Drugnia

wieś w województwie świętokrzyskim

Drugniawieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Pierzchnica[5][4].

Drugnia
wieś
Ilustracja
Panorama Drugni
Państwo

 Polska

Województwo

 świętokrzyskie

Powiat

kielecki

Gmina

Pierzchnica

Liczba ludności (2021)

257[2]

Strefa numeracyjna

41

Kod pocztowy

26-015[3]

Tablice rejestracyjne

TKI

SIMC

0262059[4]

Położenie na mapie gminy Pierzchnica
Mapa konturowa gminy Pierzchnica, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Drugnia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Drugnia”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Drugnia”
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa konturowa powiatu kieleckiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Drugnia”
Ziemia50°39′22″N 20°50′41″E/50,656111 20,844722[1]

W Drugni znajduje się jedno ze źródeł rzeki Wschodnia i Czarnej Staszowskiej.

Integralne części wsi Drugnia[5][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0262065 Drugnia-Górki część wsi
0262071 Drugnia-Parcela część wsi
0262088 Drugnia-Zakarczmie część wsi
0262094 Drugnia-Zalesie część wsi
0262119 Młynek kolonia

Historia edytuj

Co do daty powstania wsi nie ma pewności, bowiem dokumenty pisane a będące w posiadaniu archiwów kościelnych uznano za niepewne, możliwe że był to wiek XIII[6]. Pierwszy kościół, pod wezwaniem św. Wawrzyńca i św. Zygmunta Króla, wybudowano tu w XV w. Jego pozostałością jest wschodnia ściana w prezbiterium, ściany boczne nawy i zakrystia. Drugnia do rozbiorów pozostała królewszczyzną i była udostępniana kolejnym dzierżawcom. W 1617 roku spłonął pierwszy kościół. W jego miejscu wybudowano nowy – modrzewiowy.

W czasie Królestwa Kongresowego wieś i folwark rządowy, powiat stopnicki, gmina i parafia Drugnia. Leży na lewo od drogi z Chmielnika do Rakowa, posiada kościół parafialny murowany, istniał już w r. 1440[7]. Szkoła gminna, poczta w Chmielniku. W 1827 r. było tu 75 domów i 471 mieszkańców. Drugnia parafia dekanatu stopnickiego, dawniej szydłowskiego, liczy 1759 dusz. Gmina Drugnia należała wówczas do sądu gminnego okręg I w Chmielniku, gdzie też i stacja pocztowa; ludność 3072 dusz i 9188 mórg obszaru. W XVIII w. królewszczyzna Drugnia w powiecie wiślickim płaciła 955 zł. kwarty[7]. W 1864 w wyniku uwłaszczenia chłopów przeprowadzonego na mocy ukazu cara Aleksandra II Romanowa mieszkańcy stali się właścicielami posiadanej ziemi i budynków.

 
Tablica pamiątkowa potyczki z okresu powstania styczniowego

Pod koniec XVIII wieku założono w Drugni szpital dla ubogich. W okresie powstania styczniowego, 4 listopada 1863[8] podjazd konny z oddziału Hauke Bosaka stoczył w Drugni potyczkę z oddziałem kozackim. Miejsce walki upamiętnia krzyż, przy którym w okresie dwudziestolecia międzywojennego odbywały się uroczystości patriotyczne oraz tablica pamiątkowa umiejscowiona na terenie szkoły podstawowej.

 
Kościół pw. św. Wawrzyńca w Drugni

W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Drugni funkcjonowała gmina, szkoła, straż pożarna, kółko rolnicze, spółdzielnia mleczarska, cegielnia. Powstały wtedy również Drużyny Strzeleckie. Ostatnimi dziedzicami Drugni byli Raczyńscy i Tańscy.

Po agresji niemieckiej na Polskę w 1939 stacjonowały tu oddziały hitlerowskie złożone głównie z Austriaków. Wielu z mieszkańców działało w ruchu oporu oraz wspomagało lokalne oddziały partyzanckie. W gminie Drugnia działalność niepodległościową prowadziły oddziały Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej. W czasie walk z reżimem III Rzeszy poległo 65 partyzantów[9].

Szkoła w Drugni założona w XVI wieku; działała do początku XIX wieku. Reaktywowana w 1867 r. nieprzerwanie działa do dziś.

Do 1954 roku istniała gmina Drugnia z siedzibą w Pierzchnicy. W latach 1954-1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Drugnia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Zabytki edytuj

  • Neogotycki kościół pw. św. Wawrzyńca wzniesiony w latach 1876–1880 w miejsce spalonego kościoła z drewna modrzewiowego. Pierwszy murowany kościół powstał w Drugni ok. 1440 r., a spłonął w 1617 r. Na jego miejscu zbudowano kościół drewniany, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1876 r. Z pierwotnego kościoła zachowała się ściana z XV wieku z portalem prowadzącym z prezbiterium do zakrystii.
Do rejestru zabytków nieruchomych został wpisany zespół kościoła parafialnego (nr rej.: A.444/1-3 z 4.01.1957, z 15.04.1967 i z 31.08.1989) złożony z: kościoła pw. św. Wawrzyńca, dzwonnicy z 1880 r., przykościelnego cmentarza oraz ogrodzenia[10].
  • Kapliczka św. Jana Nepomucena z 2 poł. XVIII wieku. Kopuła ośmioboczna na rzucie koła. (nr rej.: A.445 z 31.08.1989)[10].

Urodzeni w Drugni edytuj

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj

  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 26490
  2. Wieś Drugnia (świętokrzyskie) » mapy, GUS, nieruchomości, regon, kod pocztowy, atrakcje, wypadki drogowe, kierunkowy, edukacja, demografia, tabele, zabytki, statystyki, drogi publiczne, liczba ludności [online], Polska w liczbach [dostęp 2024-04-05] (pol.).
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 234 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b c GUS. Rejestr TERYT
  5. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Drugnia, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 440.
  7. a b Drugnia, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 165.
  8. Romuald (1968- ). Sadowski, In memoria posteri : powstanie styczniowe na ziemi pierzchnickiej, Pierzchnica: RS, 2017, ISBN 978-83-947408-0-1, OCLC 989767577.
  9. Kolus 2011 ↓, s. 41.
  10. a b Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2023, s. 30 [dostęp 2015-11-12].

Bibliografia edytuj

  • Marian Kolus: Miejsca upamiętniające działalność Batalionów Chłopskich w latach 1940-1945 na terenie województwa świętokrzyskiego. Kielce: 2011. ISBN 978-83-88161-39-1.