Otwórz menu główne

Hieronim Chodkiewicz lub Jarosz Chodkiewicz herbu własnego (ur. ok. 1565, zm. 29 sierpnia 1617[1]) – kasztelan wileński, starosta i administrator brzesko-litewski,

Hieronim Chodkiewicz
Ilustracja
Herb
Gryf z Mieczem
Rodzina Chodkiewiczowie
Data urodzenia ok. 1565
Data śmierci 29 sierpnia 1617
Ojciec Jerzy Chodkiewicz
Matka Zofia Olelkowicz Słucka
Żona

Anna z Tarłów

Dzieci

Krzysztof Chodkiewicz

ŻyciorysEdytuj

Był synem Jerzego kasztelana trockiego, i Zofii z Olelkowiczów Słuckiej. W 1584 przebywał jako dworzanin na dworze króla Stefana Batorego, w 1588 piastował godność koniu­szego litewskiego, w 1593 został wojewodą mścisławskim, a od r. 1595 był kasztelanem wi­leńskim i prawie równocześnie starostą brzeskim i marszałkiem trybunału litewskiego. W woj­nie o Inflanty w 1600 własnym kosztem wystawił zbrojne hufce i od­znaczył się jako poseł króla Zygmunta III Wazy w sprawie odbioru zamków inflanckich. W rokoszu Zebrzydowskiego odegrał na Litwie oraz w negocjacjach Zygmunta III z Zebrzydow­skim znaczną rolę, stojąc bez zastrzeżeń po stro­nie Zygmunta wraz z Aleksandrem Chodkiewiczem wojewodą trockim, i Janem Karolem Chodkiewiczem hetmanem wielkim litewskim. Podczas wy­prawy Zygmunta III na Moskwę w 1610-1612, jako kasztelan wileński z urzędu przebywał na dworze królowej Konstancji w Wil­nie, podczas pobytu króla pod Smoleńskiem radą swą służył królowi. W latach 1613-1615 wojny o Smoleńsk wspomagał oblężony Smo­leńsk przysłanymi na pomoc posiłkami. W 1616 - wybrano Hieronima na sejmie warszawskim ko­misarzem do rozgraniczenia województwa podlas­kiego od Litwy. W 1617 towarzyszył królewiczowi Władysławowi przed wyprawą na Moskwę aż do Krzemieńca.

Hieronim był dobrodziejem zakonu bernardynów w Wil­nie oraz jezuitów w Brześciu Litewskim. Był czterokrotnie żonaty. Z drugiego małżeństwa z Anną Tarło miał dwóch synów: Krzysztofa i Jana Hieronima. Czwartą żoną (od r. 1614) była Zofia z Korabczewskich, wdowa po kniaziu Romanie Rożyńskim[2]. Według tekstu na jego portrecie, został pochowany w Brzostowicy, według Teodora Żychlińskiego[3] i Wandy Dobrowolskiej – w Brześciu Litewskim.

PrzypisyEdytuj

  1. data wg portretu opoblikowanego w infoboxie
  2. dane na temat rodziny
  3. Teodor Żychliński: Złota księga szlachty polskiej. R. II. Poznań, 1880, s. 57.

BibliografiaEdytuj