości do 5 mm i szerokości do 1 mm. Okwiat o długości 5–20 mm, o symetrii grzbiecistej. Owocem jest równowąska, wzniesiona ku górze torebka z drobnymi (do 1 mm średnicy) nasionami[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-03-06].
  2. a b Capnoides sempervirens (ang.). W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2011-03-06].
  3. Index Nominum Genericorum (ING) (ang.). Smithsonian National Museum of Natural History. [dostęp 2011-03-06].
  4. a b Corydalis sempervirens (ang.). W: Flora of North America [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2011-03-06].
  5. Ludmiła Karpowiczowa (red.): Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1973.