Otwórz menu główne

Ignacy Potocki (1906–1994)

hrabia, działacz społeczny
Ten artykuł dotyczy balneologa. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Ignacy Potocki herbu Pilawa Złota (ur. 30 maja 1906 w Rymanowie, zm. 8 listopada 1994 w Warszawie) – hrabia, jeden ze spadkobierców Zakładu Zdrojowego w Rymanowie, działacz społeczny, dr. inż. balneolog.

Ignacy Potocki
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1906
Rymanów
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1994
Warszawa
Zawód, zajęcie balneolog
Ignacy Potocki (1906-1994) signature (1936).jpg
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Jana Nepomucena Potockiego z Rymanowa Zdroju (1867–1942) i Marii Heleny Szajer (1879–1969). Ożeniony 15 maja 1930 w Belgii z Mat Any Jane O'Dell (1910–1932), mieli syna Jerzego (1932–1966). Powtórnie ożeniony 19 grudnia 1933 z Anną Marią Mycielską (1904–1993), mieli dwoje dzieci Marię (ur. 1935) i Władysława (ur. 1940).

Ukończył gimnazjum realne w Krakowie. Studiował w École Technique w Liège w Belgii[1] oraz później w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W tej uczelni w 1972 doktoryzował się na podstawie pracy Wpływ geologicznego poszukiwania i dokumentowania zasobów wód mineralnych na programowanie sieci uzdrowisk w Polsce. Jak wskazują jego współpracownicy i wychowankowie jego wiedza obejmowała również zagadnienia medyczne, klimatyczne oraz odnoszące się do organizacji i ekonomii uzdrowisk[2]. W czasie II wojny światowej działał w Związku Walki Zbrojnej AK[3]. Przyjął wówczas pseudonim Jan Zakrzewski. Zasłynął ze zorganizowania ucieczki 92 żołnierzy francuskich z obozu w Zwierzyńcu[4]. W tym czasie opracował też książkę „Zarys współczesnego zdrojownictwa w Polsce”[2].

Karierę zawodową rozpoczął w Laboratorium Źródlanym w Szczawnie-Zdroju, które przekształciło się następnie w jedyną wówczas placówkę naukową uzdrowisk polskich: Zakład Techniki i Geologii Uzdrowiskowej. Przyczynił się istotnie do tej transformacji[2]. Jednym z ważniejszych osiągnięć Potockiego było doprowadzenie do badania faz eksploatacji wód leczniczych, które można porównać do dzisiejszych badań HACCP. Jego zasługą jest zainicjowanie opracowania dla każdego z uzdrowisk dokumentacji hydrologicznej zasobów wód leczniczych, co dało podstawę do stworzenia sieci Uzdrowiskowych Zakładów Górniczych[2].

Był inicjatorem międzynarodowej współpracy resortu zdrowia w zakresie uzdrowisk (odbywało się to w ramach Międzynarodowej Federacji Uzdrowisk i Klimatyki – FITEC w Zurychu)[4]. Potocki był przedstawicielem Polski w FITEC[1]. Był też ekspertem ONZ ds. balneologii, w ramach współpracy z tą organizacją przebywał kilka miesięcy w Indiach. Był autorem prac naukowych na tematy związane z balneotechniką oraz uzdrowiskowe[3][2]. Duszniki-Zdrój zawdzięczają też jego inicjatywie Festiwale Chopinowskie[2]. W Szczawnie-Zdroju nazwano jego imieniem ulicę, przy której mieszkał.

Zmarł 8 listopada 1994 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Rymanowie[1].

Odznaczenia[1]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Zdzisław Mikulski. Wybitni: Ignacy Potocki 1906-1994. „Gospodarka Wodna”. 3, 2009. ISSN 0017-2448. 
  2. a b c d e f Wspomnienie o Ignacym Potockim zamieszczone w archiwum.wyborcza.pl. [dostęp 2013-10-01].
  3. a b Informacje na stronie sigma-not.pl. [dostęp 2013-10-01].
  4. a b Rocznik Rymanowa Zdroju, Tom I, Wyd: Stowarzyszenie Przyjaciół Rymanowa Zdroju, str. 50-51. [dostęp 2013-10-01].

BibliografiaEdytuj

  • Zdzisław Mikulski. Wybitni: Ignacy Potocki 1906-1994. „Gospodarka Wodna”. 3, 2009. ISSN 0017-2448. 

Linki zewnętrzneEdytuj