Otwórz menu główne

Eugeniusz Guttmejer (ur. 4 stycznia 1898 we Włocławku[1], zm. 17 marca 1926 w Toruniu[2]) – porucznik pilot Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego.

Eugeniusz Guttmejer
1 zwycięstwo
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1898
Włocławek
Data i miejsce śmierci 17 marca 1926
Toruń
Przebieg służby
Lata służby 19181926
Siły zbrojne Armia Polska we Francji,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie ,
Roundel of Poland (1921-1993).svg - lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 1 Eskadra Wywiadowcza,
19 Eskadra Myśliwska
4 Pułk Lotniczy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Polowa Odznaka Pilota

ŻyciorysEdytuj

Po wybuchu I wojny światowej i zajęciu Włocławka przez armię niemiecką został internowany. Po kilku miesiącach udało mu się zbiec do Francji. Tam ukończył szkołę średnią i zaciągnął się do Armii Polskiej. Został przydzielony do lotnictwa nazywanego ówcześnie awiacją. Po przejściu szkolenia w szkołach pilotażu m.in. w Vineuil, Miramas i Pau służył w Błękitnej Armii Hallera. Razem z armią wrócił do Polski i został przydzielony do 1 Eskadry Wywiadowczej. Razem z jednostką służył w 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej.

14 maja 1920 przydzielony został do 19 Eskadry Myśliwskiej, w której wykonał 25 lotów bojowych i uzyskał jedno zestrzelenie. Za waleczność awansowany został na podporucznika. Wyróżnił się w wielu akcjach bojowych za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. W czasie obrony Warszawy i zaraz po niej ulega dwukrotnie wypadkom wojskowym i zostaje ranny. 25 listopada 1920 Naczelny Wódz zatwierdził mu stopień podporucznika, na który mianował go dowódca Frontu Północno-Wschodniego. Jednocześnie został zaliczony do Rezerwy armii z powołaniem do czynnej służby[3].

Po zakończeniu wojny zostaje w wojsku na stanowisku instruktora i kierownika pilotażu w szkole w Grudziądzu. Po utworzeniu 4 Pułku Lotniczego w Toruniu na własną prośbę zostaje do niego przeniesiony. W marcu 1926 roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy mającej powstać 123 Eskadry Myśliwskiej. Stanowiska nie zdążył objąć gdyż 17 marca 1926 w czasie lotu testowego na nowym samolocie Spad 61 C1, zginął w wypadku. W czasie lotu nad lotniskiem w czasie wykonywania akrobacji odpadły skrzydła samolotu. Kadłub z siedzącym w nim Eugeniuszem Guttmejerem spadł na lotnisko. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

AwanseEdytuj

  •   podchorąży – 1919
  •   podporucznik – 1920
  •   porucznik – zweryfikowany 3 V 1922 ze starszeństwem od 1 VI 1919 (w 1924 zajmował 75 lokatę w korpusie oficerów zawodowych aeronautycznych)
  •   kapitan – pośmiertnie 3 V 1926 ze starszeństwem od 1 VII 1925 i 39 lokatą w korpusie oficerów zawodowych aeronautycznych

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Włocławek leżał ówcześnie na terytorium Imperium Rosyjskiego.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 6 maja 1926 roku, s. 147.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 49 z 22 grudnia 1920 roku, poz. 1150.

BibliografiaEdytuj

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918 – 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. (ang.)