Dobromir Dziewulak

polski dyplomata, wykładowca

Dobromir Adrian Dziewulak[1] (ur. 24 lutego 1958[2]) – polski nauczyciel akademicki, doktor nauk humanistycznych, urzędnik, dyplomata, Konsul Generalny RP w Montrealu (1996–2000).

Dobromir Dziewulak
Państwo działania  Polska
Data urodzenia 24 lutego 1958
Doktor nauk humanistycznych
Specjalność: dydaktyka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 30 marca 1993 – pedagogika
UW
Wykładowca
Jednostka Katedra Dydaktyki i Pedeutologii Wydziału Pedagogicznego UW
Stanowisko adiunkt
Okres zatrudn. od 1985
Konsul Generalny RP w Montrealu
Okres spraw. 1996–2000
Poprzednik Małgorzata Dzieduszycka-Ziemilska
Następca Witold Spirydowicz
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Ukończył XV Liceum Ogólnokształcące im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie[3]. Absolwent studiów magisterskich w Uniwersytecie Warszawskim oraz studiów doktoranckich w Uniwersytecie Strasburskim[4][5]. Uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w Uniwersytecie Warszawskim na podstawie pracy pt. Polityka oświatowa Wspólnoty Europejskiej, której promotorką była Alicja Siemak-Tylikowska[6].

Od 1985 pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca programów kształcenia doktorantów i nauczycieli akademickich[7]. Współzałożyciel międzynarodowego zespołu badawczego, szwajcarsko-polskiej Genewskiej Grupy Badań nad Nowym Wychowaniem[8][9]. Wykładowca dydaktyki w Szkole Głównej Handlowej i Politechnice Warszawskiej. Prowadził wykłady w Krajowej Szkole Administracji Publicznej oraz w uniwersytetach w Genewie i Strasburgu[4]. Wykładowca protokołu dyplomatycznego w Uniwersytecie Otwartym Uniwersytetu Warszawskiego.

W ramach działalności urzędniczej pełnił takie funkcje jak: starszy specjalista w Urzędzie Rady Ministrów w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej i Pomocy Zagranicznej, sekretarz polskiej delegacji Sejmu i Senatu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, wicedyrektor Biura Spraw Międzynarodowych w Kancelarii Sejmu, Konsul Generalny RP w Montrealu, ekspert Biura Analiz Sejmowych Kancelarii Sejmu[4].

Działalność społecznaEdytuj

Instruktor harcerski – inicjator ruchu harcerskiego w warszawskiej dzielnicy Ursynów. Założyciel i pierwszy drużynowy harcerskiej ursynowskiej drużyny Żagiew, a następnie pierwszy komendant Ursynowskiego Szczepu 277 WDHiZ[10]. Od 1998 Kawaler Komandor Zakonu Rycerzy Świętej Katarzyny z Synaju (fr. Chevalier Commandeur L'Ordre des Chevaliers de Sainte-Catherine du Sinaï)[11].

PublikacjeEdytuj

Autor i współautor ponad 80 publikacji naukowych, popularnonaukowych i haseł do encyklopedii[8] na temat dydaktyki i polityki oświatowej ze szczególnym uwzględnieniem polityki oświatowej w państwach Unii Europejskiej[5], a także autor publikacji na temat protokołu dyplomatycznego[11].

Członek kolegium redakcyjnego wydawanego przez Biuro Analiz Sejmowych Kancelarii Sejmu czasopisma naukowego „Studia BAS” oraz redaktor naczelny czasopisma „Analizy BAS[12].

Publikacje książkoweEdytuj

  • Polityka oświatowa Wspólnoty Europejskiej[13]
  • Systemy szkolne państw Unii Europejskiej[14]
  • Nauka i szkolnictwo wyższe – wyzwania współczesności[15]
  • Ustroje szkolne państw członkowskich Unii Europejskiej[16]
  • Polityka oświatowa. Przegląd ekspertyz z wybranych obszarów oświatowych (lata 2008–2018)[17]

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 września 2004 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2005 r. nr 5, poz. 42).
  2. Krajowy Rejestr Sądowy Spółdzielczego Stowarzyszenia Budowlano-Mieszkaniowego Urzędników Państwowych (nr 0000070181).
  3. Wojciech Dąbrowski, Mój ulubiony kolor zielony. Piosenki i wiersze harcerskie, spotkaniazpiosenka.org, 2018, s. 48, ISBN 978-83-929563-5-8 [dostęp 2020-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-06-13].
  4. a b c dr Dobromir Dziewulak, uo.uw.edu.pl [dostęp 2020-01-21] [zarchiwizowane z adresu 2021-07-18].
  5. a b Zapis posiedzenia Komisji Łączności z Polakami za Granicą /nr 51/, orka.sejm.gov.pl, 2 października 1996 [dostęp 2020-01-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-07-18].
  6. Dr Dobromir Dziewulak, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-01-22].
  7. Fiński model edukacji. Budowanie sieci współpracy, Polskie Radio Białystok, 2017 [dostęp 2020-01-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-07-18].
  8. a b Wydział Pedagogiczny UW, www.pedagog.uw.edu.pl [dostęp 2021-07-26] (pol.).
  9. Dobromir Dziewulak, Mirosław Szymański, Genewska Grupa Badań nad Nowym Wychowaniem, grudzień 1991, ISSN 0029-537X [dostęp 2021-07-26] (pol.).
  10. Historia, 1 Ursynowska Drużyna Harcerzy "Żagiew", 25 maja 2019 [dostęp 2020-01-28] [zarchiwizowane z adresu 2020-01-28].
  11. a b Dobromir Dziewulak (0000-0002-7974-8024), orcid.org [dostęp 2020-09-21] (ang.).
  12. Analizy BAS, sejm.gov.pl [dostęp 2020-01-28] [zarchiwizowane z adresu 2020-08-23].
  13. Dobromir Dziewulak, Polityka oświatowa Wspólnoty Europejskiej, wyd. Wyd. 1, Warszawa: Wydawn. Uiwersytetu Warszawskiego, 1994, ISBN 83-230-9889-1, OCLC 52406890 [dostęp 2021-03-05].
  14. Dobromir Dziewulak, Systemy szkolne Unii Europejskiej, wyd. Wyd. 3., popr. i uzup, Warszawa: Wydawn. "Żak", 1997, ISBN 83-86770-38-4, OCLC 40903509 [dostęp 2021-03-05].
  15. Dobromir Dziewulak, Nauka i szkolnictwo wyższe : wyzwania współczesności : konferencja, Warszawa, 24 września 2013 r., Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2013, ISBN 978-83-7666-300-5, OCLC 883544287 [dostęp 2021-03-05].
  16. Dobromir Dziewulak, Ustroje szkolne państw członkowskich Unii Europejskiej, Wydawnictwo Sejmowe, 2020, DOI10.31268/d.dziewulak.2020.02, ISBN 978-83-7666-679-2 [dostęp 2021-03-05].
  17. Dobromir Dziewulak, Polityka oświatowa. Przegląd ekspertyz z wybranych obszarów oświatowych (lata 2008-2018), Kancelaria Sejmu Wydawnictwo Sejmowe, wrzesień 2020, DOI10.31268/d.dziewulak.2020.01, ISBN 978-83-7666-677-8 [dostęp 2021-03-05].

Linki zewnętrzneEdytuj