Gruczoł potowy

Gruczoły potowe (łac. glandulae sudoriferae) – gruczoły cewkowate ssaków. Uchodzą wprost na powierzchni ciała lub do mieszka włosowego. Ich wydzieliną jest pot, który jest bezbarwny lub zabarwiony (czerwony u hipopotamów i kangurów, niebieskawy u dujkerów). Gruczoły te są silnie zredukowane u ssaków drapieżnych. Gruczoły potowe wydzielają pot, który poza wodą zawiera zbędne związki powstałe w procesie przemian metabolicznych. Pot jest płynem o odczynie kwaśnym, złożonym głównie z wody (98%); ponadto zawiera on ok. 0,8% roztworu fizjologicznego NaCl oraz niewielką ilość mocznika, kwasu moczowego i amoniaku.

U człowieka wyróżniane są dwie grupy:

  • gruczoły ekrynowe, uchodzące bezpośrednio na powierzchnię skóry, rozmieszczone są wszędzie prawie równomiernie (jest ich trochę więcej na dłoniach i podeszwach stóp).
  • gruczoły apokrynowe, uchodzące do mieszków włosowych, występują pod pachami oraz w okolicach narządów płciowych, odbytu, na powiece i w brodawkach sutkowych. Uaktywniają się one w czasie dojrzewania płciowego. Wydzielają pot głównie pod wpływem bodźców emocjonalnych. Zapach potu apokrynowego uważany był za cechę rasową lub osobniczą, jednak okazał się związany z rozkładem potu pod wpływem bakterii, więc może być usunięty przez odpowiednie postępowanie przeciwbakteryjne[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sławomir Majewski, Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową, wyd. Wyd. 1, 5 dodr, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, [cop. 2010], ISBN 978-83-200-4707-3, OCLC 750970700 [dostęp 2020-10-07].