Otwórz menu główne

Józef Englicht (ur. 31 grudnia 1891 w Dąbrowie Górniczej, zm. 8 grudnia 1954 w Edynburgu) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Józef Englicht
Ilustracja
Józef Englicht
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1891
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1954
Edynburg
Przebieg służby
Lata służby 1914–1948
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Oddział II SG
79 Pułk Piechoty
Oddział II SG
Wyższa Szkoła Wojenna
Stanowiska zastępca szefa oddziału
dowódca pułku piechoty
I zastępca szefa oddziału
komendant szkoły
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 31 grudnia 1891 w rodzinie Władysława i Reginy z Wielogórskich[1].

Podczas I wojny światowej walczył w 3 pułku piechoty II Brygady Legionach Polskich, 1 maja 1916 został awansowany do stopnia chorążego. Pełnił funkcję oficera Polskiej Siły Zbrojnej, a następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

1 marca 1924 został przydzielony z 70 pp w Jarocinie do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie[2] na stanowisko referenta w Referacie „Rosja”[1].

Awansował na szefa wydziału Oddziału II Sztabu Generalnego, a później zastępcę szefa Oddział II Sztabu Głównego. 24 grudnia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

Józef Englicht był zagorzałym piłsudczykiem, zaangażował się również w ruch prometejski. Od 1937 roku dowodził 79 pułkiem piechoty w Słonimiu. Na tym stanowisku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 1 kwietnia 1939 roku powrócił do Sztabu Głównego na stanowisko I zastępcy szefa Oddziału II[1].

W 1939 roku poniósł klęskę zawodową, wywiad wojskowy w ZSRR nie przewidział wrogich planów tego kraju wobec Polski[5], a on sam oficjalnie odrzucał jakiekolwiek zagrożenie ze strony ZSRR, w związku z czym został przez wielu uznany za spiskującego z tym krajem[6] .

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku stał na czele II rzutu (krajowego) Oddziału II. W tym samym miesiącu przedostał się do Rumunii, a później do Francji. Początkowo został wyznaczony na stanowisko oficera do specjalnych zadań. Następnie, do 5 czerwca 1940 roku, pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza. W latach 1940-1941 był szefem sztabu 7 Brygady Kadrowej Strzelców. W 1942 został powołany na komendanta Centrum Wyszkolenia Piechoty. W 1944 został szefem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, a od marca 1945 Wyższej Szkoły Wojennej. Od 1945 był redaktorem i stałym współpracownikiem ukazującym się w Londynie polskim czasopismem wojskowym Bellona, gdzie publikowano jego felietony[7]. W październiku 1948 został zwolniony z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Zmarł 8 grudnia 1954 w Edynburgu[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wykaz Legionistów ↓.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 7 marca 1924 roku, s. 104.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  4. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 10.
  5. Andrzej Krajewski "Gra ze Wschodem" Newsweek 13 września 2009 [data dostępu: 9 czerwca 2016]
  6. Marian Zacharski "Operacja Reichswehra. Kulisy wywiadu II RP" Wyd. Zysk i Ska
  7. Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM – 12 lutego 1940 (cz. II) (pol.). Stowarzyszenie Dom Kaukaski w Polsce, 5 września 2009. [dostęp 9 czerwca 2016].
  8. a b c d Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 23.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 marca 1937 roku, s. 1.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 362.
  11. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  12. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 183
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 239.

BibliografiaEdytuj