Otwórz menu główne

Ferdynand Jacobi (ur. 7 kwietnia 1882 w Łęczycy, zm. 25 sierpnia 1941 w obozie koncentracyjnym Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, prałat, katecheta, wykładowca, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, przez lata urzędnik kościelny, pełniący wiele rozmaitych funkcji.

Ks. Jacobi urodził się w rodzinie Ferdynanda i Antoniny (z domu Trauteltów). W 1899 ukończył łęczyckie gimnazjum, po czym wstąpił do archidiecezjalnego warszawskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 9 października 1904 w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Następnie, przez niespełna rok, był wikariuszem parafii św. Zygmunta w Słomczynie[1] oraz nauczycielem w gminnej szkole w Jeziornie. We wrześniu 1905 przeniesiony do parafii Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi. Kolejną jego placówką duszpasterską (przez kilka miesięcy, od lutego 1907) była parafia św. Augustyna w Warszawie. W lipcu 1907 trafił do parafii św. Mikołaja w Tarczynie.

We wrześniu 1908 mianowany rektorem kościoła pw. św. Antoniego w Brzezinach. W lipcu 1910 otrzymał powołanie na proboszcza parafii Domaniew, gdzie pracował aż do 1912, gdy przeniesiono go do parafii w Błoniu Łęczyckim. W tym miejscu, przy pomocy parafian, udało mu się wybudować nowy kościół. W grudniu 1916 trafił do parafii św. Stanisława, biskupa i męczennika w Godzianowie.

Po utworzeniu diecezji łódzkiej, w 1921 na prośbę jej biskupa Wincentego Tymienieckiego i za zgodą warszawskiego metropolity, arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego, przeniesiony do nowej diecezji. W łódzkim seminarium duchownym został ojcem duchownym i profesorem śpiewu liturgicznego i teologii ascetycznej. Ponadto, w kurii biskupiej powierzono mu funkcję skarbnika, oraz został też członkiem komisji konserwatorskiej.

Dnia 4 maja 1922 stał się najmłodszym kanonikiem nowo utworzonej Katedralnej Kapituły Łódzkiej.

Wiosną 1926, za zgodą ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego, został mianowany członkiem Komisji Mieszanej Konserwatorskiej dla Diecezji Łódzkiej.

Dnia 6 listopada 1926 powierzono mu funkcję proboszcza parafii św. Jacka w Piotrkowie Trybunalskim, celem zorganizowania w tym mieście nowej (wydzielonej z parafii świętego Jacka) parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego (dalej: NSJ). W 1927, na skutek licznych obowiązków w Piotrkowie, ks. Jacobi zrezygnował z funkcji kanonika. Biskup łódzki rezygnację przyjął z opóźnieniem, bowiem oczekiwał na odpowiedź z Watykanu, gdzie poprosił papieża Piusa XI o nadanie ks. Jocobiemu tytułu prałata. Przychylna decyzja w Rzymie zapadła 11 listopada 1927.

W tym czasie wciąż czynił starania o pozyskanie placu pod budowę nowej świątyni. Po powołaniu do parafii NSJ nowego proboszcza, ks. Franciszka Psonki w 1928, pomagał mu w tworzeniu parafii.

W 1930, na skutek poważnej choroby ówczesnego rektora łódzkiego seminarium duchownego, ks. Jana Krajewskiego, biskup Tymienicki potrzebował nowego kapłana do pełnienia tej funkcji. Zwrócił się więc do ks. Jacobiego. Nowe obowiązki przekazał mu dnia 10 października 1930. Jeszcze w tym samym roku ks. Jacobi otrzymał także szereg funkcji kurialnych: został promotorem sprawiedliwości w łódzkim sądzie biskupim, egzaminatorem kapłanów z teologii pastoralnej i liturgiki, wizytatorem nauki religii w publicznych szkołach powszechnych miasta Łodzi oraz członkiem kurialnej Komisji rewizyjnej.

W 1932 ks. Jacobi zrezygnował z dalszego pełnienia funkcji rektora seminarium. Następnie biskup Tymieniecki powierzył mu posadę proboszcza parafii św. Anny w Łodzi. Niebawem został mianowany wiceoficjałem sądu biskupiego oraz członkiem Komisji do Spraw Dyscypliny w seminarium duchownym.

W styczniu 1933, na prośbę Związku Stowarzyszeń Śpiewaczych i Muzycznych Województwa Łódzkiego o przydzielenie jednego z łódzkich kapłanów, w charakterze kooptowanego członka Zarządu Związku, ordynariusz łódzki na funkcję tę mianował ks. Jacobiego. W listopadzie tego samego roku, na zgodą biskupa łódzkiego, ks. Jacobi został powołany na członka komisji konserwatorskiej miasta stołecznego Warszawy oraz województwa łódzkiego.

Po śmierci biskupa Tymienieckiego, kolejny łódzki ordynariusz, biskup Kazimierz Tomczak mianował ks. Jacobiego wizytatorem V Miejskiego Domu Wychowawczego.

Przez następnego biskupa łódzkiego, ks. Włodzimierza Jasińskiego, w 1938 ks. Jacobi powołany został na wicepostulatora procesu beatyfikacyjnego Wandy Malczewskiej.

Podczas II wojny światowej, w marcu 1941, na skutek przechwycenia przez okupantów tajnej drukarni pisma podziemnego „Pochodnia”, ks. Jacobi, wraz z kilkoma innymi kapłanami, został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu przy ul. Sterlinga w Łodzi. Po kilkutygodniowym śledztwie przewieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zginął po niespełna pół roku.

PrzypisyEdytuj

  1. Jego proboszczem był wtedy ks. Wincenty Tymieniecki, późniejszy pierwszy łódzki ordynariusz.

BibliografiaEdytuj