Ten artykuł dotyczy miasta w Syrii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Hama (arab. ‏حماة‎, hebr. ‏חֲמָת‎) – miasto w zachodniej Syrii, w oazie nad Orontesem, ośrodek administracyjny muhafazy Hama, czwarte pod względem wielkości miasto kraju.

Hama
‏حماة‎
Ilustracja
Państwo  Syria
Muhafaza Hama
Dystrykt Hama
Burmistrz Abd al-Razzak al-Kutajni
Wysokość 305 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

696 863
Nr kierunkowy 33
Położenie na mapie Syrii
Mapa lokalizacyjna Syrii
Hama
Hama
Ziemia35°08′N 36°45′E/35,133333 36,750000
Strona internetowa
Noria w Hamie

Miasto słynie z norii, starożytnych przyrządów nawadniających.

HistoriaEdytuj

Tereny wokół Hamy były zamieszkiwane już w neolicie.

Hama jest kilkakrotnie wspominana w Biblii jako hebr. חֲמָת. Miasto to było stolicą lokalnego królestwa aramejskiego w Syrii we wczesnym okresie dziejów starożytnego Izraela. Znajdowało się na północny wschód od granic Ziemi Obiecanej – terenów, które miał podbić Jozue. Nawiązało kontakty dyplomatyczne z królem Dawidem[1]. Za panowania izraelskiego króla Salomona wybudowano w tym regionie miasta-spichlerze[2]. Władca Hamat imieniem Irhuleni brał udział w bitwie pod Karkar w 853 p.n.e.

Zobacz też kategorię: Władcy Hamat.

W ciągu swej historii była zajmowana przez Asyryjczyków, Babilończyków, Persów, Macedończyków (wówczas miasto otrzymało nazwę Epifania nadaną przez Antiocha IV Epifanesa), Rzymian, Bizancjum, Arabów, krzyżowców, Turków i Francuzów, by wreszcie w XX wieku stać się częścią niepodległej Syrii.

WspółczesnośćEdytuj

W latach 1979–1982 Hama była jednym z najważniejszych ośrodków powstania islamistów i miejscem ostatniego starcia między radykalną sunnicką rebelią (Walcząca Awangarda i oddziały Braci Muzułmańskich) a wojskami rządowymi. W czasie tłumienia powstania wojsko zburzyło zabytkowe dzielnice miasta, a w czasie gwałtownego szturmu zginęło od 3 do nawet 25 tysięcy islamistów jak i cywilów[3][4].

PrzypisyEdytuj

  1. 1Krn 18,9-10 w przekładach Biblii.
  2. 2Krn 8,4 w przekładach Biblii.
  3. P. Seale: Asad of Syria. The Struggle for the Middle East. Berkeley-Los Angeles: University of California Press, 1989, s. 334. ISBN 0-520-06667-7.
  4. Ł. Fyderek: Pretorianie i technokraci w reżimie politycznym Syrii. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2011, s. 57. ISBN 978-83-7638-111-4.