Otwórz menu główne
Kamienica przy ul. J. Hoene-Wrońskiego 3 w Warszawie, gdzie w latach 1925–1950 mieszkał Edmund Bartłomiejczyk
Tablica upamiętniająca Edmunda Bartłomiejczyka na Kamienicy przy ul. J. Hoene-Wrońskiego 3 w Warszawie

Edmund Ludwik Bartłomiejczyk (ur. 5 listopada 1885 w Warszawie, zm. 2 września 1950 w Warszawie) – polski artysta grafik.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1906–1909) u Jana Stanisławskiego i Wojciecha Weissa oraz w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie (1910–1913). Wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (1917–1930). Był profesorem Szkoły Sztuk Pięknych (od 1932 Akademii Sztuk Pięknych) w Warszawie, gdzie od 1930 prowadził Katedrę Grafiki Użytkowej. Po II wojnie światowej organizował Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, był jej profesorem do 1950, prorektorem w latach 1945–1946. Był członkiem założycielem „Rytu” (1925–1939), założycielem Koła Artystów Grafików Reklamowych (1933–1939) i współorganizatorem Bloku Zawodowych Artystów Plastyków (1934). Zajmował się głównie grafiką książkową i drzeworytem, a także litografią, po 1945 technikami metalowymi.

W 1932 jego drzeworyt Narciarze został zgłoszony do Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury na igrzyskach w Los Angeles, nie uzyskał jednak medalu olimpijskiego.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 188, rząd 3, miejsce 34)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=30552. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-03-10].

BibliografiaEdytuj

  • Jolanta Chrzanowska-Pieńkos, Andrzej Pieńkos: Leksykon sztuki polskiej XX wieku, Wydawnictwo Kurpisz, 2001 ​ISBN 83-86600-48-9​.
  • Zbigniew Porada, Olimpijczycy z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, Kraków 2014, s. 38–40