Otwórz menu główne

John C. Calhoun

polityk amerykański
Zobacz też: John Calhoun.

John Caldwell Calhoun (ur. 18 marca 1782 w Abbeville w Karolinie Południowej, zm. 30 marca 1850 w Waszyngtonie) – amerykański polityk, działacz Partii Demokratyczno-Republikańskiej, 7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych.

John C. Calhoun
Ilustracja
John Calhoun (1849)
Pełne imię i nazwisko John Caldwell Calhoun
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1782
Abbeville
Data i miejsce śmierci 30 marca 1850
Waszyngton
7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Okres od 4 marca 1825
do 28 grudnia 1832
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Druga dama Floride Calhoun
Poprzednik Daniel Tompkins
Następca Martin Van Buren
Sekretarz stanu USA
Okres od 1 kwietnia 1844
do 10 marca 1845
Poprzednik Abel P. Upshur
Następca James Buchanan
Sekretarz wojny USA
Okres od 6 października 1817
do 4 marca 1825
Poprzednik William H. Crawford
Następca James Barbour
Faksymile

W latach 1817–1825 był sekretarzem wojny w administracji prezydenta Jamesa Monroe, następnie wiceprezydentem przy prezydentach Johnie Quincy Adamsie i Andrew Jacksonie (od 1825); 28 grudnia 1832 był pierwszym wiceprezydentem USA w historii, który sam zrezygnował z pełnionej funkcji, gdy został senatorem z rodzinnego stanu Karolina Południowa.

W 1844 został sekretarzem stanu w administracji Johna Tylera (po tragicznej śmierci Abla P. Upshura); pełnił tę funkcję przez rok, do końca prezydentury Tylera. W 1957 Senat USA uznał Calhouna za jednego z pięciu najwybitniejszych senatorów w historii USA.

Najgorętszy zwolennik utrzymania niewolnictwa. Wobec napływających do Kongresu petycji o zniesienie niewolnictwa w Waszyngtonie i terytoriach kontrolowanych przez władze federalne doprowadził do uchwalenia ustaw kagańcowych (ang. gag laws) zabraniających dyskutowania sprawy niewolnictwa. Zakaz ten (naruszający wolność słowa i petycji gwarantowany przez 1 Poprawkę) uchylony został w 1844 dzięki agitacji byłego prezydenta Johna Quincy Adamsa[1]. Calhoun sprzeciwił się też projektowi Wilmota, zakazującemu wprowadzenia niewolnictwa na tereny zdobyte w wojnie z Meksykiem[2]. Oponował też przeciw kompromisowi 1850 który ograniczał ekspansję niewolnictwa, jego mowę w tej sprawie trzeba było odczytać, gdyż on sam był już poważnie chory i wkrótce potem zmarł[3].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj