Dębogóry
Dębogóry (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Dãbògórë; niem. Eichenberg) – wieś kaszubska w Polsce położona na Pojezierzu Kaszubskim w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim, w gminie Kościerzyna.
wieś | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (2022) |
145[2] |
Strefa numeracyjna |
58 |
Kod pocztowy |
83-423[3] |
Tablice rejestracyjne |
GKS |
SIMC |
0164279 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kościerzyna ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu kościerskiego ![]() | |
![]() |
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego. Sołectwo ma powierzchnię 267,32 ha[4].
Inne miejscowości z prefiksem Dębogór: Dębogóra, Dębogórze, Dębowa Góra
Nazwy źródłowe miejscowości
edytujkaszb. Dãbògóra, Dãbòwô Góra, niem. Dembogurry (do 1904), Eichenberg (od 1905), dawniej Dembogury[5]
Historia
edytujW 1905 Niemcy podczas akcji germanizacyjnej zmienili nazwę historyczną Dembogurry na Eichenberg. Kaplica ku czci mężczyzn, zamordowanych przez Niemców w listopadzie 1939 r. W pobliżu wsi (skrzyżowanie z DW214 Kościerzyna-Warlubie) nagrobek siedmiu Żydówek, które zginęły w czasie marszu ewakuacyjnego Marszu śmierci w lutym 1945 r.
Przypisy
edytuj- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 23499
- ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-06] .
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 224 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Gmina Kościerzyna - informator turystyczny, ISBN 978-83-935985-0-2
- ↑ F. Lorentz „Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem”
Zobacz też
edytujLinki zewnętrzne
edytuj- Dębogóry, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 23 .