Otwórz menu główne

Huemal peruwiański

gatunek ssaka

Występowanie i biotopEdytuj

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje kraje Ameryki PołudniowejEkwador, Peru, Boliwia, Chile i Argentyna. Huemal peruwiański zasiedla górskie zarośla na wysokościach 4100-5200 m n.p.m. Rzadko spotykana poniżej 4000 m n.p.m.

Charakterystyka ogólnaEdytuj

WyglądEdytuj

Podstawowe dane
Długość ciała 140-160 cm
Wysokość w kłębie samce 75-85 cm, samice 69-71 cm
Ogon (kwiat) 10-15 cm
Masa ciała przeciętnie 45 kg
Dojrzałość płciowa ?
Okres godowy czerwiec-lipiec
Ciąża 240 dni
Liczba młodych
w miocie
1-2
Długość życia 10 lat

Ciało krępe z krótkimi kończynami, bardzo długie uszy, poroże słabo rozgałęzione, tuż nad różą od łodygi odchodzi długie rozgałęzienie. Samce zrzucają poroże w październiku-listopadzie. Długość ciała 140-160 cm, długość ogona 10-15 cm, wysokość w kłębie 75-85 cm, samice niższe (69-71 cm), masa ciała 45-65 kg[5]. Długość poroża 22-27 cm. Ubarwienie żółtoszarobrązowe. Wierzchnia część ogona jest ciemnobrązowa, a spodnia biała. Dymorfizm płciowy jest zaznaczony. Ciąża trwa około 240 dni.

Tryb życiaEdytuj

Prowadzą dzienny tryb życia. Żyją w małych grupach złożonych z 4-9 osobników obojga płci prowadzonych przez doświadczoną samicę. Poszczególne grupy są ze sobą ściśle związane i łączą się w okresie godowym w większe stada. Samce toczą walki o samice. Taruka żywi się roślinami. Żyje do 10 lat.

RozródEdytuj

Na czas porodu samice oddalają się od stada na ok. 30 dni. Rodzą jedno, rzadko 2 młodych.

Zagrożenia i ochronaEdytuj

Głównym drapieżnikiem polującym na huemale peruwiańskie jest puma płowa. Człowiek poluje na nie dla mięsa, skór i poroża.

Gatunek jest objęty konwencją CITES (załącznik I)[6]. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów figuruje w kategorii VU[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Hippocamelus antisensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Barrio, J. & Ferreyra, N. 2008, Hippocamelus antisensis [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-09-02] (ang.).
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 171. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 367, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  6. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].
  7. Hippocamelus antisensis [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2009-01-01] (ang.).

BibliografiaEdytuj

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Brent Huffman: www.ultimateungulate.com, Hippocamelus antisensis (ang.). 2006. [dostęp 1 września 2007].
  3. Putz, B.: „Hippocamelus antisensis” (On-line), Animal Diversity Web. (ang.). 2003. [dostęp 1 września 2007].

Zobacz teżEdytuj