Otwórz menu główne

Eugeniusz Budlewski

architekt i urbanista

Eugeniusz Budlewski (ur. 31 grudnia 1912 w Baranowiczach, zm. 14 lutego 2004 w Pabianicach) – architekt, urbanista i wykładowca akademicki[1]. Główny Architekt m. Łodzi w latach 1963 do 1971.

Eugeniusz Budlewski
Eugeniusz Budlewski
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1912
Baranowicze
Data i miejsce śmierci 14 lutego 2004
Pabianice
mgr. inż. nauk technicznych
Specjalność: architekt i urbanista
Alma Mater Politechnika Warszawska
architekt i urbanista
Biuro architektoniczne, projektowe Centralne Biuro Projektów Budownictwa i Architektury m. Łodzi, późniejszy Miastoprojekt Łódź
Okres zatrudn. 1949–1964
Prezydium Rady Narodowej miasta Łodzi Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury
Okres zatrudn. 1963–1971
Biuro architektoniczne, projektowe Inwestprojekt Łódź
Okres zatrudn. 1972–1978
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego

ŻyciorysEdytuj

Eugeniusz Budlewski uczęszczał do gimnazjum w Białymstoku, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W roku 1933 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Ukończył szkolenie pilotażu wraz z późniejszym pułkownikiem Tadeuszem Kocem w ramach Przysposobienia Wojskowego Lotniczego w pierwszym centralnym ośrodku szkolenia pilotów przy Aeroklubie Łódzkim im. kpt. pil. Franciszka Żwirki na Lublinku w roku 1934[2][3].

 
Eugeniusz Budlewski (p. o. lewej) z kadetami Przysposobienia Wojskowego Lotniczego, Lublinek 1934

W kampanii wrześniowej brał udział w 53 batalionie Saperów Wileńskich jako podchorąży rezerwy. Po rozwiązaniu jednostki, uciekając z niewoli niemieckiej i sowieckiej, dotarł do rodziny w Białymstoku. Stąd udał się dalej do Piotrkowa Trybunalskiego w Generalnej Guberni, gdzie od roku 1940 pracował w Referacie Budowlanym Wydziału Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim na stanowisku technika, a potem kierownika robót. Po odzyskaniu niepodległości w roku 1945 został kierownikiem Referatu Budowlanego.

Z ramienia Naczelnej Dyrekcji Muzeów Ministerstwa Kultury i Sztuki wykonał wiele inwentaryzacji zabytków, a także projekty rekonstrukcji obiektów zabytkowych w Piotrkowie, Sulejowie i Bykach. Kierował odbudową Zamku Królewskiego i murów obronnych w Piotrkowie.

Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, której absolwentem został w roku 1948. Od roku 1948 członek Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział w Łodzi. W latach 1949 do 1964 był pracownikiem na wyższych stanowiskach w Centralnym Biurze Projektów Budownictwa i Architektury (późniejszy Miastoprojekt Łódź).

 
Plan ogólny miasta Łodzi – Nagroda I stopnia KBUA (1960)

W 1963 r. na wniosek Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych został wytypowany na stypendystę Ministerstwa Spraw Zagranicznych Francji. Odbył ponad półroczny staż urbanistyczno-architektoniczny w urzędach w Paryżu i departamentach wschodnich i południowych.

Po powrocie z Francji w latach 1963 do 1971 był Głównym Architektem m. Łodzi, kierownikiem Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury przy Prezydium Rady Narodowej m. Łodzi. Odpowiadał między innymi za przygotowanie nowej wersji planu ogólnego miasta obowiązującego od 1972 r. Członek Rady Naukowej ds. Komunikacji przy Prezydium Rady Narodowej m. Łodzi (1964-1971).

 
Eugeniusz Budlewski (pierwszy od lewej) prezentuje projekty miejskie premierowi PRL Józefowi Cyrankiewiczowi

W latach 1972 do 1978 po odwołaniu – na własną prośbę – ze stanowiska kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury objął stanowisko Kierownika Zespołu Sprawdzającego w Inwestprojekt Łódź. Po przejściu na emeryturę pozostał specjalistą przy Zespole Sprawdzającym (1979-1988).

Za osobisty wkład i osiągnięcia przy planowaniu i rozbudowie miasta Łodzi uczczony kostką w Pomniku Łódzkiej Tożsamości[4].

Wykładowca akademickiEdytuj

W latach 1949 do 1951 był wykładowcą historii architektury polskiej oraz prowadzącym zajęcia z projektowania architektury monumentalnej w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi.

W latach 1965 do 1972 był wykładowcą budownictwa przemysłowego na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Łódzkiej.

RodzinaEdytuj

Syn Bronisławy i Józefa Budlewskich z herbu Rogala. Od roku 1939 żonaty z Jadwigą Budlewską (ur. 1920) z domu Ostruszka (artysta plastyk). Ojciec dwóch córek, Ewy Bożeny (ur. 1944) i Marii Mileny (ur. 1951).

AutorEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

NagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. In memoriam - Pamięci Architektów Polskich - Eugeniusz Budlewski, www.inmemoriam.architektsarp.pl [dostęp 2017-11-18].
  2. Historia Aeroklub Łódzki, aeroklub-lodz.pl [dostęp 2016-10-03].
  3. Tadeusz Koc, www.polishairforce.pl [dostęp 2017-11-18].
  4. Pomnik Łódzkiej Tożsamości - Fundacja Ulicy Piotrkowskiej | Przeglądarka Kostek, pomnik.piotrkowska.pl [dostęp 2017-11-18].
  5. Biuletyn informacji publicznej - BIP ŁÓDŹ, bip.uml.lodz.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).