Jan Tabaczyński

Jan Tabaczyński (ur. 10 grudnia 1878 w Brzeżanach, zm. 27 lipca 1940 w Warszawie) – pułkownik piechoty cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.

Jan Tabaczyński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

10 grudnia 1878
Brzeżany

Data i miejsce śmierci

27 lipca 1940
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1897–1927

Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

28 Pułk Strzelców Kaniowskich
42 Pułk Piechoty
61 Pułk Piechoty
15 Wielkopolska Dywizja Piechoty
20 Dywizja Piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

ŻyciorysEdytuj

W latach 1889–1893 uczył się w C. K. Gimnazjum w Stryju, a przez kolejne cztery lata w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. W 1897 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii z przydziałem do węgierskiego 6 pułku piechoty w Budapeszcie[1].

W czasie I wojny światowej na froncie rosyjskim. Od 1917 instruktor w Polskiej Sile Zbrojnej, skąd automatycznie wszedł w skład Wojska Polskiego w stopniu pułkownika.

W Wojsku Polskim od listopada 1918. 24 października 1919 objął dowództwo 28 pułku Strzelców Kaniowskich i sprawował je do 25 czerwca 1920. W czasie wojny z bolszewikami (20 sierpnia 1920) objął dowództwo 42 pułku piechoty i sprawował je do 18 września tego roku. Czasowo pełnił też obowiązki dowódcy XXXV i XXXVI Brygady Piechoty. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1922 przeniesiony został na stanowisko dowódcy 61 pułku piechoty. Nowa jednostka stacjonowała w garnizonie Bydgoszcz i była jednym z trzech pułków wchodzących w skład 15 Dywizji Piechoty. W lipcu 1923 wyznaczony został na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 15 Dywizji Piechoty. Był zastępcą gen. bryg. Wiktora Thommée. Na tym stanowisku 1 grudnia 1924 awansował na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 33. lokatą w korpusie generałów. W maju 1925 został dowódcą 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu[2]. Stanowisko to objął po zmarłym 16 lutego gen. bryg. Józefie Beckerze. 3 listopada 1926 zwolniony został ze stanowiska dowódcy dywizji i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[3]. Z dniem 31 maja 1927 przeniesiony został w stan spoczynku. Osiadł w majątku Komarówka k. Buczacza.

Zmarł w Warszawie. Pochowany w alei głównej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A23-tuje-2)[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zakrzewski 2016 ↓, s. 474.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 53 z 14.05.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 2981 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 827
  6. a b Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1739 z 13 czerwca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 26, poz. 1054

BibliografiaEdytuj