Otwórz menu główne

Jerzy Kuberski

polski polityk, dyplomata

Jerzy Kuberski (ur. 22 marca 1930 w Paschalinie ob. Babice Nowe, zm. 20 września 2007 w Warszawie) – polski pedagog, polityk komunistyczny i dyplomata. Minister oświaty i wychowania (1972–1979), w latach 1980–1982 Minister-kierownik Urzędu do Spraw Wyznań.

Jerzy Kuberski
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1930
Babice Nowe
Data i miejsce śmierci 20 września 2007
Warszawa
Minister oświaty i wychowania
Okres od 29 marca 1972
do 8 lutego 1979
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Henryk Jabłoński[1]
Następca Józef Tejchma
Minister-kierownik Urzędu do Spraw Wyznań
Okres od 3 kwietnia 1980
do 26 maja 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Kazimierz Kąkol
Następca Adam Łopatka
Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej
Okres od 1989
do 1990
Następca Henryk Kupiszewski

ŻyciorysEdytuj

Syn Wacława i Natalii. Ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie oraz w 1960 na Uniwersytecie Warszawskim. W 1977 otrzymał stopień doktora, a w 1980 profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych.

W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Aktywnie działał w aparacie partii, wchodził w skład egzekutywy podstawowej organizacji partyjnej w Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w Warszawie (1950–1952), następnie do 1954 był sekretarzem komitetu uczelnianego WSP. Członek egzekutywy komitetu dzielnicowego Warszawa-Stare Miasto (1957–1961). Od 1970 do 1972 sekretarz komitetu warszawskiego, a następnie zastępca członka (1971–1975) i członek (1975–1981) Komitetu Centralnego PZPR. Od 1979 do 1980 kierował wydziałem organizacji społecznych, sportu i turystyki KC.

W 1954 podjął pracę w szkolnictwie, był dyrektorem studium nauczycielksiego oraz kuratorem okręgu szkolnego Warszawy (1965–1970). Od marca 1972 do lutego 1979 minister oświaty i wychowania w rządzie Piotra Jaroszewicza i kolejnym pod jego przewodnictwem. Od kwietnia 1980 do maja 1982 minister-kierownik Urzędu do Spraw Wyznań w rządzie Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. Po jego interwencji u prymasa Józefa Glempa mającej miejsce w nocy z z 16 na 17 grudnia 1981 roku wstrzymano publikację opracowanego przez hierarchię Kościoła katolickiego komunikatu krytycznego wobec wprowadzenia stanu wojennego[2]. Następnie do roku 1989 kierownik zespołu do spraw stałych kontaktów roboczych między rządem Polski a Stolicą Apostolską. Od 1989 do 1990 ambasador PRL/RP w Watykanie. Wieloletni przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka. Prezes i wiceprezes Zarządu Głównego Akademickiego Związku Sportowego w latach 1960–1976. W 1974 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W latach 70. był członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR Nowe Drogi[3].

W latach 1991–2007 rektor Wyższej Szkoły Hotelarstwa, Gastronomii i Turystyki w Warszawie.

Zmarł dnia 20 września 2007 w Warszawie.

PrzypisyEdytuj

  1. Henryk Jabłoński pełnił urząd ministra oświaty i szkolnictwa wyższego.
  2. Krzysztof Michalski: Działalność Komisji Wspólnej przedstawicieli Rządu PRL i Episkopatu Polski 1980–1989. IPN Warszawa 2012, s.106.
  3. „Nowe Drogi” nr 3/1978, s. 2.

BibliografiaEdytuj