Otwórz menu główne

Feliks Milan

polski działacz środowiska kombatanckiego, żołnierz Armii Krajowej

Kpt. Feliks Milan ps. „Emir” (ur. 22 lipca 1927 w Drohobyczu, zm. 19 maja 2010 w Łodzi) – żołnierz Armii Krajowej, współzałożyciel odrodzonego Związku Sybiraków, prezes Wojewódzkiego Stowarzyszenia Budowy Pomnika Chwały Żołnierzy Armii „Łódź”, przewodniczący Stowarzyszenia Upamiętnienia Armii Łódź, wiceprezes Stowarzyszenia Żołnierzy Kresowych Armii Krajowej „Wiano”, współtwórca Klubu Historycznego im. gen. Stefana Roweckiego „Grota” w Łodzi.

Feliks Milan
Emir
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1927
Drohobycz, Polska
Data i miejsce śmierci 19 maja 2010
Łódź, Polska
Miejsce spoczynku Cmentarz św. Rocha na Radogoszczu
Narodowość Polska
Wyznanie Katolickie
Rodzice Józefa Milan
Stanisław Milan
Małżeństwo Wanda Milan
Krewni i powinowaci rodzeństwo: Roman Milan
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej Krzyż Zesłańców Sybiru Medal „Pro Memoria” Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej
Uroczystości pogrzebowe w kaplicy na cmentarzu św. Rocha w Łodzi

ŻyciorysEdytuj

Feliks Milan urodził się 22 lipca 1927 w Drohobyczu, w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Jego ojciec, Stanisław Milan był właścicielem założonej przez swojego dziadka wytwórni wędlin, której produkty były eksportowane do Wiednia i Paryża. W październiku 1939, po agresji ZSRR na Polskę, zakład ten został znacjonalizowany. W trakcie edukacji szkolnej zetknął się z Brunonem Schulzem, który uczył rysunku i robót ręcznych w szkole, do której uczęszczał Milan.

Żołnierz Armii Krajowej. 11 października 1944 aresztowany przez NKWD. W marcu 1945 został skazany na 15 lat katorgi za działalność na rzecz polskiej niepodległości. Jego brat Roman Milan w tym samym czasie został zesłany na Dombas do kopalni węgla. Po wyroku został przewieziony do Lwowa a następnie do łagru w Nachodce w Kraju Nadmorskim. Kilka tygodni później wysłano go na Kołymę, gdzie od czerwca 1945 pracował w kopalni złota im. Maksyma Gorkiego w okolicach miasta Jagodnoje w obwodzie magadańskim. Od lipca 1950 pracował w kopalni cynku. Po zwolnieniu z łagru w sierpniu 1952 zesłany do osiedla Orotukan. Zwolniony w październiku 1955, w grudniu tego roku powrócił do Polski[1][2].

W marcu 1989 został członkiem Komitetu Organizacyjnego Oddziału Związku Sybiraków w Łodzi, w kwietniu tego roku wszedł w skład Tymczasowego Zarządu Oddziału Związku Sybiraków w Łodzi. 4 kwietnia 1992 wybrany na Prezesa Zarządu Oddziału, funkcję tę pełnił do 15 maja 1999, kiedy to przyznano mu tytuł Honorowego Prezesa Zarządu[3].

W 1993 odznaczony Odznaką „Za Zasługi dla Miasta Łodzi”[4]. Za wybitne zasługi na rzecz Związku Sybiraków w dniu 8 czerwca 2005 otrzymał z rąk Wojewody Łódzkiego Stefana Krajewskiego Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[5]. 14 lutego 2007 z rąk Wojewody Łódzkiego Heleny Pietraszkiewicz odebrał, przyznany mu decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na wniosek Związku Sybiraków, Medal „Pro Memoria”[6].

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 24 maja 2010 na cmentarzu rzymskokatolickim św. Rocha przy ul. Zgierskiej w Łodzi.

PrzypisyEdytuj

  1. Paweł Spodenkiewicz. Bruno Schulz, mój nauczyciel. Feliks Milan, prezes Związku Sybiraków, wspomina słynnego pisarza i rodzinny Drohobycz. „Dziennik Łódzki”, 2004.03.06. 
  2. Anna Dzienkiewicz, Joanna Michałowska, Ewa Rybarska: Archiwum Wschodnie - kolekcje osobiste. Kolekcja wspomnień Komisji Historycznej Zarządu Głównego Związku Sybiraków. Cz. 2. Warszawa: Ośrodek KARTA, 2008, s. 221. ISBN 978-83-61283-07-2.
  3. Oddział Łódź (pol.). [dostęp 2010-05-22].
  4. Biuletyn Informacji Publicznej (pol.). Urząd Miasta Łodzi, 2007-03-30. [dostęp 2010-05-22].
  5. Bohaterscy zesłańcy (pol.). Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi, 2005-06-08. [dostęp 2010-05-23].
  6. Honory dla żołnierza AK i represjonowanych na Wschodzie (pol.). Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi, 2007-02-14. [dostęp 2010-05-24].