Gienrich Eiche

łotewski historyk

Gienrich Christoforowicz Eiche (ros. Ге́нрих Христофо́рович Э́йхе, łot. Indriķis Eihe; ur. 12 października 1893 w Rydze, zm. 25 lipca 1968 w Jurmale) – Łotysz, dowódca wojskowy Imperium Rosyjskiego i Rosji radzieckiej.

Gienrich Eiche
Indriķis Eihe
Data i miejsce urodzenia

12 października 1893
Ryga, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

25 lipca 1968
Jurmała, Łotewska SRR

Przebieg służby
Lata służby

1915–1923

Siły zbrojne

Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona

Jednostki

26 Dywizja Strzelecka

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji

Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w łotewskiej rodzinie, był kuzynem radzieckiego działacza partyjnego i państwowego Roberta Eiche. W 1914 ukończył szkołę handlową w Rydze i został powołany do rosyjskiej armii, 1915 skończył szkołę podoficerską, na froncie I wojny światowej był dowódcą roty i sztabskapitanem.

Po rewolucji lutowej został wybrany członkiem komitetu pułkowego, podczas rewolucji październikowej był przewodniczącym Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego pułku piechoty, w listopadzie 1917 został członkiem rady deputatów żołnierskich i Komitetu Wojskowo-rewolucyjnego 10 Armii. Później wstąpił do Czerwonej Gwardii i na początku 1918 brał udział w walkach z Niemcami, po traktacie brzeskim dowodził pułkiem, 1918 brał udział w walkach z polskim korpusem Józefa Dowbora-Muśnickiego. Od 1918 dowodził 1. rewolucyjnym pułkiem piechoty, skierowanym latem 1918 w składzie 5 Armii na Front Wschodni, z którym jesienią 1918 wykonał marsz od Symbirska do Bugulmy, w ramach reorganizacji armii został dowódcą 3 Brygady 26 Dywizji Piechoty Frontu Wschodniego, 31 grudnia 1918 wraz z brygadą uczestniczył w zajmowaniu Ufy. Wiosną 1919 został dowódcą 26 Dywizji Piechoty Frontu Wschodniego, w czerwcu-lipcu 1919 brał udział w walkach pod Birskiem i Złatoustem, potem pod Czelabińskiem i w zajmowaniu Miassu (w ramach kontrofensywy Frontu Wschodniego). Za swój udział w walkach o Złatoust jego 26 dywizja otrzymała honorową nazwę Złatoustowskiej[1].

Od listopada 1919 do marca 1920 dowodził 5 Armią Frontu Wschodniego, pokonując wycofujące się siły adm. Kołczaka pod Nowosybirskiem, 8 stycznia podległe mu dywizje wkroczyły do Krasnojarska[2]. Grupa pięciu dywizji czerwonej 5 Armii pod jego dowództwem prowadziła pościg za ocalałymi oddziałami 2 i 3 Armii białych, odchodzących na Irkuck w tzw. Wielkim Syberyjskim Marszu Lodowym[3][4].

Od marca 1920 do kwietnia 1921 był głównodowodzącym Armii Ludowo-Rewolucyjnej Republiki Dalekiego Wschodu[5]. Od 1921 do 1922 dowodził wojskami rejonu mińskiego Frontu Zachodniego (walki przeciw oddziałom Bułaka-Bałachowicza), a w latach 1922-1923 był dowódcą Fergańskiej Grupy Wojsk Frontu Turkiestańskiego. Następnie został zdemobilizowany. Pracował na kierowniczych stanowiskach w Najwyższej Radzie Gospodarki Narodowej i potem w Ludowym Komisariacie Handlu Zagranicznego ZSRR. Był odznaczony Orderem Lenina i dwoma Orderami Czerwonego Sztandaru.

W kwietniu 1938 został aresztowany, spędził 16 lat w łagrach, więzieniach i na zesłaniu, 1954 zwolniony i zrehabilitowany.

PrzypisyEdytuj

  1. Złatoustowskaja opieracija 1919 g. [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  2. Smele J.D., Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, ISBN 978-0-521-57335-1, s. 592.
  3. E. Mawdsley: Wojna domowa w Rosji 1917–1920. Warszawa: Bellona, 2010. ISBN 978-83-11-11638-2, s. 289-290.
  4. Smele J.D., Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, ISBN 978-0-521-57335-1, s. 587.
  5. E. Mawdsley: Wojna domowa w Rosji 1917–1920. Warszawa: Bellona, 2010. ISBN 978-83-11-11638-2, s. 293.

BibliografiaEdytuj