Crystal Palace F.C.

angielski klub piłki nożnej
Zobacz też: Crystal Palace F.C. (1861).

Crystal Palace Football Clubangielski klub piłkarski założony w Londynie w 1905 roku, występujący obecnie w Premier League.

Crystal Palace F.C.
Ilustracja
Pełna nazwa Crystal Palace Football Club
Przydomek The Eagles (Orły)
Data założenia 10 września 1905
Liga Premier League
Państwo  Wielka Brytania
Stadion Selhurst Park
Londyn
Właściciel Steve Parish, David S. Blitzer, Joshua Harris
Prezes Steve Parish
Trener Roy Hodgson
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Crystal Palace został założony w 1905 roku w południowym Londynie. Swoje pierwsze spotkanie drużyna rozegrała 2 września 1905 roku z rezerwami Southampton w ramach Southern League Division Two. W 1924 roku Palace przenieśli się na stadion Selhurst Park, gdzie rozgrywają swoje mecze do dziś. Pierwszy mecz na tym stadionie rozegrany został 30 sierpnia, a rywalem był zespół Sheffield Wednesday.

W 1969 roku drużyna zajęła 2. miejsce w Division Two, uzyskując pierwszy raz w historii awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii, gdzie spędziła następne 4 sezony. Inauguracyjny sezon w pierwszej lidze Palace zakończyli na ostatnim bezpiecznym 20. miejscu. W 1973 roku drużyna zajęła 21. miejsce spadając z ligi. W tym roku po raz pierwszy w herbie klubu pojawił się orzeł, który stał się w późniejszych latach jednym z najważniejszych symboli Palace. W kolejnym sezonie drużyna zaliczyła kolejny spadek do Division Three. W 1977 roku managerem został mianowany Terry Venables, który przez dwa lata wywalczył dwa kolejne awanse, wprowadzając Palace z powrotem do pierwszej ligi. W pierwszym sezonie po powrocie drużyna zajęła 13 miejsce. Natomiast w sezonie 1980/81 zespół znów spadł do Division Two.

Po 8 sezonach w Division Two Steve Coppell wprowadził Palace na najwyższy poziom rozgrywek, wygrywając w 1989 roku 3-0 baraż z drużyną Blackburn Rovers. W 1990 roku drużyna awansowała po raz pierwszy w historii do finału pucharu Anglii. Pierwsze spotkanie z Manchesterem United na Wembley zakończyło się wynikiem 3:3. W powtórzonym spotkaniu Palace przegrali 0:1. W sezonie 1990/91 drużyna zajęła 3. miejsce w pierwszej lidze, co było najlepszym osiągnięciem w historii Crystal Palace. W tym sezonie piłkarze Orłów wrócili także na Wembley, gdzie pokonali Everton, zdobywając Zenith Data Systems Cup. Po sezonie 1992/93 zespół spadł z nowo powstałej Premier League, aby po roku do niej powrócić, wygrywając tytuł First Division. Sezon 1994/95 Palace ukończyli na 19 miejscu, które oznaczało spadek z Premier League. Rok 1997 przyniósł kolejny awans do najwyższej klasy rozgrywkowej po wygraniu na Wembley finału baraży z Sheffield United 1:0. Pomimo wzmocnienia drużyny takimi piłkarzami jak Attilio Lombardo i Tomas Brolin drużyna zajęła ostatnie miejsce w Premier League. Na końcu tego sezonu drużyna zaliczyła jedyny w historii start w europejskich pucharach, przegrywając dwa razy 0:2 z tureckim zespołem Samsunspor w trzeciej rundzie Pucharu Intertoto. Sezon Crystal Palace zakończyli z poważnymi problemami finansowymi i weszli na dwa lata pod zarząd administracyjny. W lipcu 2000 roku nowym właścicielem klubu został Simon Jordan, wyprowadzając Palace z zarządu administracyjnego.

W 2004 roku drużyna awansowała do finału baraży o Premier League, gdzie na stadionie Millenium w Cardiff pokonała 1:0 West Ham United. Pobyt w Premier League zakończył się znowu po roku. Od sezonu 2005/06 drużyna nieprzerwanie występuje na drugim stopniu rozgrywek. W 2006 i 2008 roku Palace zakwalifikowali się do baraży o Premier League, jednak w półfinałach przegrali odpowiednio z Watford w 2006 roku i z Bristol City w 2008. W sezonie 2009/2010 do klubu ponownie wszedł pod zarząd administracyjny. W połowie rozgrywek drużynie odjęto 10 punktów, co zmusiło Palace do heroicznej walki o utrzymanie do ostatniej kolejki, gdzie w decydującym starciu na stadionie Hillsborough z ekipą Sheffield Wednesday zremisowali 2:2 zapewniając sobie utrzymanie po bramkach Alana Lee i Darrena Ambrose’a. W lecie 2010 klubowi groziła likwidacja. Został on jednak przejęty przez konsorcjum CPFC2010, co pozwoliło Palace przetrwać. W sezonie 2011/2012 Orły po zwycięstwie 2:1 nad Manchesterem United na Old Trafford awansowały do półfinału Carling Cup, gdzie jednak musiały uznać wyższość Cardiff City po rzutach karnych. Sezon ten drużyna zakończyła na bezpiecznym 17. miejscu w tabeli.

27 maja 2013 roku drużyna awansowała do Premier League, po wygraniu 1:0 w finale play-off z Watford. Bramkę na wagę awansu zdobył w 115. minucie spotkania Kevin Phillips z rzutu karnego[1]. 3 stycznia 2015 r. trenerem Crystal Palace został Alan Pardew[2].

SukcesyEdytuj

Rekordy kluboweEdytuj

StadionEdytuj

  • Nazwa: Selhurst Park
  • Pojemność: 26,309
  • Inauguracja: 1924
  • Wymiary boiska: 99 × 67 m

TrenerzyEdytuj

 

Obecny sztab szkoleniowyEdytuj

  • Menedżer – Roy Hodgson
  • Asystent menedżera – Keith Millen
  • Trener bramkarzy – George Wood
  • Lekarz – Bill Jasper
  • Fizjoterapeuta – Alex Manos
  • Asystent fizjoterapeuty – John Stannard
  • Trener przygotowania kondycyjnego – Scott Guyett

Obecny składEdytuj

Stan na 8 stycznia 2021[3].
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Jack Butland
2 OB   Joel Ward
3 OB   Patrick van Aanholt
4 PO   Luka Milivojević (kapitan)
5 OB   James Tomkins
6 OB   Scott Dann
7 PO   Max Meyer
8 PO   Cheikhou Kouyaté
9 NA   Jordan Ayew
10 PO   Andros Townsend
11 NA   Wilfried Zaha
12 OB   Mamadou Sakho
13 BR   Wayne Hennessey
15 PO   Jeff Schlupp
17 OB   Nathaniel Clyne
18 PO   James McArthur
Nr Poz. Piłkarz
19 BR   Stephen Henderson
20 NA   Christian Benteke
21 NA   Connor Wickham
22 PO   James McCarthy
23 NA   Michy Batshuayi (wypożyczony z Chelsea Londyn)
24 OB   Gary Cahill
25 PO   Eberechi Eze
27 OB   Tyrick Mitchell
28 PO   Luke Dreher
31 BR   Vicente Guaita
33 OB   Jarosław Jach
34 OB   Martin Kelly
35 OB   Sam Woods
36 OB   Nathan Ferguson
40 NA   Brandon Pierrick
44 PO   Jaïro Riedewald

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
OB   Lewis Hobbs (w Welling United F.C. do końca sezonu 2020/21)

Piłkarz rokuEdytuj

Od 1972 roku klub prowadzi plebiscyt na najlepszego piłkarza sezonu. Pierwszym triumfatorem był John McCormick[4].

Sezon Zwycięzca
1971/72   John McCormick
1971/73   Tony Taylor
1973/74   Peter Taylor
1974/75   Derek Jeffries
1975/76   Peter Taylor
1976/77   Kenny Sansom
1977/78   Jim Cannon
1978/79   Kenny Sansom
1979/80   Paul Hinshelwood
1980/81   Paul Hinshelwood
1981/82   Paul Barron
1982/83   Jerry Murphy
1983/84   Billy Gilbert
1984/85   Jim Cannon
1985/86   George Wood
Sezon Zwycięzca
1986/87   Jim Cannon
1987/88   Geoff Thomas
1988/89   Ian Wright
1989/90   Mark Bright
1990/91   Geoff Thomas
1991/92   Eddie McGoldrick
1992/93   Andy Thorn
1993/94   Chris Coleman
1994/95   Richard Shaw
1995/96   Andy Roberts
1996/97   David Hopkin
1997/98   Marc Edworthy
1998/99   Hayden Mullins
1999/00   Andy Linighan
2000/01   Fan Zhiyi
Sezon Zwycięzca
2001/02   Dougie Freedman
2002/03   Hayden Mullins
2003/04   Andrew Johnson
2004/05   Andrew Johnson
2005/06   Emmerson Boyce
2006/07   Leon Cort
2007/08   Julián Speroni
2008/09   Julián Speroni
2009/10   Julián Speroni
2010/11   Nathaniel Clyne
2011/12   Jonathan Parr
2012/13   Mile Jedinak
2013/14   Julián Speroni
2014/15   Scott Dann
2015/16   Wilfried Zaha
Sezon Zwycięzca
2016/17   Wilfried Zaha

KibiceEdytuj

Najzagorzalsi fani Crystal Palace zajmują dolne sektory trybuny Holmesdale Stand. Za największych rywali kibice Palace uważają Brighton & Hove Albion. Mecze między tymi drużynami znane są jako M23/A23 derby. Nazwa pochodzi od autostrady łączącej południowy Londyn z Brighton. W dalszej kolejności do największych rywali zaliczają się Millwall i Charlton Athletic[5].

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
1998 Puchar Intertoto 3R   Samsunspor 0–2 0–2 0–4

PrzypisyEdytuj

  1. Championship: Crystal Palace promoted after Wembley win over Watford (ang.). Sky Sports. [dostęp 1 czerwca 2013].
  2. Palace Confirm Pardew Appointment (ang.). cpfc.co.uk. [dostęp 3 stycznia 2015].
  3. Skład drużyny na oficjalnej stronie klubu (ang.). [dostęp 28 listopada 2020]
  4. Players of the Year (ang.). Holmesdale. [dostęp 13 czerwca 2013].
  5. The Results of the Largest ever Survey into Club Rivalries (ang.). The Football Fans Census. [dostęp 14 czerwca 2013].

BibliografiaEdytuj