Otwórz menu główne

Florian Adrian

polski wojskowy, cichociemny, oficer Armii Krajowej

Florian Edmund Adrian vel Franciszek Akrunowicz vel Edmund Neuman vel Czesław Wawerski, pseud.: „Florek”, „Liberator”, „Libra” (ur. 8 listopada 1913 w Bydgoszczy, zm. 23 czerwca 1944 w Suchedniowie) – polski oficer lotnictwa w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, pilot Dywizjonu 300 Polskich Sił Powietrznych, cichociemny, kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej, kierownik referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Florian Edmund Adrian
Franciszek Akrunowicz
Edmund Neuman
Czesław Wawerski

Florek, Liberator, Libra
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1913
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1944
Suchedniów
Przebieg służby
Lata służby 1937–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie, ZWZ, Polskie Siły Powietrzne na obczyźnie, AK
Jednostki Dywizjon 300, Okręg Radom-Kielce AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Florian Adrian był synem Alfonsa i Józefy z Kolitowskich. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy i uzyskaniu matury 30 sierpnia 1933 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie nad Narwią. 15 sierpnia 1934 roku został przeniesiony do Szkoły Technicznej Podchorążych Lotnictwa w Bydgoszczy. Po ukończeniu tej szkoły otrzymał przydział służbowy do Szkoły Podchorążych Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie. Od 1 sierpnia 1938 roku służył jako dowódca plutonu obsługi na lotnisku pomocniczym w Sobiejuchach, a 1 maja 1939 roku był dowódcą plutonu obsługi na lotnisku w Moderówce.

8 września 1939 roku objął dowództwo nad ewakuacyjnymi transportami kolejowymi nr 1224 i 1225, z którymi dotarł do Równego. Po 18 września 1939 roku dostał się do Gródka Jagiellońskiego, gdzie 23 września dołączył do oddziału zapasowego 82 pułku piechoty w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”. Oddziały jego pułku zostały rozbite. W dniach 24–27 września dowodził oddziałem karabinów maszynowych. 1 października został przydzielony do 60 Dywizji Piechoty „Kobryń”. Walczył m.in. pod Horodenką i Wolą Okrzejską.

6 października dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po tygodniu uciekł z obozu przejściowego w Radomiu i przedostał się do Skarżyska-Kamiennej. Od listopada do kwietnia 1940 roku służył w Związku Walki Zbrojnej. Pełnił m.in. funkcję oficera łącznikowego ZWZ w Kielcach. W kwietniu 1940 roku przedostał się do Budapesztu, a następnie do Marsylii, od czerwca 1940 roku przebywał w Ośrodku Polskich Sił Powietrznych w Lyonie-Foire. Po upadku Francji, został ewakuowany Wielkiej Brytanii. Od lipca 1940 roku służył w 300 Dywizjonie Bombowym, bombardując Niemcy. W czasie jednej z akcji, 22 stycznia 1942 roku został ranny podczas nalotu na Münster.

Przeszedł szkolenie dla cichociemnych, 5 października 1942 roku został zaprzysiężony i w nocy z 26 na 27 stycznia 1943 roku (w ramach w czasie operacji lotniczej „Gauge”). W marcu 1943 roku został przydzielony jako kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego do Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej, a w czerwcu 1944 roku został kierownikiem referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Aresztowany przez Gestapo 23 czerwca 1944 roku w Kielcach i tego samego dnia zamordowano w Suchedniowie.

 
Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Floriana Adriana

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj