Jan Axentowicz

oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Jan Bronisław Idzi Jerzy Axentowicz h. Gryf (ur. 3 września 1898 w Krakowie, zm. 9 listopada 1967 w Limie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Jan Axentowicz
Ilustracja
w stopniu majora
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

3 września 1898
Kraków, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

9 listopada 1967
Lima, Peru

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Artylerii Polowej,
23 Pułk Artylerii Polowej,
24 Dywizja Piechoty,
Front Południowy (1939)

Stanowiska

szef sztabu dywizji piechoty

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Węgierskiego Zasługi (wojskowy) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła IV Klasy (Estonia) Oficer Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Oficer Orderu Korony Rumunii Krzyż Kawalerski I klasy Orderu Białej Róży Finlandii Order Trzech Gwiazd IV klasy (Łotwa) Kawaler 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Odznaka „Za wierną służbę”
Od lewej gen. Janusz Gąsiorowski, mjr Jan Axentowicz, rtm. Konstanty Horoch, płk Jerzy Englisch w wagonie salonowym podczas wizyty generała w państwach bałtyckich w 1935

Życiorys

edytuj

Był synem malarza Teodora i Izy z Giełgudów. Miał starszego brata Filipa (1893–1915), legionistę poległego na froncie, i siostrę Gladys, oraz młodsze rodzeństwo: Jadwigę, Wandę, Renatę, Kazimierę oraz Jerzego. Początkowo uczył się w I Wyższej Szkole Realnej w Krakowie. W roku szkolnym 1913/1914 przeniósł się do trzeciej klasy Gimnazjum Realnego w Zakopanem. Był członkiem I Zakopiańskiej Drużyny Skautowej ks. Józefa Poniatowskiego.

W lutym 1915 został przyjęty do Legionów Polskich. Na początku 1916 trafił do 1 pułku artylerii, z którym wyjechał na front wołyński nad Styr. W 1916 brał udział w walkach nad Stochodem, pod Rudką Miryńską. Odbył kurs szkoleniowy dla podoficerów artylerii w Rembertowie. Po kryzysie przysięgowym został przewieziony do Radymna, a następnie wcielony do austriackiego 2 pułku artylerii polowej walczącego na froncie wołyńskim.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923 był oficerem 1 pułku artylerii polowej Legionów w Warszawie[3], a w 1924, 1928 23 pułku artylerii polowej w Będzinie[4][5]. W tym czasie został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[6].

Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932. Po ukończeniu pierwszego roku został skierowany na studia w Wyższej Szkole Wojennej (franc. École supérieure de guerre) w Paryżu[7]. Z dniem 1 sierpnia 1933 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego[8]. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. Następnie został awansowany na podpułkownika i przydzielony do 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko szefa sztabu.

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako szef sztabu 24 DP, a od 9 września szef Oddziału III Sztabu Frontu Południowego. Po wojnie pozostał na emigracji.

Ordery i odznaczenia

edytuj

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 825.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 749.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 715.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 680.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 397.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 468.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 21.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
  10. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  11. a b c d Na podstawie fotografii [1].
  12. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  13. a b c Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1935 roku, s. 20.
  14. Lista odznaczonych Orderem Krzyża Orła 1919-2000: Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  15. a b Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 
  16. a b Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 6, 19 marca 1937. 
  17. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 21, 11 listopada 1936. 
  18. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 5, 19 marca 1937. 
  19. Sveriges statskalender. 1940. Bihang. s. 54.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.

Bibliografia

edytuj