Otwórz menu główne

Kłobuczyn

wieś w województwie dolnośląskim

Kłobuczyn (pol. hist. Kłobucko[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Gaworzyce.

Kłobuczyn
Kościół św. Jadwigi Śląskiej
Kościół św. Jadwigi Śląskiej
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat polkowicki
Gmina Gaworzyce
Liczba ludności (III 2011) 565[1]
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-180
Tablice rejestracyjne DPL
SIMC 0363731
Położenie na mapie gminy Gaworzyce
Mapa lokalizacyjna gminy Gaworzyce
Kłobuczyn
Kłobuczyn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kłobuczyn
Kłobuczyn
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kłobuczyn
Kłobuczyn
Położenie na mapie powiatu polkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu polkowickiego
Kłobuczyn
Kłobuczyn
Ziemia51°36′51″N 15°55′39″E/51,614167 15,927500

Podział administracyjnyEdytuj

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

NazwaEdytuj

Śląski pisarz Konstanty Damrot w swojej pracy o śląskim nazewnictwie z 1896 roku wydanej w Bytomiu wymienia dwie polskie nazwy wsi - "Kłobucko" oraz Kłopczyn, a także zgermanizowaną nazwę "Klopschen"[2]. Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1223 roku w zlatynizowanej, staropolskiej formie "Clobusco" w łacińskim dokumencie z 1223 r. jako część uposażenia kościoła w Bytomiu Odrzańskim przekazywana przez rycerzy z rodu Pogorzelów klasztorowi kanoników regularnych w Nowogrodzie Bobrzańskim[3]. Wcześniejsza data, 1222 rok, pochodzi z falsyfikatu przygotowanego w XV w., w którym Jarosław rzekomo obejmował patronat nad kościołem w Bytomiu Odrzańskim[2][4][5]. Wieś została zanotowana w łacińskim dokumencie z 1345 jako Clopczyn[2].

Jako źródło nazwy podaje słowo Kłobuk, które jest nazwą słowiańskiego demona opiekującego się ogniskiem domowym - Kłobuka[2][6].

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[7]:

  • zespół kościoła parafialny pw. św. Jadwigi Śląskiej, z XIV w., XVI w., XVII w.:
    • kościół
    • cmentarz
    • mur obronny (ogrodzenie)
    • dawna plebania z XVIII-XX w.
  • pałac, XVIII-XIX-XX w. (nr rej. A/3513/170 z 15.03.1961 r. oraz 2088 z 05.05.1971 r.)

inne zabytki:

  • nieczynna stacja kolejowa
  • stara zabytkowa szkoła

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e Konstanty Damrot: Die älteren Ortsnamen Schlesiens, ihre Entstehung und Bedeutung: mit einem Anhange über die schlesisch-polnischen Personennamen: Beiträge zur schlesischen Geschichte und Volkskunde. Beuthen: Verlag von Felix Kasprzyk, 1896, s. 59.
  3. Schlesisches Urkundenbuch, red. Wienfried Irgang, t. 1, nr 236, s. 172.
  4. Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 115.
  5. Schlesisches Urkundenbuch, t. 1, nr 355, s. 280-281.
  6. Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich. Leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005. ​ISBN 83-89375-40-0
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 138. [dostęp 26.9.2012].

BibliografiaEdytuj

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.