Otwórz menu główne

Jan Bronisław Idzi Jerzy Axentowicz herbu Gryf (ur. 3 września 1898 w Krakowie, zm. 9 listopada 1967 w Limie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Jan Axentowicz
Ilustracja
w stopniu majora
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 3 września 1898
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 9 listopada 1967
Lima, Peru
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej,
23 Pułk Artylerii Polowej,
24 Dywizja Piechoty,
Front Południowy (1939)
Stanowiska szef sztabu dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła IV Klasy (Estonia) Krzyż Komandorski Węgierskiego Orderu Zasługi (wojskowy) Oficer Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Order Trzech Gwiazd IV klasy (Łotwa) Oficer Orderu Korony Rumunii Kawaler 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja) Kawaler I klasy Orderu Białej Róży Finlandii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Od lewej gen. Janusz Gąsiorowski, mjr Jan Axentowicz, rtm. Konstanty Horoch, płk Jerzy Englisch w wagonie salonowym podczas wizyty generała w państwach bałtyckich w 1935

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem malarza Teodora Axentowicza, bratem Filipa (1893–1915, legionista poległy na froncie). Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923 był oficerem 1 pułku artylerii polowej Legionów w Warszawie[3], a w 1924, 1928 23 pułku artylerii polowej w Będzinie[4][5]. W tym czasie został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[6].

Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932. Po ukończeniu pierwszego roku został skierowany na studia w Wyższej Szkole Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu[7]. Z dniem 1 sierpnia 1933 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego[8]. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. Następnie został awansowany na podpułkownika i przydzielony do 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko szefa sztabu.

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako szef sztabu 24 DP, a od 9 września szef Oddziału III Sztabu Frontu Południowego. Po wojnie pozostał na emigracji.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj