Otwórz menu główne

Feliks Adamski (ur. 20 maja 1897 w Olszowej, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Feliks Adamski
chorąży chorąży
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1897
Olszowa koło Kępna, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich,
70 Pułk Piechoty,
batalion KOP „Krasne”
Stanowiska dowódca kompanii i batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 20 maja 1897 we wsi Olszowa w powiecie kępińskim w rodzinie Jana i Zofii ze Stasiaków[1]. Ukończył tam szkołę powszechną.

W 1915 został wcielony do armii niemieckiej i wziął udział w I wojnie światowej.

Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. W 1919 roku ukończył wojenny kurs dla oddziałów szturmowych w Belgii i kursy kreślarsko-budowlane[1]. Od 1919 roku w Wojsku Polskim. Służył najpierw w 12 pułku piechoty, a następnie w 70 pułku piechoty. Na froncie wojny polsko-bolszewickiej walczył od 1919 do października 1920 roku jako dowódca kompanii, a następnie batalionu. Za walki pod wsiami Grynowicze i Głodawą został odznaczony Orderem Virtuti Militari V kl. (nr 3021). Ponadto w uznaniu zasług wszedł w skład delegacji wręczającej 11 listopada 1920 roku buławę marszałkowską Józefowi Piłsudskiemu[2].

Do roku 1927 służył w 70 pp. Ukończył Centrum Szkolenia Podoficerów Piechoty nr 1 w 1922 roku. Od 31 grudnia 1927 służył w 10 batalionie KOP a od 1934 roku w batalionie KOP „Krasne” jako młodszy oficer kompanii.

17 września 1939 roku batalion został okrążony podczas wycofywania się w kierunku Wilna. Feliks Adamski dostał się do niewoli radzieckiej w nieznanych okolicznościach[2] przed 23 września[3]. 22 września był widziany przez rodzinę już jako jeniec w wagonie towarowym na stacji kolejowej w Krasnem nad Uszą[4]. Został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Do rodziny dotarły listy nadawane przez niego do marca 1940 roku[2][5]. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa nr 014 z 04.04.1940. Chorąży Adamski został zamordowany przez NKWD w lesie katyńskim między 9 a 11 kwietnia 1940[3][6].  Krewni do 1954 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie[6].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Był żonaty z Jadwigą z Wiśniewskich, z którą miał trzy córki (Alfredę, Aleksandrę i Halinę) i dwóch synów (Tadeusza i Edwarda)[1]. Od 1934 roku rodzina Adamskich mieszkała w Krasnem nad Uszą, od sierpnia 1939 roku w nowym domu w pobliżu dworca kolejowego[10]. W marcu 1940 roku żona została wraz z dziećmi deportowana z Krasnego do rejonu ciurupińskiego w obwodzie pawłodarskim w północno-wschodniej części Kazachskiej SRR. Do Polski powrócili latem 1946 roku[11].

UpamiętnienieEdytuj

  • Minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień podporucznika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Dąb Pamięci” przy ul. Grabowskiej 4 w Kępnie (certyfikat nr 001162/008156/WE/2009) – posadzony w 2009 roku przez uczniów Gimnazjum im. ks. Zdzisława Peszkowskiego w Krążkowach w ramach programu „Katyń... ocalić od zapomnienia” Stowarzyszenia „Parafiada” im. św. Józefa Kalasancjusza[12].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Snitko-Rzeszut (red.) 2000 ↓, s. 2 (PDF – 82).
  2. a b c [bez autora]: Chor. Feliks Adamski. Życiorys – ze źródła Muzeum Katyńskiego w Warszawie. W: Strona Muzeum Katyńskiego. muzeumkatynskie.pl > Historia Zbrodni Katyńskiej > Sylwetki > Adamski Feliks > Biografia [on-line]. Muzeum Katyńskie, 2011. [dostęp 2016-06-18].
  3. a b Рогинский (przew. kol. red.), Еремина (red.) 2015 ↓, s. 139 (PDF – 73).
  4. Jenczelewska-Stolarczyk (oprac.) 2007 ↓, s. 12–13 (PDF).
  5. Jenczelewska-Stolarczyk (oprac.) 2007 ↓, s. 13 (PDF).
  6. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 139.
  7. Dekret Wodza Naczelnego L. 2986 z 31 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 23, poz. 927, s. 1036).
  8. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 3935.22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 5, s. 171).
  9. Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, 2000, s. 2.
  10. Jenczelewska-Stolarczyk (oprac.) 2007 ↓, s. 12 (PDF).
  11. Jenczelewska-Stolarczyk (oprac.) 2007 ↓, s. 13–16, 47 (PDF).
  12. [bez autora]: ADAMSKI Feliks, podporucznik, syn Jana. W: Strona programu „Katyń... ocalić od zapomnienia”. katyn-pamietam.pl > Bohaterowie > ADAMSKI Feliks [on-line]. Stowarzyszenie „Parafiada” im. św. Józefa Kalasancjusza, 2009. [dostęp 2016-06-18].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj