Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy postaci biblijnej. Zobacz też: Jozue (ujednoznacznienie).

Jozue, Jeszua, Jezus, hebr. יְהוֹשׁוּעַ – „Jahwe to wybawienie", cs. Prawiednyj praotiec Iisus Nawin – postać biblijna, bohater Księgi Jozuego, sędzia starożytnego Izraela, symbol nieugiętości i wierności, święty katolicki, prawosławny, ormiański i koptyjski[1].

Jozue
ilustracja
Występowanie Księga Wyjścia
Księga Liczb
Księga Powtórzonego Prawa
Księga Jozuego
Księga Sędziów
1 Księga Kronik
Mądrość Syracha
1 Księga Machabejska
Rodzina
Ojciec Nun
Jozue wstrzymuje słońce, grafika Gustave Dorégo.

Jozue był synem Nuna (Nona) z plemienia Efraima. Urodził się w Egipcie podczas niewoli egipskiej. Jego pierwotne imię to Ozeasz (Hoszea) hbr. הוֹשֵׁעַ - „Zbawienie", imię Jozue nadane mu zostało przez Mojżesza[2]. Po śmierci Mojżesza został przywódcą Izraelitów, wprowadził ich do ziemi Kanaan i podbił ją. Żył 110 lat. Po jego śmierci rozpoczął się trudny czas dla ludu Izraela.

Historia Jozuego według Józefa FlawiuszaEdytuj

Gdy Jozue zebrał pięćdziesiąt tysięcy zbrojnych, ruszył na miasto Jerycho, jednak nie przystąpił od razu do oblężenia, lecz zbudował obóz 4 km od Jerycha i odprawił święto Paschy oraz złożył ofiary Bogu na wybudowanym przez siebie ołtarzu. Przez 7 następnych dni kapłani wraz z Arką i strażą obchodzili miasto, dmąc w rogi na postrach oblężonym i na zagrzanie własnych wojsk do męstwa. Siódmego dnia mury miasta runęły, nie tknięte żadną machiną oblężniczą. Wojska Jozuego zdobyły miasto. Następnie Jozue rozbił Najetejczyków i wziął w niewolę Gebeonitów. Później uderzył na niego Adonisedek – król Jerozolimitów wraz z czterema innymi królami, z którymi wszedł w przymierze. Jozuemu pomógł Bóg wydłużając dzień, dzięki czemu wszyscy królowie zostali schwytani, a ich wojska rozbite. Później naprzeciw Hebrajczykom wyruszyły ogromne armie Libanu, Chananejczyków z dolin i Filistynów. Wszyscy ponieśli ogromną klęskę, tracąc również swe miasta, które Jozue oblegał i zdobywał, zabijając wszystko, co tylko wpadło mu w ręce. Miasta i twierdze, szczególnie niedostępne, ze względu na swe położenie lub obwarowania, Jozue pozostawił w spokoju. Kazał wymierzyć i podzielił zdobyte już tereny między plemiona Izraela. Jozue, zgodnie z tym, jak przykazał mu Mojżesz, zniszczył skrupulatnie całą kulturę i wszelkie ślady po potomkach Chananeja, by w przyszłości nie mogły zagrozić trwałości obyczajów. Jozue przez 25 lat był wodzem plemion Izraela, umarł, mając lat 110. Pogrzebano go w mieście Tamna należącym do plemienia Efraima.

KultEdytuj

Wspomnienie liturgiczne Jozuego w Kościele katolickim i ewangelickim obchodzone jest 1 września.

Kościoły wschodnie, z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego, wspominają sprawiedliwego praojca 1/14 września[3], tj. 14 września według kalendarza gregoriańskiego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Josua (Hosea)Ökumenisches Heiligenlexikon (niem.)
  2. Lb 13:16, Biblia Warszawska.
  3. podwójne datowanie

BibliografiaEdytuj