Everton F.C.

Everton Football Club
(Przekierowano z Everton FC)

Everton Football Clubangielski klub piłkarski założony w 1878 roku w Liverpoolu, w dzielnicy Everton. Spędził najwięcej sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii – sezon 2017/18 jest 115. Od 1954 nieprzerwanie gra w najwyższej klasie rozgrywkowej. Everton jest jednym z 12 klubów – założycieli angielskiej ekstraklasy w 1888 roku.

Everton F.C.
Ilustracja
Goodison Park
Pełna nazwa Everton Football Club
Przydomek The Toffees (Toffi)
The Peoples Club (Klub Narodu)
The School of Science (Szkoła Nauki)
Barwy niebiesko-białe
Debiut w najwyższej lidze 1888 (jeden z założycieli)
Liga Premier League
Państwo  Wielka Brytania
Stadion Goodison Park,
Liverpool
Prezes Bill Kenwright
Trener Carlo Ancelotti
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

 
Everton w roku 1891

Everton to najstarszy angielski pierwszoligowiec. Został założony w 1878 roku pod nazwą St. Domingo FC, jednak już rok później przekształcił się w Everton Football Club. W 1888 roku wraz z jedenastoma innymi klubami założył angielską ekstraklasę. Już dwa lata później został wicemistrzem Anglii, zaś w 1891 roku wygrał po raz pierwszy te rozgrywki. Pierwszy raz w rozgrywkach Pucharu Anglii Everton zwyciężył w 1906 roku pokonując w finale 1:0 Newcastle United po golu Alexa Younga. Po raz drugi mistrzostwo kraju zdobyli w sezonie 1914/15. Po raz kolejny Everton zdobył tytuł w sezonie 1927/28. Do tego osiągnięcia przyczynił się Dixe Dean, który zdobył w tamtym sezonie 60 goli w 39 meczach[potrzebny przypis]. Po 42 latach gry w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii, klub spadł w sezonie 1929/30 do drugiej ligi. Po jednym sezonie w Second Division awansował z mistrzowskim tytułem i rekordową ilością zdobytych goli w drugiej lidze (121 goli)[potrzebny przypis]. Następny sezon (1931/32) w Division One, także zakończyli na pierwszym miejscy, zdobywając po raz czwarty mistrzostwo Anglii[potrzebny przypis]. W 1933 roku Everton powiększa pulę swoich zdobyczy o Puchar Anglii. Na Wembley Everton F.C. pokonał w finale Manchester City, 3:0[1] Pasmo sukcesów z lat 30. zakończyło, zdobycie w sezonie 1938/39 piątego mistrzostwa Anglii[1]. Wybuch II wojny światowej ponownie doprowadził do zawieszenia rozgrywek, a kiedy oficjalne zawody wznowiono w 1946 roku, Everton już nie był tym samym zespołem co przed wojną. Po raz drugi Everton spadł do Second Division w sezonie 1950/51 i grał tam przez trzy lata. W sezonie 1953/54, zajmujął drugie miejsce i ponownie znalazł się w angielskiej elicie[1]. Ostatni triumf w najwyższej klasie rozgrywkowej to rok 1987. Ostatni raz Everton wygrał Puchar Anglii w 1995 roku, po pokonaniu na Wembley Manchesteru United 1:0[2].

Jedynym jak do tej pory sukcesem w pucharach europejskich było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1984/85. Najpierw pokonał University College Dublin, a następnie Inter Mediolan, Fortunę Sittard oraz Bayern Monachium. W finale Everton pokonał Rapid Wiedeń. W sezonie 1985/86 klub nie uczestniczył w rozgrywkach Pucharu Europy, ponieważ angielskie drużyny zostały wykluczone z europejskich pucharów na pięć lat po tragedii na brukselskim stadionie Heysel, w której zginęło 39 osób[3].

W roku 2002 klub objął David Moyes. W sezonie 2002/03 klub zajął 7. miejsce w 2003, zaś rok później uplasował się na pozycji 17. W lecie 2004 roku klub opuścił Wayne Rooney, który przeniósł się do Manchesteru United za 20 mln. W sezonie 2004/2005 klub zajął najwyższe od lat[od ilu?] miejsce w Premier League, plasując się na 4. miejscu gwarantującym start w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. W tabeli ligowej Evertonowi nie powodziło się najlepiej, po 8 kolejkach klub zdobył zaledwie 3 punkty. Dopiero w nowym roku The Toffees przegrali jeden mecz z jedenastu i uplasowali się na dziewiątej pozycji. Przed sezonem 2006/07 Everton pobił swój rekord jeśli chodzi o transfery, kupując za 8,6 miliona napastnika Crystal Palace Andy’ego Johnsona. Na koniec rozgrywek udało się awansować do rozgrywek Pucharu UEFA. Przed kolejnym sezonem David Moyes znów pobił rekord klubu, wynoszący 11,25 mln funtów za nigeryjskiego napastnika Yakubu Aiyegbeni.

Sezon 2007/08 był jednym z najlepszych w wykonaniu The Toffees w przeciągu ostatnich lat. Po przeciętnym początku zawodnicy Evertonu zanotowali serię 13 spotkań bez porażki, w tym wysokie zwycięstwo 7:1 z Sunderlandem. W Pucharze UEFA, udało się wyjść z grupy, lecz w kolejnej rundzie klub przegrał po rzutach karnych z Fiorentiną. W sezonie 2008/2009 do klubu dołączył Belg Marouane Fellaini, którego suma wyniosła 15 mln funtów. W tamtym sezonie Everton przegrał z Chelsea w finale Pucharu Anglii 2:1. W sezonie 2010/11 Everton zajął 7. miejsce w lidze z dorobkiem 54 punktów. Następny sezon był dla The Toffees bardzo podobny, gdyż zajęli tę samą pozycję.

W sezonie 2013/14 z klubem rozstał się menadżer David Moyes, który przyjął propozycję pracy w Manchesterze United. Jego stanowisko zajął hiszpański trener Roberto Martínez. 4 stycznia klub rozegrał pierwszy mecz w Pucharze Anglii pod wodzą nowego menadżera; Everton wygrał spotkanie ze Stevanage 4:0. 28 stycznia Everton uległ w derbach z Liverpoolem 0:4; to największa porażka w Merseyside Derby Evertonu od 1982 roku[4]. Ostatecznie Everton zajął 5 miejsce i nie zakwalifikował się do Ligi Mistrzów[5]. 30 lipca 2014 do klubu przeszedł Romelu Lukaku, który wcześniej był wypożyczony. Belg kosztował 28 mln, co jest rekordem transferowym Evertonu. Ostatecznie rozgrywki Everton zakończył na 11 miejscu, co było jednym z największych rozczarowań Premier League. Po sezonie Martínez został zwolniony, a nowym menadżerem został Ronald Koeman.

StrojeEdytuj

W ciągu pierwszych lat Everton miał kilka różnych kolorów, które znajdowały się na strojach. Początkowo stroje były pokryte niebiesko białymi pasami. Potem jednak zdecydowano się na czarny kolor koszulek. W 1892 roku stroje były różowo-niebieskie, a spodenki były koloru granatowego. W sezonie 1901-1902 po raz pierwszy na koszulkach pojawił się niebieski kolor, a spodenki były białe. Everton grał w jaśniejszych odcieniach strojów w latach 1930–1931 i 1997-98[6]. Od 1968 roku niebiesko-białe barwy stały się podstawowym kolorem noszonym na strojach. W ostatnich latach najczęściej na zestawy wyjazdowe Everton używa odcieni szarych, czarnych, białych, bądź też żółtych.

HerbEdytuj

 
Wieża, która widnieje w herbie Evertonu

Herb Evertonu to jeden z najbardziej rozpoznawalnych herbów klubowych w Anglii. Znajdują się na nim: wieża, dwa wieńce laurowe będące symbolem zwycięstwa, cyfry oznaczające oczywiście datę założenia klubu oraz motto.

Herb powstał pod koniec sezonu 1937/38 z inicjatywy sekretarza Evertonu Theo Kelly’ego, który chciał stworzyć krawaty dla wszystkich członków klubu. Podstawowym kolorem miał być niebieski, natomiast Kelly miał sporządzić projekt herbu umieszczonego na krawatach. Po raz pierwszy krawaty były noszone 27 sierpnia 1938 roku podczas wygranego 2-0 meczu z Blackpool. Cztery dni później pojawiły się na Goodison Park przy wygranym 3-0 spotkaniu z Coventry City. Zostały one uznane jako szczęśliwe dla zespołu, który rozpoczął sezon od 6 kolejnych zwycięstw i na koniec został po raz piąty mistrzem kraju. Herb klubu nie był jednak noszony na koszulkach, gdzie do 1980 roku znajdowały się haftowane litery EFC. Właśnie w latach 80. oprócz liter dodano wieżę oraz wieńce laurowe, a następnie wprowadzono herb wyglądem bardzo zbliżony do obecnego. W 1998 roku dodano datę założenia klubu i napis ‘Everton’, ale elementy te pojawiły się na koszulkach dopiero w roku 2000. Występująca w herbie wieża znajduje się przy Netherfield Road w dzielnicy Everton. Jest ona nazywana the Beacon, the Tower, Prince Rupert’s Tower, the Roundhouse, Stewbum’s Palace czy the Stone Jug. Została zbudowana w 1787 roku i pierwotnie była używana jako cela dla przestępców. Później była używana przez pracowników rady miasta do składowania swoich narzędzi. W maju 1997 roku ówczesny prezes Evertonu, Peter Johnson przeznaczył 15 tysięcy funtów na renowację jednego z większych symboli klubu. Na herbie znajduje się też łaciński napis Nil Satis Nisi Optimum, tłumaczony jako 'Nothing will be satisfactory except that which is optimum’, 'Only the best will do’ lub 'Nothing but the best is good enough’. Oznacza to: nic, co nie najlepsze, nie jest wystarczająco dobre.

SukcesyEdytuj

Krajowe
Międzynarodowe

StadionEdytuj

 
Goodison Park
Osobny artykuł: Goodison Park.

Everton rozgrywa swoje mecze na stadionie Goodison Park. W skład stadionu wchodzą cztery trybuny: Main Stand, Bullens Road, Gwladys Street Stand oraz The Park End. Na stadionie tym może zasiąść 40 158 widzów. Obiekt został otwarty 24 sierpnia 1892 roku. Pierwszy meczem rozegranym na tym stadionie było spotkanie Evertonu z Boltonem Wanderers, zaś najwięcej osób oglądało tutaj mecz z Liverpoolem 18 września 1948. Wtedy na obiekcie było 78 299 osób. Wymiary boiska to 102 na 71 metrów.

MenadżerowieEdytuj

Kadencja Trener
1888-1889 W. E. Barclay
1889-1901 Dick Molyneux
1901-1918 Will Cuff
1919-1935 Thomas H. McIntosh
1939-1948 Theo Kelly
1948-1956 Cliff Britton
1956-1958 Ian Buchan
1958-1961 Johnny Carey
1961-1973 Harry Catterick
1973 Tom Eggleston
1973-1977 Billy Bingham
1977 Steve Burtenshaw
1977-1981 Gordon Lee
1981-1987 Howard Kendall
Kadencja Trener
1987-1990 Colin Harvey
1990 Jimmy Gabriel
1990-1993 Howard Kendall
1993-1994 Jimmy Gabriel
1994 Mike Walker
1994-1997 Joe Royle
1997 Dave Watson
1997-1998 Howard Kendall
1998-2002 Walter Smith
2002-2013 David Moyes
2013-2016 Roberto Martínez
2016-2017 Ronald Koeman
2017–2018 Sam Allardyce
2018–2019 Marco Silva
2019 Duncan Ferguson
2019- Carlo Ancelotti

ZawodnicyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Evertonu F.C..

Obecny składEdytuj

Stan na 6 października 2020[7]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Jordan Pickford
2 OB   Jonjoe Kenny
4 OB   Mason Holgate
5 OB   Michael Keane
6 PO   Allan
7 NA   Richarlison
8 PO   Fabian Delph
9 NA   Dominic Calvert-Lewin
10 PO   Gylfi Sigurðsson (wicekapitan)
12 OB   Lucas Digne
13 OB   Yerry Mina
14 NA   Cenk Tosun
16 PO   Abdoulaye Doucouré
17 PO   Alex Iwobi
18 OB   Niels Nkounkou
Nr Poz. Piłkarz
19 NA   James Rodríguez
20 NA   Bernard
21 PO   André Gomes
22 OB   Ben Godfrey
23 OB   Séamus Coleman (kapitan)
24 NA   Anthony Gordon
25 PO   Jean-Philippe Gbamin
26 PO   Tom Davies
29 NA   Yannick Bolasie
30 PO   Muhamed Bešić
31 BR   João Virgínia
32 OB   Jarrad Branthwaite
34 PO   Beni Baningime
49 BR   Jonas Lössl
BR   Robin Olsen (wypożyczony z AS Roma)

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
NA   Moise Kean (w Paris Saint-Germain do 30 czerwca 2021)
NA   Shani Tarashaj (w FC Emmen do 30 czerwca 2021)
NA   Theo Walcott (w Southampton F.C. do 30 czerwca 2021)

Sztab szkoleniowyEdytuj

Aktualne na dzień 31 maja 2018[8].
 
Były trener Evertonu – Sam Allardyce.
Funkcja Imię i Nazwisko Kraj
menadżer Carlo Ancelotti   Włochy
asystent menadżera
trener pierwszego zespołu Duncan Ferguson   Szkocja
trener bramkarzy Patrick Lodewijks   Holandia
menadżer U-23 David Unsworth   Anglia
instruktor fitness Jan Kluitenberg   Holandia
lekarz klubowy Ian Irving   Anglia
fizjoterapeuta Matt Connery   Anglia
szef skautów Kevin Reeves   Anglia
masażysta Jimmy Comer   Anglia
menadżer od strojów Jimmy Martin   Anglia
dyrektor akademii Peter Vint   Stany Zjednoczone
trener juniorów Kevin Sheedy   Irlandia
szef wyszkolenia bramkarzy Kevin O’Brien   Anglia

Kibice i rywaleEdytuj

 
Derby Merseyside

Everton pod względem średniej liczby widzów na mecz plasuje się na dziewiątym miejscu w Anglii[9]. Fani pochodzą najczęściej z regionu North West England, szczególnie z Merseyside oraz Cheshire. Everton ma również wielu kibiców z Walii oraz z Irlandii[10]. Fani klubu mieszkają również w takich miejscach jak Ameryka Północna, Singapur, Norwegia, Cypr czy Tajlandia[10]. Everton ma również kibiców w Australii, skąd pochodzi Tim Cahill[10]. Oficjalnym stowarzyszeniem fanów drużyny jest Evertonia[11]. Wydają oni magazyny fanowskie, między innymi When Skies are Grey czy Speke from the Harbour, które są sprzedawane w czasie meczów na Goodison Park.

Największym rywalem Evertonu jest Liverpool, mecze między nimi są określane jako Derby Liverpoolu lub Derby Merseyside.

HymnEdytuj

„Grand Old Team”

For it’s a Grand Old Team to play for,
And it’s a Grand Old team to support,
And if you know your history,
It’s enough to make your heart go woooooah...........,
We don’t care what the Red shite say,
What the fuck do we care,
Because we only know,
That there’s gonna be a show,
When the Everton boys are there.

Everton, Everton, Everton, Everton, Everton.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Timeline: The History of Everton | Everton Football Club. www.evertonfc.com. [dostęp 2015-08-20].
  2. FA Cup Final 1995 (ang.). evertonfc.com. [dostęp 28 grudnia 2014].
  3. Fans die in Heysel rioting (ang.). BBC News. [dostęp 22 lutego 2014].
  4. Liverpool 4-0 Everton (ang.). bbc.com. [dostęp 31 stycznia 2014].
  5. Tabela Premier League 2013/14 (pol.). Eurofutbol.pl.
  6. Everton. [dostęp 2011-11-05].
  7. Skład drużyny na oficjalniej stronie klubu (ang.). [dostęp 6 sierpnia 2020].
  8. Everton Squad, Everton Players. evertonfc.com.
  9. Top 30 English Football Clubs by Attendance – Seasons 2007/08 and 2008/09 (ang.). footballeconomy.com. [dostęp 2009-07-10].
  10. a b c Everton Supporters Clubs – Throughout The World (ang.). bluekipper.com. [dostęp 2009-07-10].
  11. Welcome to Evertonia, The Official Members’ Club for Evertonians of all ages, everywhere. (ang.). Everton F.C. [dostęp 2009-07-10].

Europejskie pucharyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj