Otwórz menu główne

Europejska Karta Społeczna

Europejska Karta Społeczna (ang. European Social Charter, fr. Charte sociale européenne) - podstawowa umowa Rady Europy, dotycząca praw społeczno-ekonomicznych obywateli otwarty do podpisu 18 października 1961 r. w Turynie. Obowiązuje od 26 lutego 1965 r.[1] Zapewnia prawa oraz wolności obywatelskie i polityczne bez dyskryminacji ze względu na rasę, kolor i płeć, religię, poglądy polityczne, pochodzenie narodowe lub społeczne. Karta gwarantuje szereg praw i wolności dotyczących sfery społecznej.

Art. 20 zobowiązuje strony do przestrzegania co najmniej 5 z 7 artykułów : 1, 5, 6, 12, 13, 16 i 19, wybór należy do strony. Art. 21 zobowiązuje do składania sprawozdań w sprawach dotyczących przyjętych postanowień, art. 22 w sprawach pozostałych. Sprawozdania rozpatruje Komitet Ekspertów (art. 23 i 24), do wyznaczona doradcy w obradach zaproszona jest Międzynarodowa Organizacja Pracy (art. 25).

Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny Rady Europy (art. 35).

Wypowiedzenie możliwe jest po upływie 5 lat od nabrania siły w stosunku do strony i po każdych kolejnych 2 latach z zachowaniem półrocznego okresu powiadomienia depozytariusza, dopuszczalne są też wypowiedzenia części Karty na warunkach przez nią określonych (art. 37).

Polska ratyfikowała Kartę 25 czerwca 1997 r.

Spośród wymienionych zagadnień Polska na zasadzie art. 20 nie podjęła zobowiązania w zakresie zapewnienia pracownikom wynagrodzenia zapewniającego godziwy poziom życia (art. 4.1), pozostałe ustalenia są wiążące[2]. Podpisanie tego punktu zobowiązałoby Polskę do określenia minimalnego wynagrodzenia za pełnoetatową pracę na poziomie 66% średniej płacy w kraju[potrzebny przypis]. Zobowiązałoby również Państwo Polskie do pomocy socjalnej, zapewniającej minimalny poziom wynagrodzenia w celu zapewnienia "godnego życia".

3 maja 1996 w Strasburgu podpisano uzupełnienia do Karty, obowiązują od 1 lipca 1997, Polska podpisała je jak dotąd bez ratyfikacji[3].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj