Otwórz menu główne

Janusz Rolicki

polski dziennikarz, reporter, pisarz, polityk

Janusz Andrzej Rolicki (ur. 22 października 1938 w Wilnie[1]) – polski dziennikarz, pisarz, publicysta i polityk, autor licznych zbiorów reportaży i wywiadów rzek z Edwardem Gierkiem, w latach 1996–2001 redaktor naczelnyTrybuny”.

Janusz Rolicki
Ilustracja
Janusz Rolicki w 1966
Data i miejsce urodzenia 22 października 1938
Wilno
Zawód, zajęcie dziennikarz, pisarz, polityk
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Wilnie. W 1942 wraz z matką przedostał się nielegalnie do Warszawy[2]. Podczas wojny stracił obydwoje rodziców, wychowywany był przez krewnych matki (która zginęła w powstaniu warszawskim)[3].

W 1962 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską pt. Program polityczny „Nowej Reformy” w latach 1913–1914 (do powstania NKN-u 16 VIII 1914 r.) napisał pod kierunkiem Henryka Jabłońskiego[1].

W latach 1961–1967 pracował jako reporter w „Polityce”. Następnie został dziennikarzem „Kultury”. W latach 1967–1972 zajmował tam stanowisko kierownika działu reportażu, natomiast w latach 1972–1973 był zastępca redaktora naczelnego tygodnika. W latach 1974–1977 był naczelnym redaktorem publicystyki kulturalnej Telewizji Polskiej. Od 1977 do 1980 był dyrektorem programowym i generalnym ds. artystycznych Telewizji Polskiej. Współtworzył i występował jako prezenter programów telewizyjnych, tj. Godzina szczerości, Sam na sam, Tylko w niedzielę, XYZ.

W latach 1963–1982 należał do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (był członkiem zarządu głównego od 1971 do 1974). W 1976 wstąpił do Związku Literatów Polskich. Od 1970 do 1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[4]. Po wprowadzeniu stanu wojennego złożył legitymację partyjną i odmówił weryfikacji; przez dwa i pół roku był bezrobotny[2][5]. W 1984 znalazł zatrudnienie w Interpress-Filmie.

W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego I kadencji[6]. Zasiadał w radzie naczelnej Polskiej Partii Socjalistycznej. Pod koniec listopada 2001 wystąpił z klubu SLD w sejmiku, wiążąc się z Samoobroną RP[7]. W 2002 nie ubiegał się o ponowny wybór do sejmiku.

W latach 1996–2001 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Trybuny”. Później związał się z tygodnikiem „Uważam Rze” oraz gazetą „Fakt”. Swoje teksty publikował okazjonalnie także w „Przeglądzie[8].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

W 1974 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[9].

Laureat krajowych nagród dziennikarskich (w tym nagrody im. Juliana Bruna w 1966 oraz nagrody im. Bolesława Prusa w 1976)[10].

PublikacjeEdytuj

  • Brałem łapówki, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1966[11]
  • Z życiem pod pachę, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1968[12]
  • Przodem do tyłu, Czytelnik, Warszawa 1972[13]
  • Kochana mamo, zrób mi alibi, Czytelnik, Warszawa 1974[14]
  • Nie tylko brałem, Czytelnik, Warszawa 1976[15]
  • Edward Gierek. Przerwana dekada (wywiad rzeka), Fakt, Warszawa 1990[16]
  • Edward Gierek. Replika (wywiad rzeka), Polska Oficyna Wydawnicza BGW, Warszawa 1990[17]
  • Prezenter, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1990[18]
  • Edward Gierek. Życie i narodziny legendy, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2002[19]
  • Wyklęte pokolenia, Nowy Świat, Warszawa 2011[20]
  • Diabelski urok, Zysk i S-ka, Poznań 2016[21]
  • Nieznośny urok PRL, Zysk i S-ka, Poznań 2017[22]
  • Lepsi od Pana Boga. Reportaże z Polski Ludowej, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2018[23]

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk, Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000, Kraków: Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2010, s. 245.
  2. a b Krzysztof Pilawski, „Wańka-wstańka” – wywiad rzeka z Januszem Rolickim, wPolityce.pl, 11 kwietnia 2013 [dostęp 2019-09-29].
  3. Krzysztof Pilawski, Chłopiec pod barykadą – rozmowa z Januszem Rolickim, TygodnikPrzeglad.pl, 11 sierpnia 2014 [dostęp 2019-09-29].
  4. Grzegorz Szymanik, Janusz Rolicki, były naczelny 'Trybuny': Po trzech dniach miałem w kieszeni 4800 zł z łapówek, Wyborcza.pl, 15 października 2018 [dostęp 2019-09-29].
  5. Diabelski urok, Zysk.com.pl [dostęp 2019-09-29].
  6. Samorząd Województwa Mazowieckiego: Radni: Kadencja I, Mazovia.pl [dostęp 2019-09-29].
  7. Rolicki w Samoobronie, Lewica.pl, 30 listopada 2001 [dostęp 2019-09-29].
  8. Janusz Rolicki, TygodnikPrzeglad.pl [dostęp 2019-10-25].
  9. Krzysztof Pilawski, Miliard za Gierka – rozmowa z Januszem Rolickim, TygodnikPrzeglad.pl, 22 kwietnia 2013 [dostęp 2019-11-05].
  10. Janusz Rolicki, IIK.pl, 14 marca 2006 [dostęp 2019-09-29].
  11. Brałem łapówki, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  12. Z życiem pod pachę, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  13. Przodem do przodu, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  14. Kochana mamo, wyrób mi alibi, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  15. Nie tylko brałem, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  16. Edward Gierek: Przerwana dekada, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  17. Edward Gierek. Replika, prawda do końca..., Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  18. Prezenter, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  19. Edward Gierek. Życie i narodziny legendy, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  20. Wyklęte pokolenia, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  21. Diabelski urok, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  22. Nieznośny urok PRL, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].
  23. Lepsi od Pana Boga. Reportaże z Polski Ludowej, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-09-29].