Filharmonia Bałtycka

budynek w Gdańsku

Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańskufilharmonia w Gdańsku, na wyspie Ołowianka, w zabytkowych, przebudowanych i rozbudowanych budynkach dawnej miejskiej elektrowni.

Filharmonia Bałtycka
Symbol zabytku nr rej. 886 z 30 grudnia 1983[1]
Ilustracja
Widok na gmach z wieży bazyliki mariackiej
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Miejscowość

Gdańsk

Adres

ul. Ołowianka 1

Typ budynku

filharmonia

Styl architektoniczny

neogotyk, modernizm

Architekt

Marcin Kozikowski

Powierzchnia użytkowa

20 300 m²

Rozpoczęcie budowy

1998

Ukończenie budowy

2005

Właściciel

Samorząd Województwa Pomorskiego

Położenie na mapie Gdańska
Mapa konturowa Gdańska, w centrum znajduje się punkt z opisem „Gdańsk, Filharmonia Bałtycka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Gdańsk, Filharmonia Bałtycka”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Gdańsk, Filharmonia Bałtycka”
Ziemia54°21′09,87″N 18°39′34,63″E/54,352742 18,659619
Strona internetowa

Historia edytuj

Instytucja założona została w 1945 jako Miejska Orkiestra Symfoniczna. Koncert inauguracyjny odbył się 29 września 1945 w Sopocie. Do 1949 orkiestra powiększyła się do 81 osób i zaliczana była do najlepszych orkiestr w Polsce, a w ślad za tym, w uznaniu wysokiego poziomu, orkiestra w kwietniu 1945 została upaństwowiona i zyskała nazwę Państwowej Filharmonii Bałtyckiej.

 
Filharmonia Bałtycka nocą

W 1953 połączona została ze Studium Operowym i przekształciła się w Państwową Operę i Filharmonię Bałtycką. Nową instytucją kierował artystycznie Kazimierz Wiłkomirski. Orkiestra miała wówczas dwojakie przeznaczenie: symfoniczne i operowe.

Następnie, na początku lat 70. dokonano rozdziału kompetencji. Koncert inauguracyjny Gdańskiej Orkiestry Symfonicznej odbył się w styczniu 1975.

Ostateczne rozdzielenie filharmonii od opery, współegzystujących nieprzerwanie przez cztery dziesięciolecia instytucji, nastąpiło w roku 1993, kiedy funkcję dyrektora objął Roman Perucki. Niezależna instytucja – Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina – pilnie potrzebowała nowej siedziby.

Nowa siedziba edytuj

 
Wnętrze głównej sali koncertowej filharmonii
 
Wejście administracyjne
 
Wnętrze głównej sali koncertowej
 
Salon Gdański, antresola
 
Fryderyk Chopin autorstwa Giennadija Jerszowa

Siedzibą Filharmonii Bałtyckiej jest zespół budynków po dawnej elektrociepłowni z końca XIX wieku, znajdujący się na wyspie Ołowianka w Gdańsku. W latach 1998-2005 zrealizowano nowatorską w skali kraju rewitalizację tego poprzemysłowego terenu, dostosowując go do potrzeb nowej Filharmonii.

Kompleks miejskiej elektrowni na Ołowiance wybudowała w latach 1897–1898 berlińska firma Siemens & Halske, a dalsza rozbudowa trwała do 1913. Budynek z cegły zachwycał dekoracyjną neogotycką fasadą zdobioną rozetami, flankami, wieżyczkami, a nawet dwiema basztami. W ostatnich wojennych miesiącach 1945 obiekt doznał poważnych zniszczeń. Uruchomiona ponownie w sierpniu 1945 elektrownia funkcjonowała aż do momentu jej zamknięcia w 1996.

Projekt przebudowy, rozbudowy i dostosowania budynków wykonała pracownia architektoniczna Marcina Kozikowskiego KD Kozikowski Design. Filharmonia Bałtycka składa się z 7 segmentów, obejmujących:

  • koncertową salę główną na 1000 miejsc
  • salę kameralną (jazzową) na 200 miejsc
  • dwie sale wielofunkcyjne
  • foyer (sala wystawowa, 808 m²)
  • hotel na 60 miejsc
  • zaplecze

W 2007 w Filharmonii umieszczono wykonane przez Gennadija Jerszowa brązowe popiersie Fryderyka Chopina, patrona Filharmonii Bałtyckiej.

Główna sala koncertowa edytuj

Główna sala koncertowa posiada 1000 miejsc. Jej akustykę zaprojektował Witold Straszewicz wraz z Ewą Więckowską-Kosmalą.

Sala wyposażona jest w najnowocześniejszy sprzęt oświetleniowy i nagłośnieniowy[potrzebny przypis], system tłumaczeń symultanicznych, system wspomagający słyszenie oraz system projekcji statycznej i dynamicznej. Specjalnie zaprojektowane ruchome podsufitowe ekrany oraz materiały wykończeniowe sali pozwalają na dowolną konfigurację akustyki. Działa w niej także nowoczesny system łączy światłowodowych umożliwiających transmisje radiowe i telewizyjne.

Organy edytuj

W głównej sali koncertowej znajdują się 91-głosowe organy o 4 manuałach i klawiaturze pedałowej. Organy wybudowała w 1955 szwajcarska firma Kuhn w katedrze w Lozannie. W 2004 zostały przeniesione z Lozanny do sali Filharmonii Bałtyckiej.

Dyrektorzy naczelni edytuj

Dyrektorzy artystyczni edytuj

Dyrektorzy artystyczni Filharmonii Bałtyckiej (chronologicznie):

Zobacz też edytuj

Linki zewnętrzne edytuj

Przypisy edytuj