Otwórz menu główne

Ford 1949 – gama amerykańskich samochodów osobowych produkowanych przez koncern Ford Motor Company w latach 1948–1951, obejmująca dwa modele klasy wyższej średniej (full-size car): Ford DeLuxe i Custom/Custom DeLuxe, produkowane w kilku odmianach i wersjach nadwoziowych. Były jedynymi samochodami osobowymi produkowanymi przez amerykańskiego Forda w tych latach. W toku produkcji samochody te przeszły modernizację w 1950 i 1951 roku, a w 1952 roku zostały zastąpione przez nową gamę modeli.

'49 Ford
Ilustracja
1949 Ford Custom
Inne nazwy Ford Custom
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1948–1951 (USA)
Poprzednik Ford 1941
Następca Ford 1952
Dane techniczne
Segment Full-size car (E)
1949 Ford Tudor od przodu
1949 Ford Custom Convertible
1949 Ford Coupe
Deska przyrządów Forda 1949 (wersja australijska)

Model 1949Edytuj

Nowa gama amerykańskich samochodów Forda, oznaczonych jako 1949 rok modelowy, została wprowadzona na rynek już w czerwcu 1948 roku. Ford tym samym wyprzedził z wprowadzeniem pierwszych nowych powojennych konstrukcji dwóch głównych konkurentów z popularnego segmentu cenowego: Chevroleta i Plymoutha, o odpowiednio sześć i dziewięć miesięcy[1]. Nowe samochody Forda były przy tym najnowocześniej z nich stylizowane[1]. Gama obejmowała dwa główne modele, tej samej wielkości, oparte na tym samym nadwoziu i ramie o rozstawie osi 114 cali (290 cm): podstawowy DeLuxe (określany też czasami po prostu jako model bazowy Forda) i lepiej wykończony Custom, będący następcą modelu Super DeLuxe[1]. Produkowano je w kilku wersjach nadwoziowych.

Modele Forda z 1949 roku wprowadziły nadwozie w najnowszym wówczas stylu pontonowym, z jednolitymi zaoblonymi ścianami bocznymi, bez wystających na boki błotników z przodu ani z tyłu. Stylistyka nowych Fordów była określana potocznie, jako „pudełko na buty” (shoe-box)[1]. Maska była stosunkowo spłaszczona i niewiele wystawała ponad błotnikami przednimi, w których górnej części były wkomponowane pojedyncze okrągłe reflektory. Szyba przednia była dzielona pośrodku, z dwóch płaskich szyb, ustawionych pod kątem względem siebie; szyba tylna była lekko wygięta. W nadwoziu występowały elementy zaczynającej się wówczas mody aerokosmicznej, przede wszystkim forma atrapy przedniej oraz niewielkie owalne poziome światła tylne na przedłużeniu „rakietek” wkomponowanych w tylne błotniki.

Chromowana atrapa chłodnicy miała poziomą belkę, na całą szerokość, z dużym centralnym ozdobnym stożkiem w obręczy, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym. Na czubku stożka była cyfra 6 lub 8 oznaczająca liczbę cylindrów silnika[1]. Na końcach belki były wkomponowane klosze świateł postojowych (pełniących rolę kierunkowskazów)[1]. Od góry i po bokach otwór atrapy był obramowany drugą chromowaną belką, wygiętą ponad centralnym stożkiem, a pośrodku nad nią był na masce umieszczony wygięty napis: FORD. Od dołu atrapę ograniczała trzecia pozioma belka, umieszczona za szerokim chromowanym zderzakiem[1]. Pośrodku maski była wzdłużna listwa ozdobna, zakończona wystającą pionową ozdobą w formie spłaszczonej sfery[1]. Z wyjątkiem kombi, wszystkie samochody miały z boku poziomą listwę ozdobną ze stali nierdzewnej, zaczynającą się za wnękami przednich kół i ciągnącą się tuż nad wnękami kół tylnych. Wersja Custom miała w przedniej części listwy wygrawerowany napis: Custom, ponadto z zewnątrz różniła się chromowanymi obwódkami przedniej i tylnej szyby[1]. Trzydrzwiowe kombi Custom Station Wagon miało drewniane ozdobne panele po bokach[1].

Gamę nadwozi i modeli stanowiły początkowo:[1]

  • DeLuxe:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Coupe – 2-drzwiowe trzymiejscowe coupé
    • Club Coupe – 2-drzwiowe pięciomiejscowe coupé
  • Custom:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Club Coupe – 2-drzwiowe pięciomiejscowe coupé
    • Convertible – 2-drzwiowy sześciomiejscowy kabriolet (dach podnoszony hydraulicznie)
    • Station Wagon – 3-drzwiowe ośmiomiejscowe kombi

Nadwozia były oparte na ramie nośnej. Silnik znajdował się z przodu, napęd przenoszony był na tylne koła za pomocą sztywnej osi z mostem napędowym. Podwozie było całkiem nowe, sztywniejsze, a w zawieszeniu tylnym wprowadzono wzdłużne resory półeliptyczne zamiast resorów poprzecznych, co znacznie poprawiło własności jezdne[1]. Rozmiar opon radialnych wynosił 6,00x16 (w kombi 7,10x15). Stosowano dwa silniki dolnozaworowe (L-head), wywodzące się z poprzednich lat[1]:

  • 6-cylindrowy R6 (Six) – poj. 226 cali sześciennych (3,7 l), stopień sprężania 6,7:1, moc 95 KM
  • 8-cylindrowy V8 – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 6,75:1, moc 100 KM.

W standardzie był silnik 6-cylindrowy i 3-biegowa mechaniczna skrzynia biegów, wśród opcji był silnik V8 i skrzynia z nadbiegiem (overdrive)[1].

W 1949 roku modelowym wyprodukowano na rynek USA 1.118.740 samochodów osobowych Ford, co dawało Fordowi pierwsze miejsce pod względem udziału w rynku (21,65%), czemu jednak sprzyjał wyjątkowo długi 16-miesięczny rok modelowy[1]. Zdecydowaną większość produkcji (81,73%) stanowił model Custom; najliczniejszą wersją był Custom 2-Door Sedan (433.316 sztuk), w cenie podstawowej (bez wyposażenia dodatkowego) 1511 dolarów[1]. Ceny podstawowe całej gamy wynosiły od 1333 (DeLuxe Coupe) do 2119 dolarów (Custom Station Wagon). Czterodrzwiowy sedan Custom kosztował 1558 dolarów[1]. Oprócz tego, samochody Ford we wszystkich latach były przedmiotem eksportu.

Model 1950Edytuj

 
1950 Ford Custom DeLuxe 4-Door Sedan
 
1950 Ford Custom DeLuxe 4-Door Sedan
 
1950 Ford Country Squire Station Wagon

Modele Forda na rok 1950 zostały zaprezentowane w listopadzie 1949. Zmiany zewnętrzne były niewielkie – zachowano podobną atrapę chłodnicy, lecz światła postojowe/kierunkowskazy zostały umieszczone osobno, na karbowanych chromowanych wstawkach między środkową a dolną belką atrapy. Belki te zostały ponadto przedłużone, sięgając na boki samochodu[2]. Napis FORD z przodu maski został zastąpiony przez nowy znak firmowy, w formie tarczy z polami: białym, czerwonym i niebieskim, stosowany do połowy lat 60[2]. Zmieniła się też ozdoba na masce.

Model Custom otrzymał od tego roku nazwę Custom DeLuxe. W gamie odmian pojawił się Custom DeLuxe Crestliner, stanowiący lepiej wykończoną bardziej ekskluzywną wersję dwudrzwiowego sedana, m.in. z dachem pokrytym winylem i innymi listwami bocznymi[2]. Zaprzestano natomiast produkcji tańszego pięciomiejscowego coupe (DeLuxe Club Coupe). Wersja kombi otrzymała nazwę Country Squire (pełna nazwa: Custom DeLuxe Country Squire Station Wagon). Silniki pozostały takie same, z silnikiem R6 w standardzie, z tym, że odmiany Convertible i Crestliner były dostępne tylko z silnikiem V8[2].

Gamę nadwozi i modeli stanowiły:[2]

  • DeLuxe:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Coupe – 2-drzwiowe trzymiejscowe coupé
  • Custom DeLuxe:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 2-Door (Tudor) Crestliner Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Club Coupe – 2-drzwiowe pięciomiejscowe coupé
    • Convertible – 2-drzwiowy sześciomiejscowy kabriolet
    • Country Squire Station Wagon – 3-drzwiowe ośmiomiejscowe kombi

W 1950 roku modelowym wyprodukowano na rynek USA 1.209.549 samochodów osobowych Ford, co dawało drugie miejsce pod względem udziału w rynku (18,26%)[2]. Większość produkcji (67,89%) stanowił model Custom DeLuxe; najliczniejszą wersją był Custom DeLuxe 2-Door Sedan (398.060 sztuk), w cenie podstawowej nadal 1511 dolarów[2]. Ceny podstawowe całej gamy wynosiły od 1332 (DeLuxe Coupe) do 2111 dolarów (Custom DeLuxe Country Squire Station Wagon)[2]. Ford Custom DeLuxe Crestliner kosztował 1779 dolarów[2].

Model 1951Edytuj

 
1951 Ford Custom DeLuxe 4-Door Sedan V8
 
1951 Ford Custom DeLuxe Victoria Hardtop
 
1951 Ford Custom DeLuxe Victoria Hardtop od tyłu
 
1951 Ford Country Squire

Modele Forda na rok 1951 zostały zaprezentowane w listopadzie 1950. Tym razem samochody przeszły znaczny facelifting. Z przodu otrzymały szerszą atrapę chłodnicy, z dwoma imitacjami mniejszych wlotów powietrza ze stożkami, rozsuniętymi na boki (dual spinner)[3]. Imitacje wlotów były połączone środkową chromowaną belką, zachodzącą na boki samochodu. Światła postojowe były umieszczone jak w poprzednim roku, na karbowanych chromowanych wstawkach między środkową a dolną belką atrapy, lecz stały się okrągłe zamiast prostokątnych[3]. Ozdoba na masce zmieniła się na skrzydlatą[3]. Z tyłu samochody otrzymały klosze lamp z podwójnymi wystającymi stożkami[3]. Zmieniło się też wnętrze samochodu, z nową kierownicą i deską przyrządów[3]. Boczne listwy ozdobne były podobne do tych z poprzednich lat[3].

W gamie nadwozi główną zmianą było wprowadzenie po raz pierwszy modelu hardtop – Custom DeLuxe Victoria Hardtop, w celu konkurowania z istniejącymi już wcześniej modelami Chevroleta i Plymoutha[3]. W odróżnieniu od nich, oferował on silnik V8 w standardzie[3]. Oprócz tego, odmiany samochodów i silniki pozostały takie same, jak w poprzednim roku[3]. Wprowadzono jednak po raz pierwszy jako opcję automatyczną skrzynię biegów Ford-O-Matic (164 dolary)[3]. Ulepszono też zawieszenie i hamulce, a modele Custom DeLuxe otrzymały opony 15-calowe (6,70x15)[3].

Gamę nadwozi i modeli stanowiły:[1]

  • DeLuxe:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Coupe – 2-drzwiowe trzymiejscowe coupé
  • Custom DeLuxe:
    • 2-Door (Tudor) Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 2-Door (Tudor) Crestliner Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • 4-Door (Fordor) Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Club Coupe – 2-drzwiowe pięciomiejscowe coupé
    • Convertible – 2-drzwiowy sześciomiejscowy kabriolet (dach podnoszony hydraulicznie)
    • Victoria Hardtop – 2-drzwiowy sześciomiejscowy hardtop
    • Country Squire Station Wagon – 3-drzwiowe ośmiomiejscowe kombi

W 1951 roku modelowym wyprodukowano na rynek USA 1.013.381 samochodów osobowych Ford, co dawało drugie miejsce pod względem udziału w rynku (17,43%)[3]. Większość produkcji (78,23%) stanowił nadal model Custom DeLuxe; najliczniejszą wersją był Custom DeLuxe 2-Door Sedan (317.869 sztuk) w cenie podstawowej 1615 dolarów[3]. Ceny podstawowe wynosiły od 1424 (DeLuxe Coupe) do 2168 dolarów (Custom DeLuxe Country Squire Station Wagon)[3]. Custom DeLuxe Victoria Hardtop kosztował 2059 dolarów[3].

Nowa gama modeli Ford 1952 roku została zaprezentowana 31 stycznia 1952[4].

Australijska produkcjaEdytuj

 
Australijski Ford V8 Coupe Utility 1951

Modele analogiczne do amerykańskich były produkowane od 1949 roku także przez australijskie zakłady Forda, na tamtejsze rynki, przechodząc analogiczne modernizacje w 1950 i 1951. Podstawowym modelem był 4-drzwiowy sedan, a ponadto opracowano specjalnie na rynek australijski sportowy pick-up (określany jako coupé utility)[5]. Od amerykańskich modele te odróżniały się ponadto przystosowaniem do ruchu lewostronnego (z kierownicą po prawej stronie). Produkowano je tylko z silnikiem V8. W 1950 odsetek komponentów australijskich w samochodach sięgnął 80%[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 210-213
  2. a b c d e f g h i J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 276-279
  3. a b c d e f g h i j k l m n o J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 344-347
  4. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 419-422
  5. a b Norm Darwin: The History of Ford in Australia, 1986, s. 124-127

BibliografiaEdytuj

  • J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008, ​ISBN 978-0-7864-3229-5​ (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj