Otwórz menu główne

Gardnar Mulloy

tenisista amerykański

Gardnar Putnam Mulloy (ur. 22 listopada 1913 w Waszyngtonie, zm. 14 listopada 2016 w Miami[1]) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA i Wimbledonu w deblu, zdobywca Pucharu Davisa.

Gardnar Mulloy
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1913
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 14 listopada 2016
Miami
Wzrost 185 cm
Gra praworęczny
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 6 (1947)
Australian Open SF (1947)
Roland Garros QF (1952–1954)
Wimbledon SF (1948)
US Open F (1952)
Gra podwójna
Australian Open QF (1947)
Roland Garros F (1951, 1952)
Wimbledon W (1957)
US Open W (1942, 1945, 1946, 1948)

Kariera tenisowaEdytuj

Studiował prawo na Uniwersytecie Miami, gdzie był organizatorem i zawodnikiem pierwszej drużyny tenisowej. Pełnił służbę wojskową w czasie II wojny światowej[2]. W roku 1936 po raz pierwszy pojawił się w rankingu amerykańskim – jako nr 11. w klasyfikacji gry podwójnej. W latach 40. i 50. XX wieku tworzył parę deblową z Billem Talbertem – wspólnie wygrali cztery razy mistrzostwa USA oraz byli w dalszych dwóch finałach. W kolejnych finałach Mulloy i Talbert pokonywali Teda Schroedera i Sidneya Wooda (1942), Boba Falkenburga i Jacka Tuero (1945), Dona McNeilla i Franka Guernseya (1946) oraz Franka Parkera i Teda Schroedera (1948). Najbardziej wyrównany finał miał miejsce w 1946 – Mulloy i Talbert triumfowali 3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18, broniąc siedmiu piłek meczowych. W pozostałych finałach mistrzostw USA amerykański debel przegrywał z Johnem Bromwichem i Frankiem Sedgmanem (1950) oraz z Rexem Hartwigiem i Mervynem Rose (1953). Mulloy był również w finałach mistrzostw USA w 1940 (w parze z Henrym Prusoffem) i 1941 (z Wayne’em Sabinem) – w obu przypadkach przegrywając z parą Jack Kramer i Ted Schroeder, a także w roku 1957 (z Budge’m Pattym, porażka z Ashleyem Cooperem i Neale’em Fraserem).

Sukcesy deblowe Gardnar Mulloy odnosił także na innych turniejach wielkoszlemowych. W latach 1951–1952, w parze z Dickiem Savittem, dochodził do finałów mistrzostw Francji (dwie porażki z Frankiem Sedgmanem i Kenem McGregorem, zdobywcami deblowego Wielkiego Szlema). Jedyne zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w wieku 43 lat, w roku 1957, w parze z Budge’em Pattym. Nierozstawieni Amerykanie pokonali w finale najwyżej rozstawionych Australijczyków – Lew Hoada i Neale’a Frasera w czterech setach (8:10, 6:4, 6:4, 6:4). Mulloy był również finalistą wimbledońskiego debla w roku 1948 (w parze z Tomem Brownem, porażka z Bromwichem i Sedgmanem) i w roku 1949 (w parze z Tedem Schroederem, porażka z Pancho Gonzálezem i Frankiem Parkerem). W 1956 w grze mieszanej partnerował Althei Gibson i para ta dotarła do finału (porażka z Shirley Fry i Vicem Seixasem).

Jako singlista Mulloy figurował w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego czternastokrotnie w latach 1939–1954. W roku 1952 był liderem tej klasyfikacji, kiedy jedyny raz osiągnął finał mistrzostw USA także w grze pojedynczej (przegrał z młodszym o czternaście lat Frankiem Sedgmanem)[3]. W latach 1946, 1949 i 1952 był w dziesiątce rankingu światowego według The Daily Telegraph (w 1952 jako nr 7).

W sezonach 1946, 1948–1950, 1952–1953 i 1957 Mulloy bronił barw amerykańskich w Pucharze Davisa[3]. We wszystkich tych latach finały Pucharu Davisa rozgrywały między sobą USA i Australia – Amerykanie wychodzili z nich zwycięsko w latach 1946, 1948–1949, a Mulloy przyczynił się do sukcesu szczególnie w roku 1948, zdobywając z Billem Talbertem ważny punkt deblowy przeciwko Sidwellowi i Longowi. W latach 1952–1953 Mulloy pełnił funkcję grającego kapitana. Bilans jego występów pucharowych to trzy zwycięstwa (bez porażek) w singlu oraz osiem zwycięstw i trzy porażki w deblu.

Praworęczny zawodnik, przygodę z tenisem kontynuował jeszcze jako 80-latek – w roku 1996 był liderem klasyfikacji amerykańskiej w kategorii powyżej 80 lat w singlu i deblu. Zdobył szereg tytułów mistrza USA w rozmaitych kategoriach wiekowych, na różnych nawierzchniach i we wszystkich dyscyplinach (w singlu, deblu i mikście, a nawet w specjalnej deblowej kombinacji ojciec-syn). W roku 1952 jako 38-latek był najstarszym finalistą mistrzostw USA (pięć tygodni starszy od Billa Larneda w roku 1911), w roku 1957 jako 43-latek najstarszym reprezentantem USA w Pucharze Davisa. Jest również najstarszym deblowym mistrzem Wimbledonu (43 lata w roku 1957). W roku 1972 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[3].

Finały w turniejach wielkoszlemowychEdytuj

Gra pojedyncza (0–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 8 września 1952 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Frank Sedgman 1:6, 2:6, 3:6

Gra podwójna (5–9)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 17 września 1940 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Henry Prussoff   Jack Kramer
  Ted Schroeder
4:6, 6:8, 7:9
Finalista 2. 7 września 1941 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Wayne Sabin   Jack Kramer
  Ted Schroeder
7:9, 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 7 września 1942 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   Ted Schroeder
  Sidney Wood
9:7, 7:5, 6:1
Zwycięzca 2. 3 września 1945 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   Bob Falkenburg
  Jack Tuero
12:10, 8:10, 12:10, 6:2
Zwycięzca 3. 8 września 1946 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   Frank Guernsey
  Don McNeill
3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18
Finalista 3. 2 lipca 1948 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Tom Brown   John Bromwich
  Frank Sedgman
7:5, 5:7, 5:7, 7:9
Zwycięzca 4. 19 września 1948 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   Frank Parker
  Ted Schroeder
1:6, 9:7, 6:3, 3:6, 9:7
Finalista 4. 1 lipca 1949 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Ted Schroeder   Ricardo González
  Frank Parker
4:6, 4:6, 2:6
Finalista 5. 5 września 1950 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   John Bromwich
  Frank Sedgman
5:7, 6:8, 6:3, 1:6
Finalista 6. 3 czerwca 1951 French Championships, Paryż Ceglana   Dick Savitt   Ken McGregor
  Frank Sedgman
2:6, 6:2, 7:9, 5:7
Finalista 7. 1 czerwca 1952 French Championships, Paryż Ceglana   Dick Savitt   Ken McGregor
  Frank Sedgman
3:6, 4:6, 4:6
Finalista 8. 7 września 1953 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Bill Talbert   Rex Hartwig
  Mervyn Rose
4:6, 6:4, 2:6, 4:6
Zwycięzca 5. 5 lipca 1957 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Budge Patty   Neale Fraser
  Lew Hoad
8:10, 6:4, 6:4, 6:4
Finalista 9. 8 września 1957 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Budge Patty   Ashley Cooper
  Neale Fraser
6:4, 3:6, 7:9, 3:6

Gra mieszana (0–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 6 lipca 1956 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Althea Gibson   Shirley Fry
  Vic Seixas
6:2, 2:6, 5:7

PrzypisyEdytuj

  1. Tennis legend Gardnar Mulloy of Miami dies at 102 (ang.). miamiherald.com. [dostęp 2016-11-15].
  2. Matt Schudel, Gardnar Mulloy, tennis champion known for fiery manner, dies at 102, „Washington Post”, 15 listopada 2016, ISSN 0190-8286 [dostęp 2018-03-28] (ang.).
  3. a b c Gardnar Mulloy, International Tennis Hall of Fame [dostęp 2018-03-28].

BibliografiaEdytuj