Otwórz menu główne

John Ruiz

bokser portorykański

John Ruiz (ur. 4 stycznia 1972 w Methuen) – amerykański bokser pochodzenia portorykańskiego, były dwukrotny zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej.

John Ruiz
Ilustracja
Pseudonim The Quiet Man
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1972
Methuen
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 55
Zwycięstwa 44
Przez nokauty 30
Porażki 9
Remisy 1
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 3 października 2010.

Kariera amatorskaEdytuj

Jako amator startował na mistrzostwach świata w Sydney (1991), gdzie dotarł do ćwierćfinału kategorii półciężkiej, pokonując kolejno Mohameda Benguesmię i Miodraga Radulovicia. W ćwierćfinale przegrał z reprezentantem ZSRR Andriejem Kurniawką[1]. Nie zdołał zakwalifikować się do ekipy olimpijskiej rok później i zdecydował się na rozpoczęcie kariery zawodowej.

Kariera zawodowaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Pierwszy zawodowy pojedynek stoczył w sierpniu 1992 roku. 15 marca 1996 roku, w swojej dwudziestej ósmej walce, doznał błyskawicznej porażki w pojedynku z Davidem Tua. Bokser z Samoa znokautował go już w dziewiętnastej sekundzie pierwszej rundy[2].

Następnie do końca 1999 roku stoczył jedenaście zwycięskich pojedynków. Wygrał m.in. z byłym mistrzem świata IBF, Tonym Tuckerem (techniczny nokaut w jedenastej rundzie)[3].

Pierwszy tytuł mistrza świata WBAEdytuj

W 2000 roku Ruiz został oficjalnym pretendentem WBA, jednak ówczesny mistrz świata WBA, Lennox Lewis odmówił walki z nim, ponieważ wolał zmierzyć się z silniejszym jego zdaniem pięściarzem, Michaelem Grantem. W konsekwencji WBA odebrała Brytyjczykowi tytuł, a o pas mistrzowski mieli się zmierzyć właśnie Ruiz i Evander Holyfield. 20 sierpnia 2000 roku doszło do pierwszego z trzech kolejnych pojedynków Ruiza z Holyfieldem. Ruiz przegrał na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów[4]. Z powodu dużych kontrowersji odnośnie wyniku pierwszej walki, WBA nakazała obu pięściarzom zmierzyć się w pojedynku rewanżowym. Doszło do niego 3 marca 2001 roku. Tym razem lepszy okazał się Ruiz, wygrywając z rywalem na punkty. Odebrał tym samym Holyfieldowi pas mistrzowski[5]. Jako pierwszy w historii mistrz świata w wadze ciężkiej pochodzenia latynoskiego Ruiz został w 2001 roku przyjęty przez prezydenta USA George W. Busha.

Ruiz obronił swój tytuł dwa razy. Najpierw 15 grudnia 2001 roku zremisował w trzecim kolejnym pojedynku z Holyfieldem[6], natomiast 27 lipca 2002 roku wygrał z Kirkem Johnsonem po tym, jak ten został zdyskwalifikowany w dziesiątej rundzie za ciosy poniżej pasa[7].

Tytuł mistrzowski stracił 1 marca 2003 roku, przegrywając na punkty z Royem Jonesem Jr., mimo ogromnej przewagi pod względem warunków fizycznych (aby zmierzyć się z Ruizem, Jones Jr. przeskoczył dwie kategorie wagowe)[8].

Drugi tytuł mistrza świata WBAEdytuj

Roy Jones Jr. nie przystąpił do walki z pretendentem do tytułu Witalijem Kłyczko, dlatego też WBA, wobec wątpliwości, czy będzie on zainteresowany obroną swojego tytułu, postanowiła zorganizować pojedynek o tytuł tymczasowego mistrza świata, który następnie miałby zmierzyć się z Jonesem Jr. W pojedynku tym mieli się zmierzyć Kłyczko i Hasim Rahman, czyli pięściarze sklasyfikowani na dwóch pierwszych miejscach w rankingu WBA, jednak Kłyczko odmówił walki twierdząc, że interesuje go tylko status pełnoprawnego mistrza świata, a nie tytuł tymczasowy. Z walki wycofał się także David Tua, zajmujący trzecie miejsce w rankingu WBA. W konsekwencji z Rahmanem zmierzył się Ruiz. Do walki doszło w grudniu 2003 roku. Ruiz wygrał jednogłośną decyzją na punkty i został tymczasowym mistrzem świata WBA[9].

Wkrótce Ruiz stał się regularnym mistrzem świata po tym, jak Jones Jr. 20 lutego 2004 roku zrezygnował z pasa mistrzowskiego i powrócił do kategorii półciężkiej, chcąc walczyć z Antonio Tarverem. Ruiz w 2004 roku obronił tytuł dwa razy. Najpierw w kwietniu pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Fresa Oquendo (po raz pierwszy w historii o tytuł zawodowego mistrza świata w kategorii ciężkiej walczyło dwóch bokserów pochodzących z Portoryko)[10]. Siedem miesięcy później zmierzył się z Polakiem Andrzejem Gołotą i wygrał z nim na punkty, mimo iż dwukrotnie leżał na deskach. Wynik został przez wielu komentatorów uznany za niesprawiedliwy[11].

30 kwietnia 2005 roku zmierzył się z Jamesem Toneyem. Pierwotnie walka zakończyła się zwycięstwem Toneya na punkty, a Ruiz ogłosił zakończenie kariery. Jednak kilka dni później ujawniono, że podczas testu po walce w organizmie Toneya wykryto niedozwolone substancje i uznano walkę za nie odbytą (tzw. no contest), a Ruiz szybko odwołał swoją rezygnację z boksu. Jednak już w następnej walce, 17 grudnia 2005 roku, stracił swój pas mistrzowski, przegrywając decyzją większości na punkty z Nikołajem Wałujewem[12].

Powrót na ringEdytuj

Na ring powrócił niemal rok później, aby zmierzyć się w walce eliminacyjnej WBA z Rusłanem Czagajewem, przegrał jednak po niejednogłośnej decyzji sędziów[13]. Kolejną walkę stoczył 13 października 2007 roku, pokonując przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Otisa Tisdale[14]. 8 marca 2008 roku pokonał na punkty Jameela McCline'a[15]. 30 sierpnia tego samego roku stanął przed szansą zdobycia po raz trzeci tytułu mistrza świata WBA, po raz drugi przegrał jednak na punkty, tym razem po jednogłośnej decyzji sędziów, z Nikołajem Wałujewem[16].

Niecałe trzy miesiące po tej porażce wygrał przez techniczny nokaut z Adnanem Serinem po tym, jak w siódmej rundzie trener Serina poddał swojego zawodnika rzucając ręcznik na ring[17]. Po tej walce kolejny raz stanął przed szansą zdobycia tytułu mistrza świata WBA, jednak 3 kwietnia 2010 roku przegrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Davidem Haye'm. Wcześniej czterokrotnie leżał na deskach (dwukrotnie w pierwszej rundzie, oraz po razie w rundzie piątej i szóstej)[18].

26 kwietnia 2010 roku ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[19].

PrzypisyEdytuj

  1. 6.World Championships - Sydney, Australia - November 15-23 1991. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-17].
  2. Geoffrey Ciani: The Disappointing Career of David Tua (ang.). eastsideboxing.com, 2005-10-21. [dostęp 2015-03-17].
  3. John "The Quietman" Ruíz (ang.). latinosportslegends.com. [dostęp 2015-03-17].
  4. boxrec.com (ang.). [dostęp 2015-03-17].
  5. Steve Gregg: Ruiz Handles Holyfield In Rematch (ang.). boxingtimes.com, 2001-03-03. [dostęp 2010-05-30].
  6. Phillip Przybylo: Holyfield-Ruiz III: Leaves More Questions than Answers (ang.). eastsideboxing.com, 2001-12-16. [dostęp 2015-03-17].
  7. Ed Ludwig: Ruiz vs. Johnson - Painful To Watch (ang.). eastsideboxing.com, 2002-07-27. [dostęp 2015-03-17].
  8. Jones Jr claims historic win (ang.). bbc.co.uk, 2003-03-02. [dostęp 2015-03-17].
  9. Dan Rafael: Ruiz wins ugly over Rahman (ang.). usatoday.com, 2003-12-14. [dostęp 2015-03-17].
  10. Ruiz retains crown (ang.). bbc.co.uk, 2004-04-28. [dostęp 2015-03-17].
  11. Clifton Brown: Lots of Fighting, but Little Resolution for Boxing's Heavyweights (ang.). nytimes.com, 2004-11-14. [dostęp 2015-03-17].
  12. David Martin-Warr: Valuev v Ruiz Post Fight Quotes & Notes (ang.). eastsideboxing.com, 2005-12-19. [dostęp 2015-03-17].
  13. Karl Freitag: Chagaev defeats Ruiz! (ang.). fightnews.com, 2006-11-20. [dostęp 2015-03-17].
  14. Gary Jones: Ruiz Destroys Tisdale (ang.). eastsideboxing.com, 2007-10-15. [dostęp 2015-03-17].
  15. Greg Beacham: Easy win for Ruiz (ang.). boston.com, 2008-03-09. [dostęp 2015=03-17].
  16. Valuev defeats Ruiz to clinch WBA heavyweight title (ang.). EastSideBoxing.com, 2008-09-01. [dostęp 2008-09-19].
  17. Alexey Sukachev, Alexey Potapov: Haye dethrones Valuev (ang.). fightnews.com, 2009-11-07. [dostęp 2015-03-17].
  18. Alexey Sukachev: Haye stops Ruiz in 9th (ang.). fightnews.com, 2010-04-03. [dostęp 2015-03-17].
  19. John Ruiz retires (ang.). fightnews.com, 2010-04-26. [dostęp 2015-03-17].

Linki zewnętrzneEdytuj