Otwórz menu główne

Eisenhüttenstadt (wymowa i) – miasto we wschodnich Niemczech nad Odrą, w kraju związkowym Brandenburgia, w powiecie Oder-Spree. Nazwa dosłownie oznacza Miasto Huty Żelaza. Przechodzi przez nie Kanał Odra-Sprewa łączący je drogą wodną z Berlinem.

Eisenhüttenstadt
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Brandenburgia
Burmistrz Frank Balzer
Powierzchnia 63,47 km²
Wysokość 44 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2017)
• liczba ludności
• gęstość

25 057[1]
429 os./km²
Nr kierunkowy 03364
Kod pocztowy 15890
Tablice rejestracyjne LOS
Położenie na mapie Brandenburgii
Mapa lokalizacyjna Brandenburgii
Eisenhüttenstadt
Eisenhüttenstadt
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Eisenhüttenstadt
Eisenhüttenstadt
Ziemia52°09′N 14°40′E/52,150000 14,666667
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Stalinstadt w 1955

Miasto powstało w 1961 z połączenia trzech miejscowości: Fürstenberga (pol. Przybrzeg), Schönfließ (Potoczna) oraz założonego w 1950 r. Stalinstadtu (osiedla robotniczego wybudowanego – tak jak polska Nowa Huta – dla pracowników nowo wybudowanej huty żelaza).

W czasach rozbicia dzielnicowego w Polsce obszar stanowił część ziemi lubuskiej. Leżał w granicach diecezji lubuskiej, po czym prawdopodobnie w ok. połowie XIII w. trafił pod administrację diecezji miśnieńskiej[2].

Eisenhüttenstadt (Fürstenberg) było dawniej połączone z drugim brzegiem Odry betonowym mostem. W 1945 roku broniące się i uciekające przed Armią Czerwoną (wraz z ludnością cywilną), wojska niemieckie wysadziły w powietrze połowę mostu. Obecnie druga połowa betonowego mostu w bardzo dobrym stanie (nadającym się do wykorzystania), znajduje się po stronie polskiej w miejscowości Kłopot (niem. Kloppitz), znanej jako „bociania wioska”. Mostu jednak nigdy nie odbudowano, chociaż miał służyć jako droga dostaw surowców z Katowic do niemieckiej huty.

Kilka tysięcy poległych żołnierzy atakującej Armii Czerwonej pochowanych zostało na dwóch cmentarzach radzieckich w Cybince. W roku 2000 podczas prac przy wałach antypowodziowych w okolicach mostu odnaleziono szczątki niemieckiego żołnierza w pełnym umundurowaniu. Przez cały okres powojenny do lat 90. włącznie bezpośredni odcinek Odry przy zburzonym moście do Eisenhuttenstadt stanowił kluczowy element strategii obronnej PRL, dlatego w odległości trzech kilometrów, w pobliskiej w miejscowości Rąpice (niem. Rampitz), ulokowano jednostkę Ludowego Wojska Polskiego. W latach 90. XX w. zlikwidowano ją, a budynki sprzedano. Dziś budynki po koszarach są od wielu lat prywatnymi domami jednorodzinnymi.

DemografiaEdytuj

Rok Mieszkańcy
1953 2400
1955 15 157
1958 19 629
1960 24 372
1961 32 970
1965 38 138
1970 45 410
1975 47 414
1980 48 253
1985 48 810
Rok Mieszkańcy
1988 53 048
1990 50 216
1995 47 376
2000 41 493
2005 34 818
2007 33 091
2008 32 214
2009 31 689
2013 27 205[3]
2017 25 057[1]

Wykres zmian populacji w granicach z 2013 r. od 1875 r.:
 

Miasto charakteryzuje się jednym z największych spadków liczby ludności w Niemczech. Ludność miasta zmalała z 51 700 w 1987 r. do obecnego (31 grudnia 2013) stanu 27 205. Przyczyny to wysokie bezrobocie i migracje wewnętrzne.

ZabytkiEdytuj

  • Ratusz
  • Teatr
  • Spichlerz
  • Zespół zabudowy mieszkaniowej
  • Szpital
  • Hotel „Lunik“
  • Dwa gmachy szkolne, dwa gmachy przedszkolne oraz żłobek
  • inne, w tym:

SportEdytuj

Swoją siedzibę ma tu klub piłkarski FC Stahl Eisenhüttenstädt.

BurmistrzowieEdytuj

 
Ratusz
  • 1953–1956 Albert Wettengel
  • 1956–1965 Max Richter
  • 1965–1969 Siegfried Sommer
  • 1969–1985 Werner Viertel
  • 1985–1988 Dr. Manfred Sader
  • 1988–1990 Ottokar Wundersee
  • 1990–1993 Wolfgang Müller (CDU)
  • 1993–2009 Rainer Werner (SPD)
  • 2010-2018 Dagmar Püschel (Die Linke)
  • 2018 - nadal Frank Balzer (SPD)

Ludzie urodzeni w EisenhüttenstadtEdytuj

Współpraca międzynarodowaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b https://www.statistik-berlin-brandenburg.de/publikationen/stat_berichte/2018/SB_A01-04-00_2017j01_BB.xlsx
  2. Joachim Huth, Das Bistum Meißen – Entstehungs­geschichte und kritische Exegese früher Meißner Bistumsurkunden, s. 23-24
  3. statistik-berlin-brandenburg.de

Linki zewnętrzneEdytuj