Otwórz menu główne

I liga polska w piłce nożnej (1952)

najwyższy poziom piłkarskich rozgrywek ligowych w Polsce w sezonie 1952

I liga w piłce nożnej 1952 – 18. edycja najwyższych w hierarchii rozgrywek ligowych polskiej klubowej piłki nożnej.

I Liga 1952
1951 1953
Szczegóły rozgrywek
Państwo  Polska
Liczba zespołów 12
Mistrz Polski Unia Chorzów (7. tytuł)
Król strzelców Gerard Cieślik[1] (11)
Ostatnia aktualizacja infoboksu: 2019.03.31

Rozgrywki skrócone z powodu przygotowań do letnich igrzysk olimpijskich w Helsinkach. Oprócz rozgrywek ligowych rozegrano także pierwszy puchar ligi polskiej pod nazwą Puchar Zlotu Młodych Przodowników. Brały w nim udział kluby z I ligi, bez reprezentantów kraju.

Absolutnym beniaminkiem ligi był OWKS Kraków.

Sezon zasadniczyEdytuj

Lokalizacja klubów grających w I lidze 1952

Grupa IEdytuj

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Unia Chorzów 10 12 19-14
2 Ogniwo Kraków 10 11 13-11
3 Kolejarz Poznań 10 10 17-15
4 Budowlani Gdańsk (b) 10 10 16-21
5 Budowlani Chorzów 10 9 12-13
6 Kolejarz Warszawa   10 8 16-19

Grupa IIEdytuj

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Ogniwo Bytom 10 14 18-7
2 Gwardia Kraków 10 12 11-12
3 CWKS Warszawa 10 10 24-14
4 OWKS Kraków (b) 10 9 11-11
5 Górnik Radlin 10 8 11-16
6 Włókniarz Łódź 10 7 9-24

Kwalifikacja do finału

Degradacja do II ligi
(b) Beniaminek

Rozgrywki w obu grupach zakończono 2 listopada 1952, wskutek czego do finału zakwalifikowali się zwycięzcy grup, zaś zdegradowane zostały zespoły z ostatniego miejsca w grupach[2]

FinałEdytuj

  • 09.XI.1952 (na stadionie Unii): Unia Chorzów – Ogniwo Bytom 2:2 (1:0). Sędzia Edward Sperling (Łódź) zdecydował, że z uwagi na niezdatne do gry warunki atmosferyczne (porywisty wiar) oraz terenowe (murawa boiska pokryta śniegiem i błotek) spotkanie zostało uznane za mecz towarzyski i ostatecznie skrócone o 10 ostatnich minut. Decyzjł przedstawicieli GKKF wyznaczono nowy termin meczu mistrzowskiego na 13 listopada 1952[3][4][5]
  • 13.XI.1952 (na stadionie Unii): Unia Chorzów – Polonia Bytom 7:0 (3:0). Gole: Cieślik 20', przed 45', 48', 54', Alszer 21', 55', Mądry 83'. Sędzia Edward Sperling (Łódź). Widownia: ok. 20 000[6]
  • Ogniwo Bytom – Unia Chorzów 0:0. Sędzia: Szlajfert (Szczecin). Widownia: 35 000[7][8]

Tytuł mistrzowski zdobyła Unia Chorzów.

Klasyfikacja końcowaEdytuj

Klasyfikacja medalowa mistrzostw Polski po sezonieEdytuj

Tabela obejmuje wyłącznie zespoły mistrzowskie.

Klub      
1. Ruch Chorzów 7 1 2
2. Cracovia 5 2 2
3. Wisła Kraków 4 7 5
4. Pogoń Lwów 4 3 0
5. Warta Poznań 2 5 7
6. Polonia Warszawa 1 2 2
7. Garbarnia Kraków 1 1 0

UwagaEdytuj

Opis przedstawia nazewnictwo drużyn zgodnie z ówczesną nomenklaturą klubów w ramach zrzeszeń sportowych.

PrzypisyEdytuj

  1. 90minut.pl, www.90minut.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  2. Unia Chorzów i Ogniwo Bytom w finale mistrzostw Polski. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 33, s. 1, 3 listopada 1952. 
  3. Na śniegu i w błocie Unia – Ogniwo 2:2 (1:0) w towarzyskim spotkaniu. Finałowe spotkanie – w czwartek. „Trybuna Robotnicza”. Nr 270, s. 4, 10 listopada 1952. 
  4. Wiadomości sportowe. Spotkanie towarzyskie. Unia Chorzów – Ogniwo Bytom 2:2 (1:0). „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 269, s. 3, 11 listopada 1952. 
  5. Dopiero w czwartek Unia gra z Ogniwem. „Przegląd Sportowy”. Nr 93, s. 4, 1952. 
  6. Wielki mecz Unii. Ogniwo Bytom pokonane 7:0. „Trybuna Robotnicza”. Nr 274, s. 2, 10 listopada 1952. 
  7. Unia Chorzów mistrzem Polski pomimo remisu z Ogniwem 0:0. „Trybuna Robotnicza”. Nr 276, s. 4, 10 listopada 1952. 
  8. Unia Chorzów mistrzem Polski w piłce nożnej po remisie w Bytomiu 0:0. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 34, s. 1, 17 listopada 1952. 

BibliografiaEdytuj