Kamakura (miasto)

Ten artykuł dotyczy miasta w Japonii. Zobacz też: okres w dziejach Japonii.

Kamakura (jap. 鎌倉市 Kamakura-shi) – miasto w Japonii, w prefekturze Kanagawa, na wyspie Honsiu.

Kamakura
Ilustracja
Widok na Kamakurę i zatokę Sagami
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Japonia
Prefektura Kanagawa
Wyspa Honsiu
Region Kantō
Burmistrz Takashi Matsuo (od 01.11.2009)
Powierzchnia 39,67[1] km²
Populacja (2019[1])
• liczba ludności
• gęstość

172 348
4345 os./km²
Kod pocztowy 248-8686
Symbole japońskie
Drzewo Cerasus jamasakura
Kwiat Goryczka szorstka
Położenie na mapie Kanagawy
Mapa lokalizacyjna Kanagawy
Kamakura
Kamakura
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Kamakura
Kamakura
Ziemia35°19′09,3″N 139°32′48,1″E/35,319250 139,546694
Strona internetowa
Portal Portal Japonia

PołożenieEdytuj

Kamakura leży na Honsiu, po zachodniej stronie półwyspu Miura, ok. 50 km na południowy zachód od Tokio, z którym jest połączona linią kolejową (prowadzącą do Yokosuki). Jest otoczona górami oraz wodami zatoki Sagami. Posiada plażę pokrytą ciemnym piaskiem wulkanicznym. Jest ona celem weekendowych wyjazdów m.in. miłośników windsurfingu. Graniczy z Fujisawą (od zachodu), Jokohamą (od północnego wschodu) i Zushi (od południowego wschodu).

HistoriaEdytuj

Kamakura była faktyczną stolicą Japonii od 1192 do 1333, kiedy była siedzibą siogunatu Kamakura. Ma prawa miejskie od 3 listopada 1939 roku[2].

Kamakura odegrała ważną rolę w rozwoju współczesnej literatury japońskiej. W mieście znajduje się Muzeum Literatury (Kamakura Bungakukan). Po otwarciu linii kolejowej w 1889 roku wielu literatów przeniosło się do Kamakury w poszukiwaniu lepszego środowiska twórczego, biorąc pod uwagę otoczenie i bliskość Tokio. Dało to początek określeniu Kamakura bunshi (literatów Kamakury), które odnosi się do grupy artystów, którzy przeprowadzili się i mieszkali w Kamakurze: Sōseki Natsume, Osamu Dazai, Ryūnosuke Akutagawa, Yukio Mishima, Shiki Masaoka, Akiko Yosano oraz laureat Nagrody Nobla, Yasunari Kawabata[3].

Eksponaty muzeum rozmieszczone są na dwóch piętrach. Na drugim piętrze znajdują się oryginalne manuskrypty i dokumenty dotyczące dzieł ww. twórców literatury, a także światowej sławy reżysera Yasujirō Ozu (także mieszkańca Kamakury). Wyświetlana jest chronologiczna oś czasu Kamakury i japońskiej historii literackiej. Jest też niewielka biblioteka, w której goście mogą wziąć książkę i czytać ją na tarasie, z widokiem na rozległy ogród i zatokę Sagami. Na pierwszym piętrze prezentowane są wystawy sezonowe. Muzeum mieści się w malowniczym budynku w stylu zachodnim, zbudowanym w 1936 roku przez generała Toshinariego Maedę (1885–1942). W późniejszych latach był letnią rezydencją premiera Eisaku Satō (1901–1975)[3].

ZabytkiEdytuj

 
Posąg Buddy (Daibutsu) w świątyni Kōtoku-in w Kamakurze
 
Tsurugaoka Hachiman-gū
 
Muzeum Literatury

Najsłynniejszym zabytkiem Kamakury jest posąg Wielkiego Buddy (jap. 鎌倉大仏 Kamakura Daibutsu), wykonany z brązu prawdopodobnie w 1252 roku, wysoki na 13,35 m i ważący ok. 93 ton. Posąg znajduje się na terenie świątyni buddyjskiej Kōtoku-in. Odlew jest pusty w środku i można wchodzić do wnętrza. Do XIX wieku posąg stał wewnątrz świątyni, ale została ona zniszczona przez tsunami. Posąg ocalał i stoi obecnie na otwartym powietrzu.

Poza Kōtoku-in Kamakura znana jest głównie:

Chram Tsurugaoka Hachiman-gū założył ku czci boga Hachimana, protektora wojowników, Yoriyoshi Minamoto (988–1075) w 1063 roku dla swojego klanu wojowników w podzięce za stłumienie rebelii w północno-wschodniej Japonii w 1051 roku. Obecną postać chram zawdzięcza potomkowi Yoriyoshiego, Yoritomo Minamoto (1147–1199), przywódcy klanu Minamoto. Przybył on do Kamakury w 1180 roku, aby podjąć walkę przeciwko klanowi Taira[4].


PopulacjaEdytuj

Zmiany w populacji Kamakura w latach 1970–2015:

Rok Populacja[1]
1970 139 249
1975 165 552
1980 172 629
1985 175 495
1990 174 307
1995 170 329
2000 167 583
2005 171 158
2010 174 314
2015 173 019

Miasta partnerskieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Japan: Kanagawa (ang.). citypopulation.de. [dostęp 2017-12-27].
  2. 市勢発展の歩み (jap.). city.kamakura.kanagawa.jp. [dostęp 2017-12-27].
  3. a b Edward Yagisawa: Kamakura Bungakukan (ang.). JapanTravel.com, 2017. [dostęp 2020-01-03].
  4. History (ang.). The Tsurugaoka Hachimangu. [dostęp 2020-01-02].

Linki zewnętrzneEdytuj