I liga polska w piłce nożnej (1952)

najwyższy poziom piłkarskich rozgrywek ligowych w Polsce w sezonie 1952

I liga w piłce nożnej 1952 – 18. edycja najwyższych w hierarchii rozgrywek ligowych polskiej klubowej piłki nożnej.

I Liga 1952
1951 1953
Szczegóły rozgrywek
Państwo  Polska
Liczba zespołów 12
Mistrz Polski Unia Chorzów (7. tytuł)
Król strzelców Gerard Cieślik[1] (11)
Ostatnia aktualizacja infoboksu: 2019.03.31

Rozgrywki skrócone z powodu przygotowań do letnich igrzysk olimpijskich w Helsinkach. Oprócz rozgrywek ligowych rozegrano także pierwszy puchar ligi polskiej pod nazwą Puchar Zlotu Młodych Przodowników. Brały w nim udział kluby z I ligi, bez reprezentantów kraju.

Absolutnym beniaminkiem ligi był OWKS Kraków.

Sezon zasadniczyEdytuj

Lokalizacja klubów grających w I lidze 1952

Grupa IEdytuj

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Unia Chorzów 10 12 19-14
2 Ogniwo Kraków 10 11 13-11
3 Kolejarz Poznań 10 10 17-15
4 Budowlani Gdańsk (b) 10 10 16-21
5 Budowlani Chorzów 10 9 12-13
6 Kolejarz Warszawa   10 8 16-19

Grupa IIEdytuj

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Ogniwo Bytom 10 14 18-7
2 Gwardia Kraków 10 12 11-12
3 CWKS Warszawa 10 10 24-14
4 OWKS Kraków (b) 10 9 11-11
5 Górnik Radlin 10 8 11-16
6 Włókniarz Łódź 10 7 9-24

Kwalifikacja do finału

Degradacja do II ligi
(b) Beniaminek

Rozgrywki w obu grupach zakończono 2 listopada 1952, wskutek czego do finału zakwalifikowali się zwycięzcy grup, zaś zdegradowane zostały zespoły z ostatniego miejsca w grupach[2]

FinałEdytuj

  • 09.XI.1952 (na stadionie Unii): Unia Chorzów – Ogniwo Bytom 2:2 (1:0). Sędzia Edward Sperling (Łódź) zdecydował, że z uwagi na niezdatne do gry warunki atmosferyczne (porywisty wiar) oraz terenowe (murawa boiska pokryta śniegiem i błotek) spotkanie zostało uznane za mecz towarzyski i ostatecznie skrócone o 10 ostatnich minut. Decyzjł przedstawicieli GKKF wyznaczono nowy termin meczu mistrzowskiego na 13 listopada 1952[3][4][5]
  • 13.XI.1952 (na stadionie Unii): Unia Chorzów – Polonia Bytom 7:0 (3:0). Gole: Cieślik 20', przed 45', 48', 54', Alszer 21', 55', Mądry 83'. Sędzia Edward Sperling (Łódź). Widownia: ok. 20 000[6]
  • Ogniwo Bytom – Unia Chorzów 0:0. Sędzia: Józef Szlajfer (Szczecin). Widownia: 35 000[7][8]

Tytuł mistrzowski zdobyła Unia Chorzów.

Klasyfikacja końcowaEdytuj

  1. Unia Chorzów
  2. Ogniwo Bytom
  3. Ogniwo Kraków
  4. Gwardia Kraków
  5. Kolejarz Poznań
  6. CWKS Warszawa
  7. Budowlani Gdańsk
  8. OWKS Kraków
  9. Budowlani Chorzów
  10. Górnik Radlin
  11. Kolejarz Warszawa
  12. Włókniarz Łódź

Miejsca 1, 3, 5, 7, 9, 11 zajęły kluby z grupy zwycięzcy finału.

Klasyfikacja medalowa mistrzostw Polski po sezonieEdytuj

Tabela obejmuje wyłącznie zespoły mistrzowskie.

Klub      
1. Ruch Chorzów 7 1 2
2. Cracovia 5 2 2
3. Wisła Kraków 4 7 5
4. Pogoń Lwów 4 3 0
5. Warta Poznań 2 5 7
6. Polonia Warszawa 1 2 2
7. Garbarnia Kraków 1 1 0

UwagaEdytuj

Opis przedstawia nazewnictwo drużyn zgodnie z ówczesną nomenklaturą klubów w ramach zrzeszeń sportowych.

PrzypisyEdytuj

  1. 90minut.pl, www.90minut.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  2. Unia Chorzów i Ogniwo Bytom w finale mistrzostw Polski. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 33, s. 1, 3 listopada 1952. 
  3. Na śniegu i w błocie Unia – Ogniwo 2:2 (1:0) w towarzyskim spotkaniu. Finałowe spotkanie – w czwartek. „Trybuna Robotnicza”. Nr 270, s. 4, 10 listopada 1952. 
  4. Wiadomości sportowe. Spotkanie towarzyskie. Unia Chorzów – Ogniwo Bytom 2:2 (1:0). „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 269, s. 3, 11 listopada 1952. 
  5. Dopiero w czwartek Unia gra z Ogniwem. „Przegląd Sportowy”. Nr 93, s. 4, 1952. 
  6. Wielki mecz Unii. Ogniwo Bytom pokonane 7:0. „Trybuna Robotnicza”. Nr 274, s. 2, 10 listopada 1952. 
  7. Unia Chorzów mistrzem Polski pomimo remisu z Ogniwem 0:0. „Trybuna Robotnicza”. Nr 276, s. 4, 10 listopada 1952. 
  8. Unia Chorzów mistrzem Polski w piłce nożnej po remisie w Bytomiu 0:0. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 34, s. 1, 17 listopada 1952. 

BibliografiaEdytuj