Eugeniusz Podgórzec

Eugeniusz Franciszek Podgórzec (ur. 7 maja 1900 w Leksandrowej, zm. 29 kwietnia 1968 w Bochni)[1] – inżynier górnik, prawnik, pracował na wysokich stanowiskach w urzędach górniczych, działacz PPS, współautor „Gazety Robotniczej”.

Eugeniusz Franciszek Podgórzec
Data i miejsce urodzenia

7 maja 1900
Leksandrowa

Data i miejsce śmierci

29 kwietnia 1968
Bochnia

Zawód, zajęcie

inżynier górnik, urzędnik, prawnik, działacz PPS

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Syn Franciszka (1873–1937), dozorcy szybu w Leksandrowej k. Bochni i Karoliny z d. Sędzielowska, brat Franciszka Podgórca (1905–1940), ppor. zamordowanego w Katyniu, Edwarda Podgórca (1907–1981), więźnia obozów koncentracyjnych, Włodzimierza  Podgórca (1917–1940), założyciela Związku Walki o Wolność Polski w 1939, który zginął tragicznie w szybie „Floris”. Był mężem Marii Wandy z d. Skrzepińska (1904–1931), ojcem Ireny (1924–1968).

Absolwent C.K. Gimnazjum wyższego w Bochni[2]. Od 1917 walczył w II Brygadzie Legionów Polskich. Odesłany do domu, w Bochni działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył Akademię Górniczą w Leoben (1923) i wydział prawa UJ w Krakowie (1929). W latach 1923–1928 odbywał praktykę górniczą w kopalniach „Murcki”, „Boże Dary”, „Richter” i „Wirek”. Następnie pełnił służbę państwową w urzędach górniczych: był referendarzem technicznym w Wyższym Urzędzie Górniczym w Katowicach (1928–1929), inspektorem technicznym w Okręgowym Urzędzie Górniczym w Chorzowie (1929–1934), inspektorem górniczym w Wydziale Węglowym Ministerstwa Przemysłu i Handlu w Warszawie (1935) oraz inspektorem technicznym w WUG w Katowicach (1936–1939). W międzyczasie odbył aplikację adwokacką. Był prezesem koła chorzowskiego Związku Urzędników Państwowych i Komunalnych, a w latach 1933–1934 naczelnym redaktorem „Urzędnika Polskiego”.

Od 1923 działał aktywnie w Polskiej Partii Socjalistycznej, będąc członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego i współredaktorem „Gazety Robotniczej” w Katowicach. Oprócz obowiązków służbowych znajdował czas na pracę w Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, w której do 1935 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Okręgu Śląskiego. W 1939 oraz od 1965 (po reaktywacji) pełnił funkcję prezesa Oddziału Katowickiego Stowarzyszenia Bochniaków[3].

W wojnie obronnej 1939 został ranny w bitwie pod Łańcutem. Po powrocie z kampanii wrześniowej, w Krakowie, razem z braćmi należał do Związku Walki Zbrojnej, redagował i kolportował tajną „Barykadę Wolności”. Uczestniczył m.in. w zorganizowaniu ucieczki więźniów politycznych z więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. Aresztowany 15 grudnia 1940 resztę okupacji spędził w niemieckich obozach koncentracyjnych, był więźniem KL Buchenwald, KL Sachsenhausen, KL Flossenbürg. Należał w nich do tajnej organizacji i pełnił funkcję łącznika nawiązującego kontakty na zewnątrz obozu. Zainstalował tajne radio w obozie, kolportował prasę i ulotki.

Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do Katowic, kolejno był: kierownikiem Wydziału Węglowego Wojewódzkiego Komitetu PPS (1945–1946), dyrektorem technicznym Centrali Zbytu Węgla (1946–1947), wicedyrektorem biura Rady Techniczno-Gospodarczej CZPW (1947), zastępcą kierownika Działu BHP Zarządu Głównego Centralnego Związku Zawodowego Górników (1947–1948), zastępcą dyrektora działu w Centrali Zaopatrzenia Materiałowego PW (1948–1949). Od 1950 podjął praktykę adwokacką i był radcą prawnym w różnych przedsiębiorstwach górniczych. W Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa pełnił funkcje: radcy prawnego 1951–1967, członka Zarządu Głównego (1954), później zastępcy członka (1965).

Pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Orackiej w Bochni (sektor VI-9-3)[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Eugeniusz Franciszek Podgórzec, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2020-02-06].
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. gimnazyum w Bochni za rok szkolny 1916 17. Fundusz Naukowy, Bochnia 1917.
  3. Historia Stowarzyszenia – Bochniacy [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  4. Cmentarz komunalny w Bochni - wyszukiwarka osób pochowanych, bochnia.artlookgallery.com [dostęp 2020-02-06].
  5. M.P. z 1946 r. nr 144, poz. 272 „za wybitne czyny męstwa i odwagi” na wniosek CKW PPS, Pol. Zw. b. Więźniów Polit. Hitler. Więzień i Obozów Koncentracyjnych i Woj. Rady Nar. w Katowicach.

BibliografiaEdytuj

Jaros J. 1983 - Eugeniusz Podgórzec [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 27, s. 94–95.

Bernacka M., Bhomicki G., Powstańmy bracia wszyscy wraz – udział polskich absolwentów Akademii Górniczej w Leoben w zmaganiach o niepodległość i odbudowę Ojczyzny „Przegląd Górniczy” nr 10/2018, s. 16, SITG Zarząd Główny w Katowicach, ISSN 0033-216X.