Otwórz menu główne

Edmund Wiktor Jerzy Ginalski (ur. 29 listopada 1900, zm. 14 sierpnia 1986) - pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Edmund Ginalski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 29 listopada 1900
Data śmierci 14 sierpnia 1986
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 9 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 14 lutego do 21 czerwca 1921 roku był słuchaczem 38. Klasy imienia księcia Józefa Poniatowskiego Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie[1]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1919 roku i 1550. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 21 pułk piechoty „Dzieci Warszawy”[2]. W latach 1923-1924 pełnił służbę w Oddziale Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 37 pułku piechoty w Łęczycy[3][4]. 23 lipca 1923 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. 1 września 1925 roku został przeniesiony do macierzystego pułku w Łęczycy[6][7]. 17 grudnia 1931 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 roku i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8].

W latach 1932–1934 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[9]. Z dniem 1 listopada 1934 roku, po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko kierownika I referatu-zastępcy szefa Wydziału Mobilizacyjnego. W 1936 roku przeniesiony został do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie na stanowisko kierownika referatu studiów. Tam w 1937 roku, wspólnie z kapitanem Tadeuszem Makowskim, opracował „Instrukcję o prowadzeniu oddziałowych bibliotek wojskowych”. W grudniu 1938 roku, po ukończeniu dziewięciomiesięcznego kursu kierowania kolejowymi transportami wojskowymi, przydzielony został do 68 pułku piechoty we Wrześni celem odbycia stażu na stanowisku dowódcy kompanii, niezbędnego przed awansem na majora. W trzeciej dekadzie marca 1939 roku skierowany został do dyspozycji Szefostwa Komunikacji Wojskowych, do Baranowicz, w charakterze komendanta akcji załadowania wojska (KZ). W Baranowiczach zorganizował przewóz zmobilizowanej 20 Dywizji Piechoty i Nowogródzkiej Brygady Kawalerii do rejonu działania Armii „Modlin”. Po wykonaniu powierzonego mu zadania powrócił do Wrześni. W drugiej dekadzie sierpnia 1939 roku, ponownie skierowany został do dyspozycji Szefostwa Komunikacji Wojskowych, do Częstochowy, w charakterze KW - oficera kierującego wyładowywaniem Wołyńskiej Brygady Kawalerii na końcowej stacji przebiegu transportów. Po zakończeniu akcji powrócił do 68 pp, zdał dowództwo kompanii porucznikowi Hybda i zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym udał się na stację kolejową we Wrześni jako oficer KZ/KW.

W dniach 31 sierpnia–2 września 1939 roku kierował wyładowaniem transportów Podolskiej Brygady Kawalerii w rejonie Nekla–Swarzędz oraz kierował transporty ewakuacyjne z Wielkopolski. 5 września przydzielony został do Dowództwa Armii „Poznań” na stanowisko zastępcy szefa komunikacji, podpułkownika dyplomowanego Henryka Lergetporera. W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej i pozostawał w niej do wiosny 1945 roku.

Po wyzwoleniu z obozu wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego i pełnił w nim obowiązki starszego adiutanta I batalionu 28 pułku piechoty, szefa sztabu i dowódcy 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty (lipiec – listopad 1947). Był aktywnym działaczem ZBoWiD, w tym członkiem zarządu wojewódzkiego tej organizacji i przewodniczącym Zespołu Środowisk Żołnierzy Września 1939[10]. 8 maja 1985 roku został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.

Zmarł 14 sierpnia 1986 roku[11]. Pochowany na wojskowych Powązkach[12].

Wybrana bibliografiaEdytuj

  • Na froncie i na tyłach, Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, Warszawa 1936
  • Instrukcja o prowadzeniu oddziałowych bibliotek wojskowych, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1937
  • Byliśmy za Łabą. Z dziejów 28 pułku piechoty, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1964
  • 40 Pułk Artylerii Lekkiej. Zarys dziejów 1944-1947, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1968
  • 22 Pułk Artylerii Lekkiej, Zarys dziejów 1944-1947, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1974
  • Od Żytomierza do Litomeric. Zarys dziejów 15 pułku piechoty 1944-1947, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1972
  • Dziewiąta drezdeńska. Z dziejów 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty 1944-1947, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984
  • Wspomnienia z przedednia wojny 1939 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4 (106), Warszawa 1983, s. 203-208
  • Wojskowe transporty kolejowe przed wojną i w czasie wojny 1939 r. Szkolenie kadr, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4 (114), Warszawa 1985, s. 197-211

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj