Otwórz menu główne

Jan ze Szczekocin (zm. 1433)

Ten artykuł dotyczy starosty generalnego wielkopolskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Jan ze Szczekocin (Jan Szczekocki, ur. ok. 1370, zm. 1433) – kasztelan lubelski.

Jan ze Szczekocin
Herb
Odrowąż
Rodzina Odrowążowie
Data urodzenia ok. 1370
Data śmierci 1433
Ojciec Piotr ze Szczekocin

Pochodził z możnego rodu Odrowążów, był synem Piotra ze Szczekocin, także kasztelana lubelskiego (zm. 1384) i właścicielem wsi Wojciechów koło Nałęczowa. W końcu XIV wieku, po zdobyciu przez Władysława Jagiełły zamku w Olsztynie (lub później, w 1406) został ustanowiony starostą olsztyńskim. Od 1409 kasztelan wiślicki, od 1410 lubelski, w latach 1415-1419 starosta generalny wielkopolski

W 1410 podczas wielkiej wojny z zakonem krzyżackim był dowódcą oddziałów osłonowych na południowej granicy Polski. Wtargnęły wówczas tam wojska węgierskie króla Zygmunta Luksemburczyka, dowodzone przez Ścibora ze Ściborzyc (Polaka, wojewodę siedmiogrodzkiego), które złupiły ziemię sądecką (w tym Stary Sącz), ale w drodze powrotnej zostały rozgromione przez Jana ze Szczekocin już na terytorium węgierskim, pod Bardiowem.

W 1413 reprezentował ród Odrowążów przy akcie unii horodelskiej, którą podpisał[1], przyjmując do herbu Odrowąż litewskiego bojara Wyszegerda.

PrzypisyEdytuj

  1. Statuta, Prawa Y Constitucie Koronne Łacinskie Y Polskie z Statutow Łaskiego Y Herborta Y Z Constituciy Koronnych Zebrane, Kraków 1600, s. 749.